Muchomor królewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Muchomor królewski
Muchomor królewski: zdjęcie
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina muchomorowate
Rodzaj muchomor
Gatunek muchomor królewski
Nazwa systematyczna
Amanita regalis (Fr.) Michael
Führ. Pilzk. 1: 56 (Zwickau, 1896)
Młody okaz z wyraźnie żółtymi łatkami
Amanita regalis 52330.jpg

Muchomor królewski (Amanita regalis (Fr.) Michael) – gatunek grzybów należący do rodziny muchomorowatych (Amanitaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Amanita, Amanitaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi [1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1821 r. Elias Fries nadając mu nazwę Agaricus muscarius ß regalis. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1896 r. Edmund Michael, przenosząc go do rodzaju Amanita[1].

Nazwę polską podali Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda w 1968 r[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnica 5-25 cm, początkowo bulwiasty i otoczony osłoną, później półkulisty, potem coraz bardziej rozpostarty. Powierzchnia sucha, błyszcząca, barwa wątrobowobrązowa, ciemniejsza na szczycie, pokryty dość regularnie, koncentrycznie ułożonymi ochrowożółtymi łatkami. Na brzegu kapelusza u starszych okazów jest prążkowany[3].

Blaszki

Wolne, gęsto ułożone, białe, później kremowożółtawe. U młodych okazów zakryte żółtawą osłoną[3].

Trzon

8-20 cm wysokości, 1,5-3,5 cm średnicy, walcowaty, łamliwy. W nasadzie posiada bulwę z kilkoma rzędami pierścieni pokrytych brodawkami (resztki osłony). Powierzchnia gładka, biała lub żółto-biała, z wyraźnym żółtawym pierścieniem[3].

Miąższ

Pod skórką kapelusza żółtawobrązowy, o smaku łagodnym i słabym. Nie zmienia barwy po uszkodzeniu[3].

Wysyp zarodników

Biały.

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Występuje tylko w niektórych krajach Europy[4]. W Polsce gatunek rzadki[2]. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status V – narażony na wyginięcie[5]. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Niemczech i na Litwie[2].

Występuje częściej w terenach górskich, spotkać go można w lasach iglastych. Rośnie na ziemi wśród traw, szczególnie pod jodłami. Owocniki pojawiają się od czerwca do września[3].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Grzyb mikoryzowy, dla człowieka grzyb trujący. Objawy zatrucia podobne jak w przypadku muchomora czerwonego (Amanita muscaria)[3].

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

  • muchomor twardawy (Amanita excelsa). Ma kapelusz brązowoszary bez żółtych łatek, blaszki białe, pierścień karbowany i biały[3].

Przypisy

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-09-15].
  2. a b c Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. a b c d e f g Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  4. Discover Life Maps. [dostęp 2015-12-16].
  5. Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 83-89648-38-5.