Kaplandka białoogonowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Mystromys albicaudatus)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kaplandka białoogonowa
Mystromys albicaudatus[1]
A. Smith, 1834
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd myszokształtne
Nadrodzina myszowe
Rodzina malgaszomyszowate
Podrodzina kaplandki
(Mystromyinae)
Rodzaj kaplandka
(Mystromys)
Wagner, 1841
Gatunek Mystromys albicaudatus
Synonimy
  • M. albicaudatus (Desmarest, 1822)
  • M. albicaudatus (Smith, 1834)
  • M. albipes (Wagner, 1841)
  • M. antiquus Broom, 1948
  • M. fumosus Thomas & Schwann, 1905
  • M. hauslichtneri Broom, 1937
  • M. lanuginose (Lichtenstein, 1842)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg

Kaplandka białoogonowa[3] (Mystromys albicaudatus) – gatunek gryzonia z rodziny malgaszomyszowatych[4].

Średnie wymiary[edytuj]

  • Długość ciała: 14-18 cm
  • Długość ogona: 5-8 cm

Występowanie[edytuj]

Występuje na terenach trawiastych i na jałowych, suchych ziemiach w południowej Afryce.

Tryb życia[edytuj]

Kaplandka białoogonowa jest jedynym madagoszczurem żyjącym poza Madagaskarem. Prowadzi nocny tryb życia, a dzień spędza skryty w norze, którą opuszcza dopiero po zapadnięciu ciemności. Żywi się nasionami i innym pokarmem pochodzenia roślinnego. Jego ostry zapach prawdopodobnie powstrzymuje drobne drapieżniki, takie jak surykatki czy mangusty, od atakowania go, wiadomo jednak, że polują na niego sowy, a być może także inne ptaki drapieżne.

Rozmnażanie[edytuj]

Kaplandka białoogonowa rozmnaża się zapewne przez cały rok. W miocie rodzi się zwykle od 4 do 5 młodych. Szczególną cechą tego gatunku jest tak silne przysysanie się noworodków do sutków matki, że ta może w ten sposób nosić młode ze sobą. Puszczają je dopiero po ukończeniu 3 tygodnia życia.

Przypisy[edytuj]

  1. Mystromys albicaudatus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Mystromys albicaudatus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Mystromys albicaudatus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 9 lipca 2013]