Mykoła Chwylowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mykoła Chwylowy
Mykoła Chwylowy
Imiona i nazwisko Mykoła Hryhorowycz Fitilow
Pseudonim Chwylowy
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1893, Trościaniec, gubernia charkowska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 13 maja 1933, Kijów, ZSRR
Zawód poeta, prozaik, krytyk
Narodowość ukraińska
Język ukraiński
Ołeksandr Dowżenko, Kost Hordijenko, Mykoła Chwylowy, Charków 1925

Mykoła Chwylowy (ukr. Мико́ла Хвильови́й, właśc. Mykoła Hryhorowycz Fitilow uk. Микола Григорович Фітільов, ur. 14 grudnia 1893 w Trościańcu - zm. 13 maja 1933 w Charkowie) - ukraiński pisarz i krytyk literacki, założyciel wielu pism literackich i organizacji kulturalnych. Jeden z przedstawicieli rozstrzelanego odrodzenia.

Od 1919 członek KP(b)U. Jeden z głównych działaczy ruchu literackiego i narodowego w latach 20. Współzałożyciel i przywódca grupy literackiej WAPLITE. W roku 1928 założył czasopismo "Literaturnyj Jarmarok".

Był autorem wierszy i poematów nasyconych rewolucyjną retoryką i romantycznym uniesieniem, jednym z głównych przedstawicieli 20-wiecznego romantyzmu ukraińskiego (m.in. zbiór poetycki Doswitni symfoniji (1922), opowiadań o rewolucji ukraińskiej, wyróżniających się ornamentalno-impresjonistyczną stylistyką (m.in. Syni etiudy 1923, Osiń 1924) oraz powieści politycznych Waldsznepy (1927), osnutej na motywach narodowych. Tworzył także pamflety polemiczne Kamo hriadeszy (1925) i Dumky proty tecziji (1926) propagujące uniezależnienie literatury ukraińskiej od supremacji kultury rosyjskiej i walkę z rodzimym prowincjonalizmem. Po opublikowaniu pamfletów stał się obiektem nagonki władz partyjnych i w 1927 został zmuszony do emigracji. Przebywał w Berlinie i Wiedniu. Powrócił do USRR w 1928, od 1930 był pozbawiony pracy.

Zmarł śmiercią samobójczą, protestując przeciwko terrorowi stalinowskiemu na Ukrainie w trakcie Hołodomoru.

Literatura, linki[edytuj | edytuj kod]