Na melinę

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Na melinę
Gatunek dramat wojenny
Rok produkcji 1965
Data premiery 1981
Kraj produkcji  Polska
Język polski, niemiecki
Czas trwania 29 min
Reżyseria Stanisław Różewicz
Scenariusz Jan Józef Szczepański
Muzyka Tadeusz Baird, Adam Walaciński
Scenografia Tadeusz Wybult
Montaż Krystyna Rutkowska
Produkcja WFD w Warszawie
Wytwórnia ZRF Iluzjon

Na melinę – polski, krótkometrażowy film telewizyjny z 1965 roku w reż. Stanisława Różewicza na podstawie opowiadania Jana Józefa Szczepańskiego pt. Wszarz. Pierwszy z 8-odcinkowego cyklu telewizyjnego pt. Dzień ostatni - dzień pierwszy.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Polska pod okupacją niemiecką podczas II wojny światowej. Oddział partyzantów, wobec zbliżającej się zimy, przygotowuje się do rozproszenia po "melinach" – t.j. bezpiecznych kryjówkach. Jego członkowie przy pomocy miejscowego fotografa licznie robią sobie zdjęcia do "lewych" dokumentów. Całe przedsięwzięcie obserwuje stary dziad-żebrak, którego zainteresowanie w końcu wzbudza niepokój partyzantów. Ich dowódca postanawia urządzić małą prowokację – kilku z jego partyzantów, w przebraniu niemieckich żandarmów zatrzymuje starca i zaczyna go wypytywać o partyzantów. Żebrak bez wahania wskazuje ich miejsce stacjonowania w pobliskim lesie. Jest nawet gotów zastrzelić jednego ze "schwytanych" partyzantów. W zamian prosi jedynie o jego kożuch i buty. Decyzja dowódcy oddziału o zdemaskowanym konfidencie jest szybka i jednoznaczna – śmierć przez rozstrzelanie. Całość akcji kończy lakoniczny raport dowódcy oddziału do zwierzchników.

Obsada aktorska[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Born. Inne kino. Na melinę Różewicza. „Kino”. nr 12 (270), s. 10-11, rok 1989. Warszawa: WAiF. ISSN 0023-1673. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]