Morsko (województwo śląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

50°32′36″N 19°30′15″E

- błąd

39 m

WD

50°32'28.72"N, 19°30'1.08"E

- błąd

1 m

Odległość

374 m

Morsko
wieś
ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 śląskie

Powiat

zawierciański

Gmina

Włodowice

Liczba ludności (2008)

298

Strefa numeracyjna

34

Tablice rejestracyjne

SZA

SIMC

0146749

Położenie na mapie gminy Włodowice
Mapa konturowa gminy Włodowice, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Morsko”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Morsko”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Morsko”
Położenie na mapie powiatu zawierciańskiego
Mapa konturowa powiatu zawierciańskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Morsko”
Ziemia50°32′36″N 19°30′15″E/50,543333 19,504167

Morskowieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Włodowice.

W końcu XVI wieku wieś znajdowała się w powiecie lelowskim województwa krakowskiego. Była wówczas własnością klasztoru kanoników regularnych we Mstowie[1]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

Między Morskiem a Podlesicami na skalistym wzgórzu znajdują się ruiny zamku, określanego w literaturze jako Morsko. Zamek, zwany w średniowieczu Bąkowcem, wzmiankują źródła po raz pierwszy w 1389 roku.

Zamek wzniesiono z łamanego, miejscowego kamienia wapiennego. Zajmował on wydłużony wierzchołek skalistego wzgórza. Do obecnych czasów zachowały się fragmenty murów. Do południowego zbocza wzgórza zamkowego przytyka budynek mieszkalny, wzniesiony w latach 1923-1933 przez arch. Witolda Czeczotta. Poniżej znajdują się współczesne zabudowania ośrodka wypoczynkowego "Morsko", wybudowanego jeszcze w XX w. przez Zabrzańskie Zakłady Przemysłu Węglowego (obecnie ogólnodostępnego).

Miejscowość jest lokalnym ośrodkiem turystyczno-wypoczynkowym, którego centrum stanowi wspomniany wyżej ośrodek wypoczynkowy (hotel, restauracja, kawiarnia), usytuowany ok. 2 km na północny wschód od centrum zabudowy wsi. Pod zamkiem znajduje się niewielki letni amfiteatr. Na północnym stoku wzgórza zamkowego znajduje się krótki stok narciarski z wyciągiem (w drugiej dekadzie XXI w. rzadko czynny z powodu niewystarczającej pokrywy śniegowej). W rejonie ośrodka i ruin zamku węzeł znakowanych szlaków turystycznych. Przebiegają tędy m. in. dwa długodystansowe szlaki piesze: czerwono szlak turystyczny czerwony znakowany Szlak Orlich Gniazd oraz niebieski szlak turystyczny niebieski Szlak Warowni Jurajskich.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kajzer L., Kołodziejski S., Salm J.: Leksykon zamków w Polsce, Wydawnictwo "Arkady", Warszawa 2001;
  • Zinkow Julian: Szlak Orlich Gniazd. Wyżyna Krakowsko-Częstochowska. Przewodnik. wyd. Sport i Turystyka, Warszawa 1971, s. 147-149.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Województwo krakowskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 2008, s. 104.