Muhammad Ikbal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Allama Ikbal
Ilustracja
Imię i nazwisko

Muhammad Ikbal

Data i miejsce urodzenia

9 listopada 1877
Sijalkot

Data i miejsce śmierci

21 kwietnia 1938
Lahore

Narodowość

pakistańska

Dziedzina sztuki

poezja

Strona internetowa

Muhammad Ikbal (ang.: Muhammad Iqbāl, urdu:محمد اقبال; ur. 9 listopada 1877 w Sijalkot, zm. 21 kwietnia 1938) – indyjski teolog muzułmański, mistyk, filozof, działacz polityczny, poeta i prawnik; obywatel Wielkiej Brytanii.

Urodził się w Sialkot. Studiował w Trinity College na Uniwersytecie Cambridge[1] i w Monachium. W 1908 r. został członkiem palestry. Powrócił do Indii, aby podjąć praktykę prawniczą i został mianowany profesorem filozofii. Zdobył pozycję czołowego poety tworzącego w językach urdu i perskim. Uczestniczył w konferencjach okrągłego stołu w 1931 i 1932 r. Był mistykiem przybierając imię „Ja” i Jedności Boga. Jego wykłady zebrane w tomie Odbudowa religijnej myśli islamskiej (org.: The Reconstruction of Religious Thought in Islam), wydanym w 1934 r., odegrały ważną rolę w umacnianiu wiary we własne siły wśród społeczności muzułmańskiej. W programowym przemówieniu do członków Ligi Muzułmańskiej, której był aktywnym działaczem, podczas jej konferencji w Allahabadzie, przedstawił koncepcję oddzielnego państwa muzułmańskiego, o charakterze republiki islamskiej, w północno-zachodnich Indiach. W kwestii tej dyskutował m.in. z Mahatmą Gandhim. Doczekała się ona jednak realizacji dopiero 9 lat po jego śmierci w postaci państwowości pakistańskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]