Myron Tarnawskyj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Myron Tarnawskyj

Myron Tarnawskyj herbu Sas (ukr. Мирон Тарнавський, niem. Miron Tarnawski) (ur. 29 sierpnia 1869 we wsi Baryłów, zm. 29 czerwca 1938 w Czernicy) – generał-czetar Ukraińskiej Armii Halickiej (UHA), naczelny dowódca UHA od 5 lipca do 7 listopada 1919, generał Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie księdza greckokatolickiego Omeliana Tarnawskiego herbu Sas. Ukończył gimnazjum w Brodach. Następnie odbył jednoroczną służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. 1 listopada 1892 został mianowany na stopień podporucznika rezerwy i przydzielony w rezerwie do Batalionu Strzelców Polnych Nr 4 w Tarnowie[1]. W 1896 został powołany do zawodowej służby wojskowej w cesarsko-królewskiej Obronie Krajowej, w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1896. Został wcielony do 18 Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Przemyślu[2]. 1 maja 1899 awansował na porucznika. W 1901 został przeniesiony do 33 Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Stryju[3], a w 1908 do 35 Pułku Piechoty Obrony Krajowej w Złoczowie[4]. 1 maja 1909 został awansowany na stopień kapitana[5].

Brał udział w I wojnie światowej, walcząc na froncie wschodnim. W styczniu 1916 został skierowany na stanowisko komendanta szkolenia Legionu Ukraińskich Strzelców Siczowych (Wyszkiłu USS), a od września do grudnia 1917 – komendant Legionu USS.

W 1918 był referentem do spraw ukraińskich przy austro-węgierskiej Komendzie 54 Dywizji Piechoty, a następnie komendantem Pułku Strzelców Nr 16, w randze podpułkownika. W czasie rozpadu Austro-Węgier w październiku 1918 powrócił wraz z resztkami pułku do jego garnizonu w Krakowie, gdzie został zatrzymany przez nowo powstałe władze polskie i osadzony w obozie jenieckim w Krakowie-Dąbiu. Po zwolnieniu z obozu pojechał do Stanisławowa i 17 lutego 1919 wstąpił do UHA, otrzymując stanowisko dowódcy grupy „Schid” walczącej pod Lwowem, a następnie dowódcy II Korpusu UHA.

Z II Korpusem brał udział w działaniach wojny polsko-ukraińskiej - walkach pod Lwowem, ofensywie czortkowskiej i odwrocie Ukraińskiej Armii Halickiej za Zbrucz. Później wraz z Armią URL brał udział w marszu na Kijów, i w zdobyciu go 30 sierpnia 1919, a następnie w odwrocie. Kiedy otoczona UHA utraciła zdolność bojową wskutek epidemii tyfusu i braków w zaopatrzeniu, w listopadzie podjął rozmowy z Denikinem o przyłączeniu do Armii Ochotniczej. Wskutek tej decyzji został usunięty ze stanowiska, jednak później sąd wojenny uwolnił go od winy.

W czasie połączenia UHA z Armią Czerwoną (CzUHA) ukrywał się przed Czeka w Bałcie i Kijowie. Po polsko-ukraińskiej ofensywie i zajęciu Kijowa powrócił w lipcu 1920 do Galicji, został internowany przez polską policję i osadzony w obozie jenieckim w Tucholi, gdzie przebywał do końca 1920.

Po uwolnieniu powrócił w rodzinne strony, gdzie przebywał do śmierci. Został pochowany na Cmentarzu Janowskim, jego pogrzeb przerodził się w ukraińską manifestację polityczną.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Schematismus 1893 ↓, s. 540, 552.
  2. Schematismus 1897 ↓, s. 95, 314.
  3. Schematismus 1902 ↓, s. 127, 479.
  4. Schematismus 1909 ↓, s. 154, 368.
  5. Schematismus 1914 ↓, s. 132, 296.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1893. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, styczeń 1893. (niem.)
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1897. Wiedeń: styczeń 1897. (niem.)
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1902. Wiedeń: styczeń 1902. (niem.)
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrathe Vertretenen Königreiche une Länder für 1909. Wiedeń: styczeń 1909. (niem.)
  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrat Vertretenen Königreiche une Länder für 1914. Wiedeń: styczeń 1914. (niem.)
  • Тарнавський Мирон w: Dovidnyk z istorii Ukrainy, opr. Ihor Pidkova, Roman Shust, Kost Bondarenko; Lviv 1999, Wyd. Lvivskyi derzhavnyi universytet im. Ivana Franka i Vydavnyctvo Heneza, ​ISBN 978-966-504-237-2
  • В. Ласовський, „Ген. Тарнавський”, Londyn 1935 (ukr.).
  • Є. Яворівський, „Вождь стотисячної армії”, Winnipeg 1958 (ukr.).
  • „Процес ген. Мирона Тарнавського”, Winnipeg 1976 (ukr.).
  • Biogram Myrona Tarnawskiego (język ukraiński)