Muzeum Ziemi Nadnoteckiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Muzeum Ziemi Nadnoteckiej im. Wiktora Stachowiaka
Muzeum Ziemi Nadnoteckiej im. Wiktora Stachowiaka
Państwo  Polska
Miejscowość Trzcianka
Adres ul. Żeromskiego 7 i 36a
64-980 Trzcianka
Data założenia 1924, reaktywowanie w 1958
Dyrektor Elżbieta Wiśnicka (pełniąca obowiązki dyrektora)
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Muzeum Ziemi Nadnoteckiej im. Wiktora Stachowiaka
Muzeum Ziemi Nadnoteckiej im. Wiktora Stachowiaka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Muzeum Ziemi Nadnoteckiej im. Wiktora Stachowiaka
Muzeum Ziemi Nadnoteckiej im. Wiktora Stachowiaka
Ziemia 53°02′30,24″N 16°27′30,40″E/53,041733 16,458444Na mapach: 53°02′30,24″N 16°27′30,40″E/53,041733 16,458444
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa muzeum

Muzeum Ziemi Nadnoteckiej im. Wiktora Stachowiaka – muzeum mieszczące się m.in. w zabytkowym[1] budynku w centrum Trzcianki. Muzeum gromadzi zbiory dotyczące historii okolic Trzcianki, Czarnkowa, Krzyża, Roska, Jędrzejewa, Dzierżążna (obecnie Dzierżążno Małe i Wielkie), Siedliska, Łomnicy, Białej, Wielenia, Kuźnicy Żelichowskiej i Czarnkowskiej oraz innych nadnoteckich miejscowości.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Muzeum założone zostało w 1924 roku, kiedy Trzcianka należała do Niemiec, z inicjatywy pastora Ryszarda Hesslera i profesora gimnazjum Carla Schulza i mieściło się w budynku obecnego Zespołu Szkół przy placu Sienkiewicza. Po II wojnie światowej kilka tysięcy zebranych eksponatów, obejmujących zarówno czasy prehistoryczne, średniowiecze jak i czasy nowożytne, uległo rozproszeniu. Dzięki staraniom Wiktora Stachowiaka wiele z nich udało się ocalić i doprowadzić do reaktywowania muzeum 22 lipca 1958 roku. Wiktor Stachowiak został też pierwszym powojennym kustoszem muzeum, a po śmierci, w 1964 roku, stał się patronem placówki. W 1971 roku siedzibą muzeum stała się zabytkowa Burmistrzówka przy ul. Żeromskiego 36a; w 1999 roku muzeum uzyskało dodatkowy lokal po przeciwnej stronie ulicy, przy Żeromskiego 7.

Ekspozycja[edytuj | edytuj kod]

W muzeum znajduje się ponad 25 tysięcy eksponatów podzielonych na część archeologiczną (od 4400 r. p.n.e. do 700 r. n.e.), historyczną (od dokumentów Augusta II po czasy rozbiorów i pocztówki z pocz. XX wieku), etnograficzną (dawne narzędzia stolarskie, bednarskie), numizmatyczną (m.in. XIII-wieczne brakteaty), artystyczną i sztuki użytkowej (zarówno kilkusetletnie meble, jak i grafiki artystów współczesnych) i szkolnictwa (wyposażenie klas).

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]