Muzeum Miedzi w Legnicy
51°12′32″N 16°09′33″E/51,208889 16,159167 budynek dawnej kurii opatów z Lubiąża | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Miejscowość | |
| Adres |
ul. Partyzantów 3 |
| Data założenia |
1962 |
| Dyrektor | |
Położenie na mapie Legnicy  | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego  | |
| 51°12′32″N 16°09′33″E/51,208889 16,159167 | |
| Strona internetowa | |
Muzeum Miedzi w Legnicy – muzeum w Legnicy w byłym pałacu opatów przy ul. Partyzantów 3.
Instytucją ma dwa główne obszary działalności. Z jednej strony to jedyne w Polsce muzeum poświęcone miedzi, które od początku istnienia lat gromadzi i prezentuje zbiory związane z wydobyciem, przetwórstwem oraz zastosowaniem tego metalu w rzemiośle, sztuce i przemyśle. Z drugiej placówka pełni funkcję muzeum historycznego miasta i regionu - dokumentuje dzieje Legnicy i okolic od pradziejów po współczesność[2][3].
Muzeum dzieli się na kilka działów: Dział Historii, Dział Historii Górnictwa i Hutnictwa Miedzi, Dział Sztuki, Dział Archeologii, Dział Numizmatyczny oraz Bibliotekę[2].
To publiczna samorządowa instytucja kultury, której organizatorem i właścicielem jest Gmina Legnica. Główną siedzibę utworzonego w 1962 r. muzeum stanowi barokowy budynek dawnej kurii opatów lubiąskich u zbiegu ulic św. Jana i Partyzantów. Zajmuje ono też część budynku Akademii Rycerskiej, gdzie również prowadzona jest działalność wystawiennicza[4].
Wśród należących do Muzeum Miedzi obiektów wymienić należy także:
- pawilon na dziedzińcu Zamku Piastowskiego w Legnicy z reliktami kaplicy zamkowej śś. Benedykta i Wawrzyńca z 1220 r.
- największe na Dolnym Śląsku lapidarium[4].
Oddziałem Muzeum Miedzi jest Muzeum Bitwy Legnickiej w Legnickim Polu[4].
Muzeum zawiaduje także ruchem turystycznym w Mauzoleum Piastów Śląskich w Legnicy[4].
Działalność
[edytuj | edytuj kod]Muzeum gromadzi zbiory związane z wydobyciem, przeróbką i zastosowaniem miedzi (minerały miedzi z całego świata, dawny i współczesny miedzioryt, zabytki techniki z zakresu górnictwa i hutnictwa miedzi, dawne i współczesne rzeźby kameralne z brązu, wyroby artystyczne i użytkowe z miedzi i jej stopów, kolekcję sztuki art déco), polskim złotnictwem współczesnym (dzieła artystów okresu międzywojennego i lat późniejszych oraz wykonane na legnicki konkurs srebra). Przekrojowe są one prezentowane na wystawie stałej "Miedź. Dzieje niezwykłego metalu" w gmachu głównym[2].
Kolejną część zbiorów stanowią obiekty związane z historią Legnicy i regionu legnickiego[2].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Muzeum Miedzi utworzono w 1962 r. z inicjatywy Tadeusza Gumińskiego. Genezy zainteresowania tym metalem należy szukać w powstającym wówczas w okolicach zagłębiu miedziowym. Legnica, jako największe miasto regionu, miała stać się jego stolicą[3].
Kolejni kierownicy i dyrektorzy placówki: Tadeusz Gumiński, Teresa Sobolewska, Antoni Badoń, Halina Gotowała, Andrzej NIedzielenko. Od 2018 r. funkcję dyrektora pełni Marcin Makuch[2][5].
Nad głównym wejściem znajduje się kartusz z inicjałami LAL (Lodovicus Abbas Lubensis) opata Ludwiga Baucha (1696–1729)[6][7].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Struktura organizacyjna. Muzeum Miedzi w Legnicy. [dostęp 2020-03-26].
- 1 2 3 4 5 Marek, Powstanie i zarys Muzeum Miedzi w Legnicy, [w:] Marcin Makuch, Konrad Byś (red.), Muzeum Miedzi w Legnicy. Dzieje i zbiory, wyd. 1, wydanie monograficzne na 60-lecie Muzeum Miedzi w Legnicy, Muzeum Miedzi w Legnicy, 2022, s. 35-49, ISBN 978-83-88155-81-9.
- 1 2 O muzeum, „Muzeum Miedzi w Legnicy” [dostęp 2026-08-03] [zarchiwizowane z adresu 2026-05-16].
- 1 2 3 4 O muzeum [online], Muzeum Miedzi w Legnicy [dostęp 2021-05-05] (pol.).
- ↑ Pożegnanie dotychczasowego Dyrektora Muzeum Miedzi. Muzeum Miedzi w Legnicy. [dostęp 2020-03-26].
- ↑ Kościół klasztorny. [dostęp 2026-09-06].
- ↑ Dokument NID. [dostęp 2026-09-06].
- ↑ Kościół klasztorny. [dostęp 2026-09-06].