Mychajło Fomenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mychajło Fomenko
Ilustracja
Imię i nazwisko Mychajło Iwanowycz Fomenko
Data i miejsce urodzenia 19 września 1948
Mała Rybica, obwód sumski, Ukraińska SRR
Pozycja obrońca
Wzrost 180 cm
Kariera juniorska
Spartak Sumy
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1965–1969
1970–1971
1972–1978
Spartak Sumy
Zoria Ługańsk
Dynamo Kijów
? (?)
59 (1)
173 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1976
1972–1976
 ZSRR olimpijska
 ZSRR
5 (0)
24 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1979
1980–1984
1985–1986
1987
1987–1989
1990
1990
1991–1992
1992–1993
1994
1994
1994–1996
1996–2000
2000–2001
2001–2002
2003
2003
2005
2006–2008
2010–2011
2012–2016
Frunzeneć Sumy
Dynamo Kijów (asystent)
Desna Czernihów
Krywbas Krzywy Róg
Guria Lanczchuti
Al-Rashid Bagdad
 Irak
Awtomobilist Sumy
Dynamo Kijów
Weres Równe
 Gwinea
CSKA-Borysfen Kijów
Metalist Charków
CSKA Kijów
Metalist Charków
Metalist Charków
Metałurh Zaporoże
Spartak Sumy (wiceprezes)
Tawrija Symferopol
Salut-Eniergija Biełgorod
 Ukraina

Mychajło Iwanowycz Fomenko, ukr. Михайло Іванович Фоменко, ros. Михаил Иванович Фоменко, Michaił Iwanowicz Fomienko (ur. 19 września 1948 w Małej Rybicy, w obwodzie sumskim) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji obrońcy, reprezentant Związku Radzieckiego, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek klubu Spartak Sumy, w którym rozpoczął karierę piłkarską. W radzieckiej ekstraklasie zadebiutował jako zawodnik Zorii Woroszyłowgrad, która na przełomie lat 60. i 70. zaliczała się do ligowej czołówki. W 1972 został zawodnikiem najsłynniejszego klubu Ukraińskiej SRR - Dynama Kijów. Przez kilka sezonów był zawodnikiem podstawowej jedenastki Dynama, z którym zdobył wiele sukcesów[1]. Z powodów zdrowotnych zmuszony był zakończyć karierę zawodniczą w 1978 w wieku 30 lat.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 1972 debiutował w reprezentacji ZSRR. W 1976 wraz z olimpijską reprezentacją Związku Radzieckiego zdobył brązowy medal Igrzysk w Montrealu. W latach 1972-1976 rozegrał łącznie 24 mecze w reprezentacji.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po zakończeniu występów w Dynamie powrócił do rodzinnych Sum, gdzie prowadził zespół Frunzienca. W 1980 znów znalazł zatrudnienie w Dynamie, tym razem jako trener. Przez 5 sezonów pracował jako członek sztabu szkoleniowego, pomagając głównym trenerom Waleremu Łobanowskiemu i Jurijowi Morozowowi. Następnie szkolił mniej znane zespoły z Ukraińskiej SRR: Desnę Czernihów i Krywbas Krzywy Róg oraz gruzińską Gurię Lanczchuti. Po krótkim pobycie w Iraku znów znalazł się w Sumach, jako trener Awtomobilista. Przez rok pracował w Dynamie na stanowisku pierwszego trenera, gdzie w 1993 osiągnął swój największy dotychczasowy sukces szkoleniowy, zdobywając Mistrzostwo i Puchar Ukrainy. Kolejne lata, z wyjątkiem krótkiego epizodu w roli selekcjonera reprezentacji Gwinei spędził na Ukrainie prowadząc zespoły z Wyższej Lihi i niższych lig. Kilkakrotnie brany był pod uwagę jako kandydat na stanowisko selekcjonera ukraińskiej drużyny narodowej. Od 2006 do 2008 był głównym trenerem Tawrii Symferopol. 24 listopada 2010 objął stanowisko głównego trenera w rosyjskim klubie Salut-Eniergija Biełgorod[2], w którym pracował do kwietnia 2011, kiedy tragicznie zmarła jego córka[3]. 26 grudnia 2012 roku objął prowadzenie reprezentacji Ukrainy[4]. Poprowadził drużynę w mistrzostwach Europy rozgrywanych w tym samym roku, których Ukraina była gospodarzem wspólnie z Polską. Tam Ukraińcy trafili do grupy "śmierci" z wyżej stawianymi Francuzami, Anglikami i Szwedami. Turniej zaczął się niespodziewanie dobrze, od wygranej z jak się później okazało ze słabo dysponowaną Szwecją 2:1. Kolejne 2 mecze, zakończyły się porażkami (0:2 z Francją i 0:1 z Anglią). Ukraina skończyła turniej na trzecim miejscu w grupie wyprzedzając jedynie Szwecję. Fomenko pozostał na stanowisku, aby doprowadzić zespół do następnego dużego turnieju - mistrzostw Świata organizowanych w 2014 w Brazylii. W eliminacjach Ukraina zaprezentowała bardzo dobrą postawę i zajęła w grupie drugie miejsce za Anglikami, co pozwoliło jej wziąć udział w barażach. Tam napotkali kolejnego rywala znanego im z mistrzostw Europy - Francję. Pierwszy mecz wygrany 2:0 zwiastował niespodziankę i wyeliminowanie "Trójkolorowych". W rewanżowym spotkaniu, grająca na własnym terenie, faworyzowana Francja zagrała zupełnie odmienne spotkanie wygrywając 3:0 i to ona zakwalifikowała się na czempionat. Następne ME w 2016 roku właśnie we Francji okazały się turniejem ostatniej szansy dla szkoleniowca. Jego podopieczni zajęli trzecie miejsce w kwalifikacjach za Hiszpanią i Słowacją, co ponownie dało im prawo do walki w barażach. Tam Ukraińcy stanęli naprzeciwko Słowenii. Ponownie zagrali pierwsze spotkanie u siebie i wygrali 2:0. Tym razem nie oddali wygranej i po remisie w rewanżu 1:1 awansowali na Euro. Żółto - błękitni przegrali wszystkie spotkania w grupie (0:2 z Niemcami i Irlandią Płn. oraz 0:1 z Polską). Tracąc 5 goli i nie strzelając żadnej zajęli ostatnie miejsce w grupie i zostali najgorszym uczestnikiem turnieju. Wraz z ostatnim meczem grupowym zakończyła się również praca Mychajły Fomeno jako trenera drużyny narodowej. Decyzja o jego odejściu została podjęta już wcześniej po meczu z Irlandczykami[5]. Po ostatniej grze przeciwko Polakom Fomeno wyznał iż powodem blamanżu było złe samopoczucie całego sztabu spowodowane trudną sytuacją polityczną ich państwa, a także konflikty wewnętrzne między piłkarzami, wywodzące się od bójki w meczu ligowym między Szachtarem Donieck i Dynamem Kijów[6] mimo iż wielu graczy zarzekało się w wywiadach, że wszystkie waśnie zostały odłożone na bok i na boisku "są jednym zespołem".

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]