Murzynowo (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Murzynowo
Kościół pw. Niepokalanego Serca Marii
Kościół pw. Niepokalanego Serca Marii
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat międzyrzecki
Gmina Skwierzyna
Wysokość 26 m n.p.m.
Liczba ludności 1000
Strefa numeracyjna (+48) 95
Tablice rejestracyjne FMI
SIMC 0186832
Położenie na mapie gminy Skwierzyna
Mapa lokalizacyjna gminy Skwierzyna
Murzynowo
Murzynowo
Położenie na mapie powiatu międzyrzeckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu międzyrzeckiego
Murzynowo
Murzynowo
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Murzynowo
Murzynowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Murzynowo
Murzynowo
Ziemia52°38′31,35″N 15°27′03,16″E/52,642042 15,450878

Murzynowo (niem. Morrn) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Skwierzyna.

Wieś królewska Murzinowo położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego[1]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Duża wieś obok prawego brzegu rzeki Warty, ok. 6 km na północny wschód od Skwierzyny, przy drodze do Drezdenka. Murzynowo leży na zachodnim krańcu Puszczy Noteckiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o osadzie pochodzą z XIII wieku, gdy wymieniane jest Morno. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od słowa mory – dreszcze. Murzynowo było wsią królewską w starostwie międzyrzeckim. W 1393 Władysław Jagiełło oddał je w zastaw Nałęczom z Nowego Dworu. Przez kilkaset lat, do II rozbioru Polski przez środek Murzynowa przebiegała granica polsko-brandenburska. Powodowało to liczne przygraniczne spory, które często kończyły się lokalnymi utarczkami. Pierwszy kościół w Murzynowie ufundował w 1774 r. ostatni starosta międzyrzecki, kasztelan krakowski, książę Antoni Jabłonowski. Współczesna świątynia pochodzi z 1837 r. W XIX w. powstała tu duża cegielnia, pałac i folwark. W 1935 r. wybudowano linię kolejową ze Skwierzyny do Drezdenka. W czasie II wojny światowej istniał tu obóz pracy przymusowej. Po 1945 r. cegielnię upaństwowiono, w pałacu urządzono szkołę, a na terenie folwarku powstał PGR. Po 1990 zlikwidowano PGR, cegielnię i rozebrano linię kolejową.

Cegielnia została sprywatyzowana i przejęta przez firmę Budinstal, działała jeszcze w 2001 roku[2].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[3]:

inne zabytki:

  • neoklasycystyczny pałac z początku XIX w., obecnie szkoła
  • zabudowania folwarczne z XIX w. – gorzelnia, spichlerz, dwie oficyny
  • park o powierzchni ok. 6 ha z dwoma stawami i starodrzewem (platany, dęby)
  • we wsi zachowała się częściowo stara zabudowa z przełomu XIX/XX w.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Wielkopolska t. I, Warszawa 1883, s. 35.
  2. Marek Malczewski: Cegielnia Murzynowo, "Świat Kolei" nr 1/2002, s. 18-20
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 29.1.13]. s. 32.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Anders, Władysław Kusiak: Puszcza Notecka. Przewodnik krajoznawczy. Poznań: Oficyna wydawnicza G&P, 2005. ISBN 83-7272-109-2.
  • Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.