Muhammad III (Alawici)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Muhammad III
sułtan Maroka
Okres

od 1757
do 1790

Poprzednik

Abdullah ibn Ismail

Następca

Jazid ibn Muhammad

Dane biograficzne
Dynastia

Dynastia Alawitów

Data urodzenia

1710

Data i miejsce śmierci

9 kwietnia 1790
Sala

Muhammad III (arab. محمد الثالث بن عبد الله = Muḥammad aṯ-Ṯāliṯ ibn ʿAbd Allah, ur. 1710, zm. 9 kwietnia 1790 w Sali) – sułtan Maroka z dynastii Alawitów, syn Abdullaha. Panował w latach 1757–1790.

W wyniku nacisku ludności Marrakeszu Muhammad III już za życia swojego ojca został wyznaczony na następcę tronu i ogłoszony namiestnikiem sułtana w Marrakeszu. Udało mu się zakończyć trwające od śmierci Mulaja Ismaila w 1727 walki o władzę i ponownie wzmocnić dynastię Alawitów.

Przy odbudowie kraju poświęcał dużo uwagi podatkom, reorganizacji armii i stabilizacji religijnego autorytetu swojej władzy wobec wpływów szejków i marabutów. Potrzebował w tym celu dodatkowych środków i systemu podatkowego, który obejmowałby także handel. Przywrócił więc opodatkowanie rynków i egzekwował je w razie konieczności również siłą.

Za rządów Muhammada III przeprowadzono reformę armii i arabscy najemnicy w grupy plemion Banu Hassan podlegali od tamtej pory dowództwu Alawitów. Powstała wówczas również silna flota wojenna, która była w stanie przeciwstawić się atakom europejskich mocarstw.

W roku 1765 Muhammad III założył na wybrzeżu atlantyckim miasto As-Sawira. Rozbudowę poszczególnych dzielnic i umocnień obronnych powierzył francuskiemu więźniowi Théodoremu Cornusowi.

Muhammadowi III udało się także rozwinąć kontakty handlowe poprzez stosowne umowy z Danią (1751–1765), Anglią (1790), Szwecją (1773), Francją (1773) i Portugalią. W 1767 roku sułtan podpisał traktat pokojowy z Hiszpanią. W 1777 roku Maroko było również pierwszym krajem na świecie, które uznało niepodległość Stanów Zjednoczonych.

Po śmierci sułtana w 1790 roku jego syn i następca Jazid musiał borykać się z walkami o sukcesję (sułtanem okrzyknięto równolegle też jego brata Hiszama), które odżyły na nowo, dopóki Jazid nie zginął w walce, a Hiszam ostatecznie nie zrzekł się władzy na rzecz kolejnego z braci – Sulajmana.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stephan und Nandy Ronart: Lexikon der Arabischen Welt. Artemis Verlag, 1972 ISBN 3-7608-0138-2