Mułowy Stawek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mułowy Stawek (też: Południowy Stawek) – niegdyś stały, obecnie okresowy naturalny zbiornik wodny na południowych stokach Babiej Góry w Beskidzie Żywieckim, jeden z najwyżej położonych stawków w masywie babiogórskim.

Położenie[edytuj]

Leży w strefie kosodrzewiny na wysokości 1465 m n.p.m. (według niektórych źródeł[według kogo?] 1462 m n.p.m.), na obszarze tzw. Wolarni, na południe od wzniesienia Gówniaka (Wołowych Skałek). Znajduje się w długiej, biegnącej spod grzbietu na południe trawiastej rozpadlinie, częściowo zarastającej kosodrzewiną.

Pochodzenie[edytuj]

Mułowy Stawek powstał w płytkiej niszy osuwiskowej, uszczelnionej od spodu warstwami nieprzepuszczalnych skał.

Hydrografia[edytuj]

Misa jeziorna o kształcie nieregularnym znajduje się w dolnej części wspomnianej rozpadliny. Zbiornik nie posiada stwierdzonego zasilania ani odpływu widocznymi ciekami powierzchniowymi, ani też widocznego zasilania dennego. Zasilany jest przez opady i wody z topniejącego śniegu, a stan wody jest zmienny w szerokim zakresie. Dno jest w części muliste (stąd nazwa), częściowo porośnięte roślinnością trawiastą, a woda jest najczęściej mętna.

Wymiary stawu są bardzo zmienne. Według pomiarów Józefa Szaflarskiego z 1930 r. długość stawu wynosiła 20 m, szerokość 12 m, powierzchnia ok. 200 m², a jego głębokość maksymalna ok. 3 m. Pomiary z lat 1962-1963 wykazały znaczne zmniejszenie się misy stawu, którego wymiary wynosiły (wiosną, przy najwyższym stanie wody) 12 m (długość) na 7 m (szerokość) i głębokość 0,4 m.

Stawek Mułowy zamarza często już pod koniec października i pozostaje skuty lodem do maja.

Fauna[edytuj]

Biorąc pod uwagę, że trwała pokrywa lodowa utrzymuje się na stawie średnio przez 6,5 miesiąca oraz uwzględniając, że zbiornik często latem wysycha, można obliczyć, że okres aktywnego życia zwierzęcego w jego wodach wynosi zaledwie 2 do 3 miesięcy w roku. Z tego względu fauna stawku jest ograniczona do kilku gatunków drobnych bezkręgowców z rodzin kałużnicowatych i pływakowatych. Sporadycznie spotykany jest w nim również kumak górski.

Bibliografia[edytuj]

  • Midowicz Władysław (red.): Mała Encyklopedia Babiogórska, wyd. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1992, s. 52-53, ISBN 83-85557-04-0;
  • Szafer Władysław (red.): Babiogórski Park Narodowy, Polska Akademia Nauk – Zakład Ochrony Przyrody, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Kraków 1963;
  • Zabierowski Kazimierz (red.): Park narodowy na Babiej Górze. Przyroda i człowiek, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa – Kraków 1983, ISBN 83-01-04137-4;