Mrzezino (stacja kolejowa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mrzezino
Mrzezino
Państwo  Polska
Miejscowość Mrzezino
Poprzednie nazwy Brambusch
Dane techniczne
Liczba peronów 1
Liczba krawędzi
peronowych
2
Kasy N
Linie kolejowe
Położenie na mapie gminy wiejskiej Puck
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Puck
Mrzezino
Mrzezino
Położenie na mapie powiatu puckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu puckiego
Mrzezino
Mrzezino
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Mrzezino
Mrzezino
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Mrzezino
Mrzezino
Ziemia54°39′11″N 18°24′47″E/54,653056 18,413056
Portal Portal Transport szynowy

Mrzezinostacja kolejowa w Mrzezinie, w województwie pomorskim. Stacja powstała w 1898 (pierwszy pociąg dojechał do Pucka 15 grudnia 1898). Stacja leży na linii kolejowej nr 213, która obsługuje Mierzeję Helską, z tego względu przewozy wykazują dużą sezonowość.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Stacja kolejowa w Mrzezinie znajduje się w zachodniej części miejscowości. Dworzec stoi przy ulicy Kolejowej, niedaleko od skrzyżowania z Szkolną. Po drugiej stronie torów znajduje się ulica Jana Pawła II, łącząca osiedla Meksyk i Korea.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tło powstania[edytuj | edytuj kod]

W 1870, przy okazji budowy linii kolejowej ze Słupska do Sopotu, kolej dotarła do Redy. Odcinek ten domykał połączenie Gdańsk – Szczecin przez Słupsk i Koszalin. W przeciwieństwie do większości budowanych w tym czasie na Pomorzu linii kolejowych, nie była ona budowana w ramach Królewskiej Kolei Wschodniej, mimo tego później została przez nią przejęta. W latach 80. i 90. XIX wieku sieć kolejowa w Prusach zaczęła się zagęszczać. Po wybudowaniu głównych magistrali zaczęły powstawać linie lokalne, łączące miasta powiatowe[1].

1897–1920[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 1897 rozpoczęto budowę pierwszego odcinka współczesnej linii 213 – z Redy do Pucka[2]. Został on otwarty 15 grudnia 1898[3]. Od razu linia miała dochodzić do Krokowej[2], jednakże budowę rozpoczęto dopiero w 1901[4], a oddano w 1903.

1920–1945[edytuj | edytuj kod]

W 1918 Polska odzyskała niepodległość. Granice na Pomorzu ustalono dopiero w 1920. Wówczas linia kolejowa z Redy do Pucka znalazła się w Polsce. Stacja w Pucku była najbliżej morza położonym obiektem na sieci PKP, dlatego zbudowano w Pucku tymczasowy port wraz z bocznicą kolejową[3].

1945–1989[edytuj | edytuj kod]

W 1978 PKP zapowiadały szybkie wycofanie parowozów z ruchu pasażerskiego oraz z ruchu towarowego na liniach o trudnym profilu w Północnej DOKP. W 1978 na terenie całej dyrekcji było 13 sprawnych parowozów, głównie obsługujących manewry. Ostra zima 1978/1979 spowodowała jednak powrót parowozów[5]. W tym samym roku przeprowadzono modernizacje linii na odcinku Reda - Władysławowo. Podczas remontu między innymi wymieniono szyny lekkie na szyny S49[6].

Po 1989[edytuj | edytuj kod]

26 września 1993 ze stacji Puck odjechał ostatni planowy pociąg pasażerski prowadzony trakcją parową[3].

W 1997 stacja została wyremontowana[7].

W 1998 linia została zmodernizowana. Stacje zostały wyposażone w urządzenia SRK sterowane zdalnie z Gdyni, przez co obsługa stacji (oprócz kas biletowych) stała się zbędna[8].

Linie kolejowe[edytuj | edytuj kod]

Stacja leży na linii kolejowej nr 213 łączącej Redę z Helem. Linia jest jednotorowa, normalnotorowa, niezelektryfikowana[8].

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

Budynek dworca[edytuj | edytuj kod]

Peron w Mrzezinie - stan sprzed remontu

Budynek dworca jest trójbryłowy, parterowy. Elewacja jest otynkowana i pomalowana na różowo[9]. W budynku mieści się nieczynna nastawnia Mr, biuro stacji, kasa biletowa, poczekalnia oraz magazynek i lampiarnia[7].

Perony[edytuj | edytuj kod]

Stacja w Mrzezinie posiada jeden peron mający dwie krawędzie. Peron jest niski i niezadaszony. Dostęp do niego jest wyłącznie z poziomu szyn[9].

Pociągi[edytuj | edytuj kod]

Pociąg osobowy relacji Hel – Gdynia Gł. w okolicy Mrzezina

Pociągi osobowe[edytuj | edytuj kod]

Linią 213 jeżdżą pociągi osobowe w relacji Gdynia – Hel (i z powrotem) oraz Gdynia – Władysławowo (i z powrotem). W okresie letnim na Hel w niektórych latach był przedłużany pociąg osobowy przyspieszony Tur Gdynia – Chojnice prowadzony przez całą swoją trasę lokomotywą spalinową[10].

Ze względu na duży ruch turystyczny w sezonie letnim oraz zdecydowanie mniejszy poza sezonem, dla linii publikowane były dwie tablice w rozkładzie jazdy. Od 2005 do obsługi połączeń lokalnych pomiędzy Gdynią a Helem zaczęto stosować szynobusy i spalinowe zespoły trakcyjne[11]. Od 2010 są to przypisane do tej linii (oraz do trasy Kościerzyna – Gdynia – Kościerzyna) spalinowe zespoły trakcyjne SA137 i SA138[4].

W sezonie letnim z powodu wzmożonego ruchu przewozy są obsługiwane składami klasycznymi z wagonami piętrowymi. SZT łączy się wówczas w dłuższe składy często z wagonem doczepnym w środku[11].

Pociągi dalekobieżne[edytuj | edytuj kod]

Pociągi dalekobieżne jeżdżą linią kolejową nr 213 tylko w czasie wakacji, ze względu na napływ turystów na Mierzeję Helską. Wówczas na tej trasie jeździ kilkanaście par pociągów zarówno pospiesznych (TLK), jak i ekspresowych. Pociągi te ze względu na brak elektryfikacji są prowadzone lokomotywami spalinowymi. Zmiana lokomotyw następuje podczas postoju na stacji Gdynia Główna[12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M. Jerczyński. Królewska Kolej Wschodnia – jak powstała legenda. „Świat Kolei”. 7/2001. s. 18–25. ISSN 1234-5962. 
  2. a b Marcin Przegiętka. O tym pisano w grudniu... „Świat Kolei”. 12/2007, s. 5. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962. 
  3. a b c Krzysztof Labudda. 110-lecie linii Reda-Puck. „Świat Kolei”. 12/2007, s. 5. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962. 
  4. a b Filip Karoński, Marcin Przegiętka. O tym pisano w maju... „Świat Kolei”. 5/2011, s. 6. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962. 
  5. Paweł Terczyński. Ostatnie parowozy w Północnej DOKP. „Świat Kolei”. 7/2012, s. 14–23. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962. 
  6. Leszek Lewiński. Z Redy do Helu... podgórską koleją. „Świat Kolei”. 4/1999. s. 14-19. ISSN 1234-5962. 
  7. a b Leszek Lewiński. Stacja Mrzezino. „Świat Kolei”. 3/2002(80), s. 38. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962. 
  8. a b Judyta Kurkowska-Ciechańska, Ariel Ciechański: Koleje. Warszawa: Carta blanca, 2008, s. 30. ISBN 978-83-60887-233.
  9. a b Jarosław Woźny, Marek Potocki (red.): Mrzezino (pol.). kolej.one.pl. [dostęp 2012-08-27].
  10. Filip Brzeziński. SP32 w Chojnicach. „Świat Kolei”. 6/2010, s. 4. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962. 
  11. a b Ryszard Stankiewicz. Nowy tabor na trasie Gdynia Gł. – Hel. „Koleje Małe i Duże”. 1/2007, s. 4. Katowice: APLAND. ISSN 1641-117X. 
  12. Szymin Suliński. Wakacyjne pociągi. „Koleje Małe i Duże”. 2/2006, s. 14–15. Łódź: Emi-press. ISSN 1234-5962. 
Mrzezino
Linia 213 RedaHel
BSicon KBHFaq.svgBSicon STRq.svgBSicon STRq.svg
Reda Rekowo
odległość: 4,095 km
BSicon BHFq.svg
odległość: 2,514 km