Nabój .22 Winchester Magnum Rimfire
.22 Winchester Magnum Rimfire | |
| Rodzaj | |
|---|---|
| Kaliber |
5,6 mm (.22)[1]. |
| Średnica | |
| pocisku |
5,69 mm[1] |
| min. łuski |
6,1 mm (.240 in)[1] |
| kryzy |
7,39 mm (.291 in)[1] |
| Długość | |
| łuski |
26,72 mm (1,052 in)[1] |
| naboju |
34,3 mm (1,35 in)[1] |
| Masa | |
| naboju |
1,9–3,2 g (30-50 granów)[1] |
| Inne | |
| Prędkość początkowa |
|
| Energia początkowa |
410–439 J |
.22 Winchester Magnum Rimfire – nabój bocznego zapłonu do strzelań sportowych oraz polowań na drobną zwierzynę opracowany i wprowadzony na rynek w 1959 roku przez firmę Winchester, jako wydłużona i mocniejsza wersja starszego naboju .22 WRF (Winchester Rimfire)[2].
Wymiary łuski .22 WRF i nowego .22 WMR są takie same, poza długością, dlatego starszy i krótszy nabój .22 WRF można stosować w dowolnej broni przeznaczonej do strzelania nabojem Winchester Magnum Rimfire. Do naboju .22 WMR standardowo stosuje się pociski w płaszczu. Standardowy pocisk o masie 2,6 grama (40 granów) o cienkościennym płaszczu z tego naboju osiąga prędkość wylotową około 580 m/s (1900 fps). Produkowane są też naboje z pociskami cięższymi (50 gr) i lżejszymi (30 gr). Jest to bardzo silny nabój, efektywny jako amunicja myśliwska na drobną zwierzynę na dystansach do 115 metrów (125 jardów); produkowana jest wersja śrutowa[2].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h Frank C. Barnes: Cartridges of the World. Stan Skinner. Wyd. 11. Iola, Wisconsin, USA: Gun Digest Books, 2000, s. 495. ISBN 0-89689-297-2.
- ↑ a b Frank C. Barnes: Cartridges of the World. Stan Skinner. Wyd. 11. Iola, Wisconsin, USA: Gun Digest Books, 2000, s. 419. ISBN 0-89689-297-2.