Mury obronne w Wieluniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fragment wieluńskich murów obronnych - baszta prochownia
Wieluński ratusz z Bramą krakowską
Fragment wieluńskich murów obronnych - baszta prochownia (widok z wieży ratuszowej)

Mury obronne Wielunia miały długość około 1200-1300 metrów[1] i obejmowały teren starego miasta o powierzchni 12 ha. Zbudowane zostały na planie nieregularnego owalu złożonego z prostych odcinków. Miały wysokość 6-6,5 metra, wzniesione z lokalnego piaskowca, zwieńczone ceglanym krenelażem[1]. Pierwotnie mury nie posiadały żadnych baszt a jedynie dwie bramy: Kaliską i Krakowską. Wieluń jest jednym z 25 miast otoczonych za czasów Kazimierza Wielkiego murami obronnymi. Tworzył on wraz z m.in. „orlimi gniazdami” pas fortyfikacji strzegących południowo-zachodniej granicy Korony ciągnących się od Krakowa aż do Ostrzeszowa. Wieluńskie fortyfikacje powstawały po pożarze miasta w 1335 roku stopniowo zastępując umocnienia drewniano-ziemne.

Bramy i baszty:

  • Brama Krakowska – jedyna zachowana do dziś brama miejska. Zbudowana w XIV w. u wylotu traktu do Krakowa, na początku XIX wieku rozebrano stary ratusz miejski, zaś nową budowlę postanowiono dobudować do Bramy Krakowskiej wykorzystując ją jako wieżę ratuszową.
  • Brama Kaliska – zbudowana u wylotu traktu do Kalisza
  • Brama Maksymiliańska – (dobudowana w XVI wieku) u wylotu na Opole
  • Baszta Męczarnia – znajduje się w pobliżu ratusza i Bramy Krakowskiej, przy ulicy Podwale.
  • Baszta Prochownia – ruiny baszty znajdują się w sąsiedztwie ratusza.
  • Baszta Skarbczyk – zlokalizowana w pobliżu Muzeum Ziemi Wieluńskiej przy ulicy Narutowicza.
  • Baszta Swawola – znajduje się na plantach przy ul. Palestranckiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]