Mykonos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mykonos
Dom na wyspie Mykonos
Dom na wyspie Mykonos
Kontynent Europa
Państwo  Grecja
Akwen Morze Egejskie
Powierzchnia 105,2 km²
Populacja (2001)
 • liczba ludności
 • gęstość

9,320
89 os./km²
Położenie na mapie Grecji
Mapa lokalizacyjna Grecji
Mykonos
Mykonos
Ziemia 37°26′47,47″N 25°21′57,82″E/37,446520 25,366060

Mýkonos (stgr. Μύκονος) – grecka wyspa na Morzu Egejskim, należąca do archipelagu Cyklady, położona między wyspami Tinos, Siros, Naksos oraz Paros.

Leży w administracji zdecentralizowanej Wyspy Egejskie, w regionie Wyspy Egejskie Południowe, w jednostce regionalnej Mykonos, w gminie Mykonos.

Powierzchnia wyspy wynosi 105,2 km², najwyższy szczyt – 341 m (n.p.m.), wyspę zamieszkuje ok. 9 320 mieszkańców (dane za 2001 rok). Od wielu lat jest chętnie odwiedzana przez turystów ze względu na swój kosmopolityczny charakter oraz dobrze rozwiniętą bazę hotelową i rekreacyjną.

Historia[edytuj kod]

Archeolodzy znaleźli ślady jońskich osadników na Mykonos z około IX wieku p.n.e.. Jednakże większość wykopalisk dowodzi, że osadnicy na wyspie pojawili się już około 5000 lat temu. W starożytności odgrywała ważną rolę w zaopatrywaniu silnie zaludnionej Delos (2 km od Mykonos) w niezbędne do życia przedmioty. Mieszkańcy Mykonos zajmowali się wówczas głównie rolnictwem.

Współczesny Mykonos[edytuj kod]

Głównym miastem wyspy jest Chora, zabudowana jak wiele egejskich miast, małymi, gustownymi, białymi domami, o przeważającym, niebieskim kolorze stolarki drzwi i okien, bogato ukwieconymi, usytuowanymi wzdłuż wąskich, krętych uliczek. Atrakcją jest także lokalny, oryginalny styl budownictwa, nawiązujący jeszcze do epoki mykeńskiej i specyficznie ornamentowany. Liczne plaże i krystalicznie czyste morze przyciąga miłośników sportów wodnych. Wyspa na tle innych greckich wyróżnia się największą otwartością dla turystów LGBT[1]. Mykonos jest uznawany za jeden najpopularniejszych ośrodków wakacyjnych wybieranych przez gejów i lesbijki[2][3].

Atrakcje turystyczne i zabytki[edytuj kod]

  • Pelikan Petros – oficjalna maskotka wyspy. Tu i ówdzie obecne pelikany są oswojone z ludźmi i chętnie podchodzą po jedzenie.
  • Paraportiani – uznawany za najczęściej fotografowany kościół w Grecji, składa się tak naprawdę z pięciu kościołów połączonych w jeden na przestrzeni wieków.
  • Wiatraki – XVI-wieczne wiatraki są jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów krajobrazu wyspy.
  • Mała Wenecja – położona naprzeciwko wiatraków część głównej miejscowości Chora, w której część XVIII- i XIX-wiecznych domów zbudowano bezpośrednio na granicy morza i lądu.
  • Muzeum Archeologiczne – bogaty zbiór rzeźby, ceramiki i biżuterii, począwszy od zbiorów z trzeciego tysiąclecia p.n.e., po okres późnogrecki[4]. Eksponaty pochodzą z Mykonos oraz okolicznych wysp.
  • Latarnia Armenistis – latarnia morska o wysokości 19 metrów usytuowana na północno-zachodnim cyplu.
  • Wycieczki na Delos

Transport[edytuj kod]

Działa międzynarodowy port lotniczy, w tym tani przewoźnicy. W głównym porcie wyspy (w Chorze), cumują liczne promy i wycieczkowce. Niewystarczająca, przy tym niemal niewidoczna jest komunikacja publiczna po wyspie. Działa wiele wypożczalni samochodów, quadów i skuterów. Tak jak w przypadku noclegów, ceny oferowane na miejscu są znacząco wyższe od cen we wcześniejszej rezerwacji internetowej. Poza głównymi, drogi na wyspie, zwłaszcza w terenie zabudowanym, są bardzo wąskie.

Gastronomia i handel[edytuj kod]

Mykonos ma opinię wyspy o wysokim poziomie gastronomii, niemniej także znacznie droższej, niż większość Grecji. Najtańsze oferty łączone są ze smażalniami gyrosa. Podobnie znacząco wyższe są ceny żywności i napojów w ulicznym handlu detalicznym. Wysokie ceny nie dotyczą dużych, sieciowych supermarketów.

Przypisy

Bibliografia[edytuj kod]

  • Marc Dubin Wyspy Greckie. Przewodnik, Wiedza i Życie, Warszawa 2004, ISBN 83-7184-209-0

Galeria[edytuj kod]

Przypisy