Na’in (Izrael)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Na’in
ניין
Ilustracja
Widok na wioskę Na’in
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Północny
Poddystrykt Poddystrykt Jezreel
Samorząd Regionu Samorząd Regionu Bustan al-Mardż
Powierzchnia 1 km²
Wysokość 228 m n.p.m.
Populacja (2013)
• liczba ludności

1727
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Na’in
Na’in
Ziemia32°37′49″N 35°20′56″E/32,630278 35,348889
Portal Portal Izrael

Na’in (hebr. ניין; arab. نين; ang. Nein; pol. Uroczy) – arabska wieś położona w Samorządzie Regionu Bustan al-Mardż, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wioska Na’in jest położona na wysokości od 200 do 300 metrów n.p.m. na północnych zboczach góry Giwat ha-More (515 m n.p.m.), która ku północy i zachodowi opada do Doliny Jezreel w Dolnej Galilei, na północy Izraela. Na zachód od wioski płynie strumień Tewet. W jej otoczeniu znajduje się miasto Afula, kibuc Dawerat, oraz wioski Achuzzat Barak i Ad-Dahi. Na wschód od wioski znajduje się strefa przemysłowa Alon Tawor i baza wojskowa Na’ura, natomiast na zachodzie jest strefa przemysłowa Gimel miasta Afula.

Na’in jest położona w Samorządzie Regionu Bustan al-Mardż, w Poddystrykcie Jezreel, w Dystrykcie Północnym Izraela.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obraz Lucasa Cranacha: „Zmartwychwstanie młodzieńca w Na’in”
Meczet w Na’in

Wykopaliska archeologiczne wskazują, że w miejscu tym istniała osada ludzka już w epoce brązu. Było to ufortyfikowana osada stanowiąca regionalny ośrodek administracyjny. Wioska jest identyfikowana z biblijną miejscowością Na’in, w której Jezus Chrystus dokonał cudu wskrzeszenia syna wdowy z Na’in[a][1]. W ten sposób miejscowość stała się miejscem świętym dla chrześcijan, a w IV wieku powstał kościół zwany kościołem Wskrzeszenia Syna Wdowy. W okresie panowania krzyżowców kościół znajdował się pod ich szczególną opieką. W Średniowieczu osiedlili się tutaj członkowie beduińskiego klanu Zuabija. Pod koniec XIX wieku francuski podróżnik Victor Guérin opisał Na’in jako biedną i zaniedbaną wioskę rolniczą[2]. W 1881 roku franciszkanie na miejscu dawnego kościoła wznieśli współczesną świątynię. Bardzo szybko stał się on celem pielgrzymek chrześcijańskich. Po I wojnie światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków. Utworzyli oni w 1921 roku Brytyjski Mandat Palestyny. W poszukiwaniu skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że wioska Na’in miała znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego[3]. Arabowie odrzucili tę Rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. W trakcie jej trwania rejon wioski zajęły siły żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana. W wyniku I wojny izraelsko-arabskiej wioska Na’in znalazła się w granicach państwa Izrael.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Wioska Na’in jest zamieszkała przez Arabów[4][5][6]:

Gospodarka i infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

Przy wyjeździe z wioski znajduje się siedziba władz administracyjnych Samorządu Regionu Bustan al-Mardż. Lokalna gospodarka opiera się na rolnictwie, jednak wielu mieszkańców znajduje zatrudnienie w pobliskich strefach przemysłowych. W wiosce jest przychodnia zdrowia oraz sklep wielobranżowy.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Z wioski wyjeżdża się lokalną drogą na północny zachód do drogi ekspresowej nr 65.

Edukacja i kultura[edytuj | edytuj kod]

W wiosce jest szkoła podstawowa oraz boisko do piłki nożnej. Jest tu także meczet oraz Kościół Zmartwychwstania Syna Wdowy w Na’in.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Na południowy wschód od wioski znajduje się Rezerwat przyrody Giwat ha-More obejmujący częściowo zalesione stoki góry More[7].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zobacz: Ewangelia Łukasza 7,11-15: „(11) Wkrótce potem udał się do pewnego miasta, zwanego Nain; a szli z Nim Jego uczniowie i tłum wielki. (12) Gdy zbliżył się do bramy miejskiej, właśnie wynoszono umarłego - jedynego syna matki, a ta była wdową. Towarzyszył jej spory tłum z miasta. (13) Na jej widok Pan użalił się nad nią i rzekł do niej: Nie płacz! (14) Potem przystąpił, dotknął się mar - a ci, którzy je nieśli, stanęli - i rzekł: Młodzieńcze, tobie mówię wstań! (15) Zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce.” Tłumaczenie według Biblii Tysiąclecia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. zbiorowa 1991 ↓, s. 308.
  2. Najn (hebr.). W: Bet-Alon [on-line]. [dostęp 2012-05-09].
  3. Oficjalna mapa podziału Palestyny opracowana przez UNSCOP (ang.). W: United Nations [on-line]. 1948. [dostęp 2015-03-30].
  4. Dane statystyczne z lat 1948-1995 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-05-09].
  5. Dane statystyczne z lat 2001-2009 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-05-09].
  6. Welcome To Na'in (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2012-05-09].
  7. Rezerwat góry More (hebr.). W: INature [on-line]. [dostęp 2015-03-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Atlas Biblijny. Warszawa: Wydawnictwo im. W.L. Anczyca, 1991. ISBN 83-7050-000-5. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]