Myra Breckinridge (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Myra Breckinridge
Gatunek komedia
Rok produkcji 1970
Data premiery 24 czerwca 1970
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 94 min
Reżyseria Michael Sarne
Scenariusz Gore Vidal
Michael Sarne
David Giler
Główne role Raquel Welch
John Huston
Mae West
Muzyka John Phillips
Montaż Danford B. Greene
Produkcja David Giler
Dystrybucja 20th Century Fox

Myra Breckinridge – amerykańska komedia z 1970 roku na podstawie powieści Myra Breckinridge Gore’a Vidala.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Film opowiada o przeżyciach młodego homoseksualisty, Myrona Breckinridge (Rex Reed). Pewnego dnia jako kobieta Myra Breckinridge (Raquel Welch) przybywa do Hollywood, by wyłudzić od swojego wuja Bucka Lonera (John Huston) pieniądze na szkołę aktorską. To jednak nie udaje się i Myra zostaje nauczycielką.

Jej sytuacja staje się jeszcze bardziej zagmatwana, gdy zakochuje się w młodym pięknym chłopcu, Rustym Godowskim (Roger Herren), którego uwodzi, a jednocześnie w jego przyjaciółce – Mary Ann Pringle (Farrah Fawcett). Myra zwabia Rusty'ego do pokoju lekarskiego pod pretekstem badań. Przywiązuje go do stołu, następnie upakarza, wypytując go o szczegóły jego życia seksualnego oraz szydząc z niego. W końcu gwałci go analnie przy użyciu sadomasochistycznego przyrządu.

Kolejnym krokiem jest uwiedzenie jego dziewczyny – Mary Ann Pringle. Kiedy Myra ulega wypadkowi samochodowemu i budzi się w szpitalu jako Myron, postać Myry wydaje się być jedynie snem. Jednym z wątków, mającym oddać klimat tamtych czasów, jest postać Letitii van Allen (Mae West), podstarzałej, lecz ciągle aktywnej łowczyni talentów. Ducha czasów oddaje również dobrze scena orgii urządzonej przez jednego ze studentów, na którą zostaje również zaproszona Myra. Początkowo ma ona zamiar udać się tam w roli obserwatora, lecz pod wpływem zbyt dużej ilości ginu i marihuany ląduje w wannie.

Odbiór filmu[edytuj | edytuj kod]

Film okazał się klęską komercyjną, kiedy został wydany w 1970 roku[1]. Co więcej, dostał także bardzo negatywne recenzje (magazyn Time napisał, że film jest „tak samo zabawny jak molestowanie dzieci”[2]). Obraz ogłaszany był jednym z najgorszych filmów wszech czasów[3]. O filmie negatywnie wypowiedział się też autor książki, Gore Vidal[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Simon Louvish: Mae West: It Ain't No Sin. Faber and Faber, 2006.
  2. Cinema: Some Sort of Nadir - TIME (ang.). W: www.time.com [on-line]. [dostęp 2010-10-09].
  3. Leslie J. Moran: Law's Moving Image. Routledge Cavendish, 2004, s. 87.
  4. Floyd Conner: Hollywood's Most Wanted: The Top 10 Book of Lucky Breaks, Prima Donnas, Box Office Bombs and Other Oddities. Brassey's, 2002, s. 65.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]