Muzyka poważna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy rodzaju muzyki. Zobacz też: Muzyka poważna – album Pezeta i Noona.

Muzyka poważna – w potocznym znaczeniu muzyka wywodząca się z tradycji klasycznych[1], oparta na symetrii i równowadze oraz regularności budowy formalnej.

W szerszym znaczeniu obejmuje całą muzykę akademicką, świecką i sakralną tworzoną na przestrzeni tysiąca lat (XI - XXI w.) w kręgu krajów o kulturze europejskiej[2].

 Zobacz też: Muzyka klasyczna.

Charakterystyka[edytuj]

Kryteria Tagga[edytuj]

Philip Tagg opracował trójkąt aksjomatyczny, na którego wierzchołkach znajdują się trzy rodzaje muzyki: muzyka poważna (art music), muzyka ludowa (folk music) i muzyka rozrywkowa (popular music).

Muzyka poważna w tym podziale ma następujące cechy wspólne z rozrywkową: jest tworzona i wykonywana głównie przez profesjonalistów i ma nieanonimowe autorstwo. Z muzyką ludową łączy ją tylko brak masowej dystrybucji. Cechy typowe wyłącznie dla muzyki poważnej to: główny sposób utrwalania i dystrybucji – notacja muzyczna (a nie przekaz ustny ani nagrania), typ społeczności, z którą jest związana – ziemiańsko-przemysłowy (a nie nomadyczno-ziemiański ani przemysłowy), sposób finansowania we współczesnym świecie – publiczny (a nie pozagospodarczy ani wolnorynkowy), rozbudowana teoria, w tym estetyka. Centralna rola notacji muzycznej w związku z tym sprawia, że parametry muzyki, takie jak brzmienie, tembr i in. – trudne do takiego ujęcia, są w muzyce poważnej uważane za mniej ważne niż w muzyce rozrywkowej[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Słownik języka polskiego PWN. [dostęp 2012-06-22].
  2. Classical. W: Michael Kennedy, Joyce Bourne Kennedy: The Oxford Concise Dictionary of Music. Oxford: Oxford University Press, 2007. ISBN 9780199203833.
  3. Philip Tagg. Analysing popular music: theory, method and practice. „Popular Music”. 2, s. 37-67, 1982. Cambridge University Press. DOI: 10.1017/S0261143000001227 (ang.). 

Bibliografia[edytuj]

  • J. M. Chomiński, K. Wilkowska-Chomińska Historia muzyki, t. 1-2, PWM, Kraków 1989 i 1990.
  • Encyklopedia muzyczna PWM. Część biograficzna, ukazuje się od 1979 - Kraków, PWM.
  • Encyklopedia muzyki, red. A. Chodkowski, Warszawa (PWN) 2006 (oraz poprzednie wydania).
  • Leksykon muzyki od A do Ż. Warszawa (Muza) 1995.
  • E. Fubini Historia estetyki muzycznej, Kraków, Musica lagellonica 1997.