Myron Tarnawskyj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Myron Tarnawskyj

Myron Tarnawskyj herbu Sas, ukr. Мирон Тарнавський (ur. 29 sierpnia 1869 we wsi Baryłów, zm. 29 czerwca 1938 w Czernicy) – generał-czetar Ukraińskiej Armii Halickiej (UHA), naczelny dowódca UHA od 5 lipca do 7 listopada 1919, generał Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej.

Urodził się w rodzinie księdza greckokatolickiego Omeliana Tarnawskiego herbu Sas. Ukończył gimnazjum w Brodach. Następnie odbył jednoroczną służbę wojskową w armii austro-węgierskiej, otrzymując stopień podporucznika. Pozostał w służbie wojskowej, służąc w Galicji. W 1909 awansowany na stopień kapitana. Brał udział w I wojnie światowej, walcząc na froncie wschodnim. W styczniu 1916 został skierowany na stanowisko komendanta szkolenia Legionu Ukraińskich Strzelców Siczowych (Wyszkiłu USS), a od września do grudnia 1917 – komendant Legionu USS.

W 1918 był referentem do spraw ukraińskich przy sztabie 54 Dywizji austro-węgierskiej, a następnie dowódcą 16 pp Landwehry, w randze podpułkownika. W czasie rozpadu Austro-Węgier w październiku 1918 powrócił wraz z resztkami pułku do jego garnizonu w Krakowie, gdzie został zatrzymany przez nowo powstałe władze polskie i osadzony w obozie jenieckim w Krakowie-Dąbiu. Po zwolnieniu z obozu pojechał do Stanisławowa i 17 lutego 1919 wstąpił do UHA, otrzymując stanowisko dowódcy grupy „Schid” walczącej pod Lwowem, a następnie dowódcy II Korpusu UHA.

Z II Korpusem brał udział w działaniach wojny polsko-ukraińskiej - walkach pod Lwowem, ofensywie czortkowskiej i odwrocie Ukraińskiej Armii Halickiej za Zbrucz. Później wraz z Armią URL brał udział w marszu na Kijów, i w zdobyciu go 30 sierpnia 1919, a następnie w odwrocie. Kiedy otoczona UHA utraciła zdolność bojową wskutek epidemii tyfusu i braków w zaopatrzeniu, w listopadzie podjął rozmowy z Denikinem o przyłączeniu do Armii Ochotniczej. Wskutek tej decyzji został usunięty ze stanowiska, jednak później sąd wojenny uwolnił go od winy.

W czasie połączenia UHA z Armią Czerwoną (CzUHA) ukrywał się przed Czeka w Bałcie i Kijowie. Po polsko-ukraińskiej ofensywie i zajęciu Kijowa powrócił w lipcu 1920 do Galicji, został internowany przez polską policję i osadzony w obozie jenieckim w Tucholi, gdzie przebywał do końca 1920.

Po uwolnieniu powrócił w rodzinne strony, gdzie przebywał do śmierci. Został pochowany na Cmentarzu Janowskim, jego pogrzeb przerodził się w ukraińską manifestację polityczną.

Bibliografia, literatura, linki[edytuj | edytuj kod]