Mur Aureliana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mur Aureliana
Mur Aureliana zaznaczony na mapie starożytnego Rzymu na czerwono, na czarno mury serwiańskie

Mur Aureliana (wł. mura aureliane) – obronne mury miejskie wzniesione wokół starożytnego Rzymu w latach 272–282 z inicjatywy cesarza Lucjusza Domicjusza Aureliana (stąd nazwa).

Budowę muru nakazał cesarz Aurelian w odpowiedzi na najazd Alanów na Italię w 268 roku, a ukończył ją cesarz Probus.

Fortyfikacje objęły swym zasięgiem Rzym na lewym brzegu Tybru oraz niewielki umocniony przyczółek na prawym brzegu tej rzeki. Długość muru wynosiła 19 km, a wysokość 6–8 m. Mur był wzniesiony głównie z betonu okładanego cegłą, czym różnił się od murów republikańskich (murów serwiańskich). Jego szczyt został wzmocniony blankami, wzdłuż których prowadził przesłonięty korytarz. W odstępach 100 stóp rzymskich (ok. 30 m) wzniesiono kwadratowe wieże z pomieszczeniami, w ścianach których wykuto otwory strzelnicze. We wnętrzu umieszczono machiny miotające pociski. Mur posiadał wewnętrzne pomieszczenia, służące jako magazyny. Fortyfikację wyposażono w 116 latryn. Mur miał 18 bram, część z nich jest używana do dzisiaj przez ruch kołowy. Przez Porta San Sebastiano wiedzie droga Via Appia.

Mur Aureliana nie uchronił Rzymu przed zdobyciem przez Wizygotów (410) i przez Wandalów (455).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]