Mychajło Fedorow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mychajło Fedorow
Михайло Федоров
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Mychajło Albertowycz Fedorow

Data i miejsce urodzenia

21 stycznia 1991
Wasylówka

Zawód, zajęcie

polityk, przedsiębiorca

Stanowisko

wicepremier (od 2019), minister transformacji cyfrowej (od 2019)

Mychajło Albertowycz Fedorow, ukr. Михайло Альбертович Федоров (ur. 21 stycznia 1991 w Wasylówce[1]) – ukraiński polityk i przedsiębiorca, od 2019 wicepremier oraz minister transformacji cyfrowej, inicjator elektronicznego serwisu usług publicznych „Dija”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na wydziale socjologii i zarządzania Zaporoskiego Uniwersytetu Narodowego, był stypendystą OBWE i działaczem studenckim w Zaporożu[1]. W 2013 założył własną agencję reklamową SMMSTUDIO, specjalizującą się w reklamie internetowej i kampaniach w serwisach społecznościowych[2]. W 2014 kandydował w wyborach do Rady Najwyższej z ramienia ugrupowania „5.10”, które nie przekroczyło progu wyborczego[3]. W 2018 był dyrektorem operacyjnym projektu „Superludy”[2][4].

W 2019 odpowiadał za kampanię internetową Wołodymyra Zełenskiego; po jego zwycięstwie w wyborach prezydenckich otrzymał nominację na funkcję doradcy do spraw cyfrowych[1][2]. Kierowany przez niego zespół z okresu kampanii otrzymał 7 nominacji w organizowanym przez Europejskie Stowarzyszenie Konsultantów Politycznych (EAPC) konkursie Polaris Awards[2].

W wyborach parlamentarnych przeprowadzonych również w 2019 z ramienia prezydenckiego ugrupowania Sługa Ludu uzyskał mandat posła do Rady Najwyższej IX kadencji[5]. Złożył go w sierpniu tegoż roku na pierwszym posiedzeniu nowego parlamentu – objął wówczas urzędy wicepremiera oraz ministra transformacji cyfrowej w powołanym rządzie Ołeksija Honczaruka[6]. Pozostał na tych stanowiskach również w utworzonym w utworzonym w marcu 2020 gabinecie Denysa Szmyhala[7].

W dacie nominacji stał się najmłodszym w historii niepodległej Ukrainy członkiem rządu[8]. W okresie urzędowania był inicjatorem portalu i aplikacji „Dija”, stanowiących elektroniczny serwis usług publicznych[9].

W 2020 został umieszczony na liście Forbes „30 Under 30” ukraińskiej edycji magazynu „Forbes[10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mychajło Fedorow jest żonaty, ma córkę[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Новий віце-прем'єр і міністр цифрової трансформації Михайло Федоров – головні факти. nv.ua, 29 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-30]. (ukr.).
  2. a b c d e Федоров Михаил. liga.net. [dostęp 2021-01-12]. (ros.).
  3. Serwis CVK – Wybory 2014. [dostęp 2021-01-12]. (ukr.).
  4. Дводенна маркетингова подія від Fedoriv Hub! знову збирає найкращих. redbull.com, 15 listopada 2018. [dostęp 2021-01-12]. (ukr.).
  5. Serwis CVK – Wybory 2019. [dostęp 2019-08-30]. (ukr.).
  6. Верховна Рада призначила склад нового Кабінету Міністрів України. kmu.gov.ua, 29 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-30]. (ukr.).
  7. Верховна Рада України призначила склад нового Кабінету Міністрів України. kmu.gov.ua, 4 marca 2020. [dostęp 2020-03-04]. (ukr.).
  8. Наймолодший член Кабміну. Головні факти з біографії віцепрем'єра і міністра цифрової трансформації Михайла Федорова. nv.ua, 5 marca 2020. [dostęp 2021-01-12]. (ukr.).
  9. Михайло Федоров презентував 100 перемог Мінцифри за 2020 рік та анонсував масштабні Національні проекти. kmu.gov.ua, 23 grudnia 2020. [dostęp 2021-01-12]. (ukr.).
  10. Хто потрапив у список «30 до 30» від українського Forbes. the-village.com.ua, 4 listopada 2020. [dostęp 2021-01-12]. (ukr.).