Mrówkojadowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy ssaków. Zobacz też: mrówkowody (ptaki nazywane mrówkojadami).
Mrówkojadowate
Myrmecophagidae[1]
J.E. Gray, 1825[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodziny – mrówkojad wielki (Myrmecophaga tridactyla)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd włochacze
Podrząd giętkojęzykowe
Rodzina mrówkojadowate
Typ nomenklatoryczny

Myrmecophaga Linnaeus, 1758

Rodzaje

zobacz opis w tekście

Mrówkojadowate[3], mrówkojady[4] (Myrmecophagidae) – rodzina ssaków łożyskowych z podrzędu giętkojęzykowych (Vermilingua) w rzędzie włochaczy (Pilosa).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Występują w Ameryce Południowej i Środkowej, od Argentyny po południowy Meksyk[5][6]. W zapisie kopalnym znane są od miocenu.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Średnie i duże ssaki o gęstej sierści, długim ogonie i wydłużonej głowie zakończonej wąskim ryjem. Przednie kończyny cztero- lub pięciopalczaste, zakończone potężnymi, hakowatymi pazurami. Długi język pokryty jest lepką śliną wydzielaną intensywnie przez duże ślinianki. Czaszka rurkowata, zęby nie występują. Mrówkojadowate prowadzą naziemny lub nadrzewny tryb życia. Cechują się powolnym metabolizmem i stosunkowo niską temperaturą ciała. Mają dobrze rozwinięty zmysł węchu. Żyją pojedynczo lub w parach.

Odżywianie

Mrówkojady są owadożerne i znakomicie przystosowane do wyjadania mrówek z gniazd. Ich zęby uległy całkowitej redukcji, wykształciły się natomiast długi lepki język i potężne pazury umożliwiające rozgrzebywanie mrowisk i termitier. Ich głównym pokarmem są mrówki i termity, nie gardzą jednak pszczołami i ich miodem. Mrówkojad wielki preferuje mrówki, a mrówkojady meksykański i czteropalczasty wolą termity nadrzewne.

Rozród

Samice mrówkojadowatych wielkich rodzą tylko jedno młode, które następnie noszą na grzbiecie; karmienie może trwać sześć miesięcy. U przedstawicieli rodzaju Tamandua pojawia się czasem ciąża bliźniacza.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Do rodziny należą następujące rodzaje[5][3]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Myrmecophagidae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J.E. Gray. An Outline of an Attempt at the Disposition of Mammalia into Tribes and Families, with a List of the Genera apparently appertaining to each Tribe. „Annals of Philosophy”. New Series. 10, s. 343, 1825 (ang.). 
  3. a b Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 26. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  4. K. Kowalski (red.), A. Krzanowski, H. Kubiak, B. Rzebik-Kowalska & L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 202, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.)
  6. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Family Myrmecophagidae. W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-11-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Kowalski: Ssaki. Zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
  • Henryka Wojdowska, Kazimierz Kowalski (redaktorzy): Mały słownik zoologiczny. Ssaki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1978.