Musée de l’Homme

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Musée de l’Homme
Ilustracja
Inskrypcja nad wejściem do muzeum
Państwo  Francja
Miejscowość Paryż
Data założenia 1937
Położenie na mapie Paryża
Mapa lokalizacyjna Paryża
Musée de l’Homme
Musée de l’Homme
Położenie na mapie Île-de-France
Mapa lokalizacyjna Île-de-France
Musée de l’Homme
Musée de l’Homme
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Musée de l’Homme
Musée de l’Homme
Ziemia48°51′45,7″N 2°17′19,0″E/48,862700 2,288600
Strona internetowa
Musée de l’Homme – fragment ekspozycji
Musée de l’Homme (Muzeum Człowieka) – fragment ekspozycji

Musée de l’Homme (pol. Muzeum Człowieka) – muzeum etnologiczne i antropologiczne oraz prehistorii człowieka w Paryżu, mieści się w Palais de Chaillot. Założone w 1937 roku (otwarte dla publiczności w 1938 r.) przez Paula Riveta z myślą o Międzynarodowej Wystawie Paryskiej „Sztuka i technika w nowoczesnym życiu” (1937, Paryż). Historia Muzeum wywodzi się od Muzeum Etnograficznego (Musée d’Ethnographie du Trocadéro), założonego w 1878 roku[1]. W pewnej opozycji do Muzeum Etnograficznego, w Muzeum Człowieka przyjęto zasadę kształcenia odbiorców poprzez podkreślanie kontekstu obiektów, bez izolowania ich w przestrzeni muzealnej ze względu na estetykę[2]. Dlatego np. zbiory masek prezentowane były regionami, z towarzyszeniem innych przedmiotów, co miało na celu lepsze rozumienie Innego przez zwiedzających. Zwraca jednak uwagę fakt, że nie uwzględnienie kultury zachodniej w ekspozycji, kieruje twórców Muzeum w stronę mentalności jednak kolonialnej[3].

Muzeum liczy ok. 700 tys. zabytków prehistorii i 30 tys. obiektów antropologicznych, wśród nich m.in. mumię inkaską, czaszkę człowieka kromaniońskiego, obiekty reprezentujące różne kultury, a także eksponaty związane z najnowszymi badaniami z dziedziny genetyki i lingwistyki[4]. W 2003 roku, w wyniku decyzji administracyjno-ministerialnych i po burzliwych dyskusjach w środowisku ludzi kultury, dużą część kolekcji (200 tys. obiektów z zakresu antropologii kulturowej Afryki, Azji, Oceanii i obu Ameryk) przejęło Musée du Quai Branly[5][6].

W latach 2009–2015 muzeum było nieczynne dla zwiedzających ze względu na gruntowną modernizację budynku oraz nową koncepcję wystawy stałej pt. „Galeria Człowieka”[5]. W ramach przebudowy powstała też przestrzeń badawcza umożliwiająca dostęp do laboratoriów i bibliotek ok. 150 naukowcom.

W zbiorach muzeum znajdują się również obiekty pochodzenia polskiego przekazane w darze przez indywidualnych darczyńców oraz przez polskie muzea (m.in. reprezentacja ceramiki, stroju ludowego, wycinanek, pisanek, fajek itp. z różnych regionów Polski)[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krystyna Reinfuss, Historia powstania muzeów etnograficznych w Paryżu, „LUD”, t.64, PTL, 1980.
  2. Małgorzata Kwietniewska, Dziewczyna, która przychodzi po Muzach. Dwie uwagi o sztuce w dniu dzisiejszym, „Estetyka i Krytyka”, nr 29 (2), 2013, s.149.
  3. Agnieszka Trąbka, Muzeum etnograficzne jako sposób opowiadania o innych kulturach. Przypadek muzeów paryskich. [w:] Filip Wróblewski, Łukasz Sochacki, Jakub Steblik (red.), Antropologia zaangażowana (?): Prace Etnograficzne, z.38, WUJ, 2010, ISBN 83-233-8015-5, ISBN 978-83-233-8015-3.
  4. Musée de l’Homme, encyklopedia.pwn.pl [dostęp 2016-11-19].
  5. a b Paryskie Muzeum Człowieka znów otwarte po metamorfozie, scienceinpoland.pap.pl [dostęp 2016-11-19].
  6. Andrzej Kiciński, Rozkwit i przyszłość zgrupowań muzeów w centrach miast. Nowe i zmodernizowane muzea w Paryżu, Madrycie i Monachium., „Muzealnictwo”, 2006.
  7. Wanda Jostowa, Polskie zbiory etnograficzne w Musée de l’Homme w Paryżu, „LUD”, 1960, s. 463–470.