Myrosław Lubacziwski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Myrosław Iwan Lubacziwski
Kardynał prezbiter
Herb duchownego Dominus fortitudo mea
Kraj działania

Ukraina

Data i miejsce urodzenia

24 czerwca 1914
Dolina, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

14 grudnia 2000
Lwów, Ukraina

Miejsce pochówku

Archikatedralny sobór św. Jura we Lwowie

Arcybiskup większy Lwowa
Okres sprawowania

1984–2000

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

obrządku bizantyjsko-ukraińskiego

Prezbiterat

21 września 1938

Nominacja biskupia

13 września 1979

Chirotonia biskupia

12 listopada 1979

Kreacja kardynalska

25 maja 1985
Jan Paweł II

Kościół tytularny

S. Sofia a Via Boccea

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

12 listopada 1979

Miejscowość

Rzym

Konsekrator

Jan Paweł II

Współkonsekratorzy

Josyf Slipyj
Maksym Hermaniuk CSsR

Myrosław Iwan Lubacziwski, ukr. Миросла́в Іва́н Любачі́вський (ur. 24 czerwca 1914 w Dolinie, zm. 14 grudnia 2000 we Lwowie) – ukraiński duchowny katolicki, arcybiskup większy Lwowa, od 1984 zwierzchnik Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego na Ukrainie, kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył z wyróżnieniem gimnazjum w Stryju[1]. Według niektórych danych, studiował w seminarium we Lwowie.

W roku 1934 studiował we Lwowskiej greckokatolickiej Akademii Teologicznej (obecnie Ukraiński Uniwersytet Katolicki) na wydziałach Filozoficznym, następnie – na Teologicznym, kontynuował na Uniwersytecie w Innsbrucku (Austria) i na Wydziale Teologicznym w Sionie (Szwajcaria). Kształcił się także w Rzymie – na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim oraz w Papieskim Instytucie Biblijnym (gdzie obronił doktorat z teologii). Przyjął święcenia kapłańskie 28 września 1938 we Lwowie, następnie prowadził działalność duszpasterską we Lwowie.

W 1942 wyjechał ze Lwowa. Do 1947 uzupełniał studia w Rzymie, następnie wyjechał do USA. Prowadził pracę duszpasterską wśród wiernych obrządku greckokatolickiego w Michigan, Pensylwanii, Ohio i Wisconsin. Pełnił m.in. funkcję sekretarza arcybiskupa Filadelfii oraz wykładał w seminarium greckokatolickim w Stamford. Prowadził także wykłady w Kolegium św. Jozafata w Rzymie (1968) oraz współpracował z Radiem Watykańskim. Od 1969 był dyrektorem duchowym seminariów w Waszyngtonie i Stamford.

13 września 1979 został mianowany arcybiskupem Filadelfii rytu greckokatolickiego, przyjął sakrę biskupią 12 listopada 1979 w Watykanie z rąk papieża Jana Pawła II. 27 marca 1980 otrzymał nominację na koadiutora arcybiskupa większego Lwowa kardynała Josyfa Slipyja. 7 września 1984, po śmierci Slipyja został arcybiskupem większym Lwowa i zwierzchnikiem Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej. Wielokrotnie brał udział w sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie, a w maju 1985 został wyniesiony do godności kardynalskiej, z tytułem prezbitera kościoła Santa Sofia a Via Boccea.

31 marca 1991, w związku z legalizacją Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego w USRR, uroczyście powrócił do Lwowa, by objąć obowiązki arcybiskupa większego Lwowa i zwierzchnika Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej na Ukrainie.

W 1996, w związku ze stanem zdrowia, otrzymał koadiutora w osobie Lubomyra Huzara.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]