Mygalomorphae

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mygalomorphae
Pocock, 1892
Okres istnienia: anizyk–dziś
Missulena bradleyi
Missulena bradleyi
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Podtyp szczękoczułkowce
Gromada pajęczaki
Rząd pająki
Podrząd Opisthothelae
Infrarząd Mygalomorphae

Mygalomorphaeinfrarząd pająków z grupy Opisthothelae. Obejmuje ponad 2600 gatunków klasyfikowanych obecnie w około 300 rodzajach i 15 rodzinach. Do Mygalomorphae należą przeważnie pająki duże, długowieczne (15–30 lat), żyjące pod ziemią. Grupa ta obejmuje również największe żyjące obecnie pająki – ptasznikowate. Jest powszechnie uznawana za starodawną, monofiletyczną linię ewolucyjną pająków[1]. Wykazują one pewne cechy prymitywne dla pająków, np. obecność dwóch par płucotchawek i prosto zbudowane kądziołki przędne[2]. Najstarszym znanym przedstawicielem Mygalomorphae jest Rosamygale grauvogeli, którego skamieniałości odkryto w datowanych na anizyk osadach we francuskim departamencie Wogezy[3], jednak datowanie molekularne sugeruje, że Mygalomorphae pojawiły się już około 300 mln lat temu[4].

Filogeneza[edytuj | edytuj kod]

Większość analiz filogenetycznych jest zgodna, że najbardziej bazalną grupą Mygalomorphae jest Atypoidea, stanowiąca takson siostrzany dla wszystkich pozostałych Mygalomorphae[5][6][4][2]. Pokrewieństwo pozostałych grup pozostaje w dużej mierze kwestią sporną. Analizy przeprowadzone przez Hedina i Bonda (2006) oraz Ayoub i in. (2007) sugerują ponadto, że rodziny Hexathelidae i Dipluridae tworzą parafiletyczną grupę znajdującą się u podstawy drzewa filogetycznego Mygalomorphae nienależących do Atypoidea[6][4]. Wątpliwy jest również monofiletyzm innych rodzin: Ctenizidae, Nemesiidae i przede wszystkim Cyrtaucheniidae. Według analizy przeprowadzonej przez Bonda i współpracowników (2012) Cyrtaucheniidae składa się z co najmniej czterech odrębnych linii ewolucyjnych: siostrzanej dla kladu Theraphosidae + Barychelidae, siostrzanej dla Nemesiidae, zagnieżdżonej wewnątrz Nemesiidae oraz monofiletycznej grupy podniesionej do rangi osobnej rodziny Euctenizidae. Prawdopodobnie również rodzina Microstigmatidae jest zagnieżdżona wewnątrz Nemesiidae[2].

Uproszczony kladogram Mygalomorphae według Hedina i Bonda (2006)[6]
 Mygalomorphae 

 Atypoidea 



 Bipectina 



 Cyrtaucheniidae 



 Ctenizidae 



 Idiopidae 



 Actinopodidae 



 Migidae 






 Microstigmatidae 



 Nemesiidae 




 Barychelidae 



 Theraphosidae 






 ?Paratropididae 



 Hexathelidae ?*



 Dipluridae ?*




Uproszczony kladogram Mygalomorphae według Bonda i współpracowników (2012)[2]
 Mygalomorphae 

 Atypoidea


 Avicularioidea 

 Hexathelidae I




 Dipluridae 




 Paratropididae 





 Actinopodidae



 Hexathelidae II



 Bipectina 
 Crassitarsa 
 Theraphosoidina 

 Cyrtaucheniidae I („homostolines”)




 Theraphosidae



 Barychelidae







 Cyrtaucheniidae II



 Nemesiidae (incl. Microstigmatidae, Cyrtaucheniidae III)





 Domiothelina 

 Migidae




 Ctenizidae


 Euctenizoidina 

 Idiopidae



 Euctenizidae











Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Do Mygalomorphae należy 16 rodzin (za Platnick N.I., 2013)[7]: Atypidae (gryzielowate), Antrodiaetidae, Mecicobothriidae, Hexathelidae, Dipluridae, Cyrtaucheniidae, Ctenizidae, Euctenizidae, Idiopidae, Actinopodidae, Migidae, Nemesiidae, Microstigmatidae, Barychelidae, Theraphosidae (ptasznikowate), Paratropididae.

Przypisy

  1. Jason Bond, Hedin Marshal: Mygalomorphae. Tarantulas, trapdoor spiders & kin (ang.). Tree of Life Web Project. [dostęp 9 września 2009].
  2. a b c d Jason E. Bond, Brent E. Hendrixson, Chris A. Hamilton, Marshal Hedin. A reconsideration of the classification of the spider infraorder Mygalomorphae (Arachnida: Araneae) based on three nuclear genes and morphology. „PLoS ONE”. 7 (6): e38753, 2012. DOI: 10.1371/journal.pone.0038753 (ang.). 
  3. Paul A. Selden, Jean-Claude Gall. A Triassic Mygalomorph spider from the northern Vosges, France. „Palaeontology”. 35 (1), s. 211–235, 1992 (ang.). 
  4. a b c Nadia A. Ayoub, Jessica E. Garb, Marshal Hedin, Cheryl Y. Hayashi. Utility of the nuclear protein-coding gene, elongation factor-1 gamma (EF-1γ), for spider systematics, emphasizing family level relationships of tarantulas and their kin (Araneae: Mygalomorphae). „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 42 (2), s. 394–409, 2007. DOI: 10.1016/j.ympev.2006.07.018 (ang.). 
  5. Jonathan A. Coddington, Herbert W. Levi. Systematics and evolution of spiders (Araneae). „Annual Review of Ecology and Systematics”. 22, s. 565–592, 1991. DOI: 10.1146/annurev.es.22.110191.003025 (ang.). 
  6. a b c Marshal Hedin, Jason E. Bond. Molecular phylogenetics of the spider infraorder Mygalomorphae using nuclear rRNA genes (18S and 28S): Conflict and agreement with the current system of classification. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 41 (2), s. 454–471, 2006. DOI: 10.1016/j.ympev.2006.05.017 (ang.). 
  7. Norman I. Platnick: Families (ang.). W: The World Spider Catalog, Version 14.0 [on-line]. American Museum of Natural History. DOI: http://dx.doi.org/10.5531/db.iz.0001. [dostęp 13 sierpnia 2013].