Muchołówka półobrożna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Muchołówka półobrożna
Ficedula semitorquata[1]
(Homeyer, 1885)
Ilustracja
Samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina muchołówkowate
Podrodzina kląskawki
Rodzaj Ficedula
Gatunek muchołówka półobrożna
Synonimy
  • Muscicapa semitorquata Homeyer, 1885[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Muchołówka półobrożna[4] (Ficedula semitorquata) – gatunek małego ptaka z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae). Gniazduje od południowo-wschodniej Europy po Azerbejdżan i Iran. Nie wyróżnia się podgatunków[2][5].

Na górze dwie samice, na dole samce

Długość ciała wynosi około 13 cm, masa ciała 8–17,2 g[2]. Jest podobna do muchołówki białoszyjej, ale zamiast obroży ma półobrożę[6].

Muchołówki półobrożne są wędrowne. Gniazdują w Albanii, Bułgarii, Grecji, Turcji i obszarze od Kaukazu i Zakaukazia na południe po północny i północno-zachodni Iran[2]. W 2011 po raz pierwszy stwierdzono lęg w Serbii[7]. Zimują we wschodnio-centralnej Afryce – od Sudanu Południowego na południe do zachodniej Tanzanii[2].

Środowiskiem życia muchołówek półobrożnych podczas sezonu lęgowego są pasy lasów na zboczach górskich do około 2000 m n.p.m. z przewagą dojrzałych drzew zrzucających liście na zimę (zwłaszcza dębów i grabów), jak i również nadrzeczne i położone na bagnach lasy jesionów wąskolistnych (Fraxinus angustifolia). Zasiedlają również skupiska platanów wschodnich (Platanus orientalis). Sporadycznie gnieżdżą się w starych lub opuszczonych sadach, zagajnikach i plantacjach, parkach miejskich i dużych ogrodach albo zalesionych skrajach miast i wsi[8].

Muchołówki półobrożne zakładają gniazda w dziuplach dzięciołów, ale używają również budek lęgowych. BirdLife International ocenia trend populacji jako spadkowy. W latach 2005–2012 muchołówkę półobrożną IUCN klasyfikowało jako gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened), w 2015 klasyfikację zmieniono na gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ficedula semitorquata, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e f Taylor, B., Christie, D.A. & Sharpe, C.J.: Semi-collared Flycatcher (Ficedula semitorquata). del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive, 2016. [dostęp 14 października 2016].
  3. Ficedula semitorquata. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Saxicolinae Vigors, 1825 - kląskawki (wersja: 2019-10-12). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-04-09].
  5. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Chats, Old World flycatchers (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-04-09].
  6. Paul Sterry, Andrew Cleve, Andy Clements, Peter Godfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: 2007. ISBN 978-83-247-0818-5.
  7. Ružić M, Shurulinkov P, Daskalova G, Ralev A, Spasov L. & Popović M.. Semi-collared Flycatcher Ficedula semitorquata – a new breeding species in Serbia. „Ciconia”. 20, s. 72–76, 2011. 
  8. Semi-collared Flycatcher Ficedula semitorquata. BirdLife International. [dostęp 14 października 2016].