Przejdź do zawartości

NHL (2024/2025)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
NHL 2024/2025
2023/2024 2025/2026
Szczegóły
Państwo

Stany Zjednoczone, Kanada

Liczba zespołów

32

Runda zasadnicza
Termin

4 października 2024 – 17 czerwca 2025

Liczba kolejek

82

Zwycięzca

Winnipeg Jets

Król strzelców

Leon Draisaitl

Najskuteczniejszy zawodnik

Nikita Kuczerow

Runda finałowa
Zwycięzca

Florida Panthers

2. miejsce

Edmonton Oilers

Sezon NHL 2024/2025 – 107. sezon rozgrywek National Hockey League w hokeju na lodzie. Pierwszy z udziałem zespołu Utah Hockey Club, który powstał w wyniku przeniesienia Arizona Coyotes do Utah. Drużyna zmieniła tym samym adres na Delta Centre w Salt Lake City, gdzie ponownie dołączyła do ligi z czystą kartą. Z końcem sezonu klub przyjął oficjalnie nazwę Utah Mammoth[1]. Jednocześnie Phoenix, czyli dotychczasowy dom Kojotów, ma czas do 2029 roku, by zbudować arenę spełniającą standardy ligi. Jeśli ten warunek zostanie spełniony, drużyna będzie mogła wrócić do rozgrywek w ramach kolejnego rozszerzenia.[2]

Sezon zasadniczy rozpoczął się 4 października spotkaniem Buffalo Sabres i New Jersey Devils, które rozegrane zostało w Pradze w ramach NHL Global Series. Play-offy były rozgrywane od 19 kwietnia 2025 roku w standardowej formule 4 rund, każda do 4 zwycięstw. Podtrzymana została formuła 82 kolejek, z których 26 jest rozgrywanych w obrębie dywizji, 24 z rywalami z drugiej dywizji w konferencji, a pozostałe 32 z drużynami spoza konferencji[3].

Po raz szósty z rzędu do finału fazy play-off awansował zespół z Florydy. Pantery, czyli ubiegłoroczni zdobywcy Pucharu Stanleya, obronili tytuł mistrzowski ponownie pokonując Edmonton Oilers, tym razem stosunkiem 4–2.

Wydarzenia przedsezonowe

[edytuj | edytuj kod]

Relokacja Arizona Coyotes

[edytuj | edytuj kod]

13 kwietnia 2024 roku ogłoszono, że zespół zostanie wygaszony ze względu na niespełnianie standardów ligi dotyczących rozmiaru areny, ale również ze względu na spadającą sprzedaż biletów[4]. Mullett Arena, na której rozgrywane były dotychczas mecze Kojotów, mieści zaledwie 4 600 kibiców, podczas gdy wszystkie pozostałe obiekty w NHL są w stanie ugościć od 15 do 21 tys. fanów[5]. Liga kupiła klub od obecnego właściciela i odsprzedała go Ryanowi Smithowi, właścicielowi Utah Jazz grającego w NBA. Transakcja opiewała na kwotę 1,2 mld dolarów, z czego 200 mln trafiło do ligi w ramach opłaty relokacyjnej.

Formalnie rzecz biorąc Utah Hockey Club dołączył do ligi w ramach rozszerzenia, a klub z Phoenix został jedynie wygaszony, z możliwością powrotu do rozgrywek pod warunkiem budowy adekwatnego obiektu w ciągu 5 lat. Oznacza to, że nowo utworzony zespół zaczął z czystym kontem, ale w przypadku niespełnienia wymogów przez potencjalnego nowego właściciela Coyotes[6], władze NHL mogą podjąć decyzję o przeniesieniu historii i osiągnięć klubu na poczet Utah Mammoth[7].

Zmiany zasad

[edytuj | edytuj kod]

26 czerwca 2024 roku władze ligi przedstawiły następujące zmiany reguł gry na nadchodzący sezon:

  • Kara za opóźnianie gry wynikająca z wybicia krążka nad bandą może być przedmiotem wideo weryfikacji. Trener ma prawo zakwestionować intencjonalność wybicia i spróbować wykazać odbicie rykoszetem od kija zawodnika lub od bandy.
  • Drużyna broniąca nie może dokonywać zmian po tym jak jej bramkarz nieumyślnie przemieści bramkę.
  • Podczas wznowienia następującego po uwolnieniu ofensywni gracze mogą otrzymać ostrzeżenie na tej samej zasadzie, co zawodnicy defensywni.

NHL Entry Draft 2024

[edytuj | edytuj kod]

Coroczny draft odbył się ponownie w dniach 28–29 czerwca w Sphere w Paradise koło Las Vegas w Nevadzie[8]. Tradycyjna loteria decydująca o kolejności wyboru miała miejsce 7 maja. Każda drużyna, która w poprzednim sezonie nie zakwalifikowała się do fazy play-off miała ważoną szansę na wygraną, odwrotnie proporcjonalną do pozycji w tabeli po sezonie zasadniczym.

Wyniki loterii po raz pierwszy od 2010 roku ułożyły się w pełni zgodnie z prawdopodobieństwem i w kontraście do poprzedniego roku niczym nie zaskoczyły. Największe szanse miały kolejno San Jose Sharks (25,5%), Chicago Blackhawks (13,5%) oraz Anaheim Ducks (11,5%), które podpisały kontrakty odpowiednio z Macklinem Celebrinim, Artyomem Lewszunowem oraz Beckettem Sennecke.

Sezon zasadniczy

[edytuj | edytuj kod]

Mecze międzynarodowe

[edytuj | edytuj kod]

W ramach serii tradycyjnych zagranicznych meczów pokazowych, liga zorganizowała w tym sezonie cztery takie spotkania. Dwa z nich rozegrane zostały na O2 Arena w Pradze 4 i 5 października pomiędzy Buffalo Sabres i New Jersey Devils. Pozostałe dwa mecze miały miejsce 1 i 2 listopada na Nokia Arena w Tampere w Finlandii. Na fińskim lodzie hokeiści Dallas Stars zmierzyli się z Florida Panthers.

4 Nations Face-Off

[edytuj | edytuj kod]

W tym sezonie zamiast dorocznego spotkania All-Star liga przygotowała zupełnie nową formułę w postaci turnieju 4 Nations Face-Off, który stanowił swoistą zapowiedź powrotu gwiazd NHL na igrzyska olimpijskie w Cortina d'Ampezzo już w kolejnym roku. Cztery zespoły zawodników pochodzących ze Stanów Zjednoczonych, Kanady, Szwecji i Finlandii rozegrały łącznie 7 meczów w ciągu 9 dni między 12 a 20 lutego. Turniej odbywał się w TD Garden w Bostonie oraz w Bell Centre w Montrealu. Zwyciężył zespół z Kanady, zdobywając również nagrodę MVP dla Nathana MacKinnona. Królem klasyfikacji punktowej (bramki + asysty) został Amerykanin Zach Werenski z wynikiem 6 punktów.

Wyniki końcowe

[edytuj | edytuj kod]

Do walki o puchar Stanleya awansowały 3 najlepsze drużyny z każdej z czterech dywizji oraz po 2 zespoły w każdej konferencji, które wywalczyły pozycję uprawniającą do dzikiej karty, niezależnej od podziału na dywizje.

Konferencja Wschodnia

[edytuj | edytuj kod]

Dywizja Atlantycka

[edytuj | edytuj kod]
  1. Toronto Maple Leafs
  2. Tampa Bay Lightning
  3. Florida Panthers

Dywizja Metropolitalna

[edytuj | edytuj kod]
  1. Washington Capitals
  2. Carolina Hurricanes
  3. New Jersey Devils

Dzika karta

[edytuj | edytuj kod]
  1. Ottawa Senators (Atlantycka)
  2. Montreal Canadiens (Atlantycka)

Konferencja Zachodnia

[edytuj | edytuj kod]

Dywizja Centralna

[edytuj | edytuj kod]
  1. Winnipeg Jets (zdobywcy Presidents' Trophy)
  2. Dallas Stars
  3. Colorado Avalanche

Dywizja Pacyficzna

[edytuj | edytuj kod]
  1. Vegas Golden Knights
  2. Los Angeles Kings
  3. Edmonton Oilers

Dzika karta

[edytuj | edytuj kod]
  1. Minnesota Wild (Centralna)
  2. St. Louis Blues (Centralna)

Faza play-off

[edytuj | edytuj kod]
Runda pierwszaRunda drugaFinały konferencjiFinał pucharu Stanleya
Toronto4
Ottawa2
Toronto3
Florida4
Tampa Bay1
Florida4
Florida4
Carolina1
Washington4
Montreal1
Washington1
Carolina4
Carolina4
New Jersey1
Florida4
Edmonton2
Winnipeg4
St. Louis3
Winnipeg2
Dallas4
Dallas4
Colorado3
Dallas1
Edmonton4
Vegas4
Minnesota2
Vegas1
Edmonton4
Los Angeles2
Edmonton4

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Utah’s NHL Franchise Officially Named the Utah Mammoth | Utah Mammoth [online], www.nhl.com, 7 maja 2025 [dostęp 2025-09-10] (ang.).
  2. An arena by 2029: What the Coyotes owner must do to keep his franchise [online], Yahoo Sports, 20 kwietnia 2024 [dostęp 2024-06-25] (ang.).
  3. NHL 2024-25 schedule released, begins with Global Series in Czechia on Oct. 4 | NHL.com [online], www.nhl.com, 2 lipca 2024 [dostęp 2025-09-10] (ang.).
  4. Elliott Turner, Arizona Coyotes: one NHL team’s bitter divorce from its own home city, „The Guardian”, 17 marca 2022, ISSN 0261-3077 [dostęp 2025-09-10] (ang.).
  5. Stadium Scene [online], Stadium Scene, 16 października 2019 [dostęp 2025-09-10] (ang.).
  6. John Marshall, Alex Meruelo backing out of ownership of Coyotes after land auction shelved, AP source says [online], AP News, 25 czerwca 2024 [dostęp 2025-09-10] (ang.).
  7. Bettman confirms Meruelo will not be re-activating Coyotes franchise [online] [dostęp 2025-09-10] (ang.).
  8. 2024 NHL Draft to be held at Sphere in Las Vegas | NHL.com [online], www.nhl.com, 7 maja 2024 [dostęp 2025-09-10] (ang.).