Przejdź do zawartości

naszej ery

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z N.e.)
„Taśma czasu” z umownym podziałem na lata p.n.e. i n.e.

naszej ery (n.e.)[1] – wyrażenie i skrót stosowane w języku polskim, oznaczający datę od początku ery chrześcijańskiej, której początek wiązany jest z datą narodzenia Jezusa Chrystusa wg obliczeń Dionizjusza Małego[2]. Odpowiada łacińskiemu skrótowi AD (łac. anno Domini – „roku Pańskiego”) i angielskiemu CE (ang. Common Era „ery powszechnej”).

Początek ery[edytuj | edytuj kod]

Przed wyznaczeniem początku ery chrześcijańskiej lata liczono od założenia Rzymu. Dopiero po prawie 500 latach od śmierci Chrystusa papież Jan I postanowił wprowadzić sposób liczenia lat od daty narodzin Jezusa.

Obliczenia wykonał w roku 525 n.e. mnich Dionizjusz Mały pochodzący ze Scytii Mniejszej, który określił datę narodzin Chrystusa na 753 rok od założenia Rzymu i pierwszy rok po narodzinach (754 od założenia Rzymu) przyjął za 1 ery chrześcijańskiej. Późniejsze badania wykazały, że pomylił się o kilka lat[2]. Brak jest ponadto roku zerowego, dlatego rok 753 od założenia Rzymu stał się rokiem 1 p.n.e. Przyjęty przez Dionizego sposób liczenia lat stał się na tyle powszechny, że jest używany do dnia dzisiejszego.

Współcześnie datę narodzin Chrystusa szacuje się na rok 5 p.n.e.[3], stąd stopniowo odchodzi się od terminu „roku pańskiego” na rzecz neutralnej „naszej ery” lub „ery powszechnej”. Najstarszy znany przykład użycia wyrażenia „naszej ery” pochodzi z książki Johannesa Keplera z 1615 roku[4][5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Szymański, Nauki pomocnicze historii, Warszawa: PWN, 1983, s. 133, ISBN 83-01-02673-1 [dostęp 2022-01-30].