Nabój 9 × 17 mm Short

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
9 × 17 mm Short
Ilustracja
Rodzaj

nabój pistoletowy

Kaliber

9 mm

Średnica
pocisku

9,02 mm

min. łuski

9,50 mm

max. łuski

9,50 mm

kryzy

9,50 mm

Długość
łuski

17,3 mm

naboju

25 mm

Masa
naboju

9,6 g

pocisku

6,2 g

materiału
miotającego

0,2 g

Inne
Prędkość
początkowa

265 m/s

Energia
początkowa

218 J

9 × 17 mm Short (.380 ACP) – nabój skonstruowany przez Johna M. Browninga stosowany głównie w pistoletach przeznaczonych do samoobrony.

Nabój 9 × 17 mm Short został opracowany ok. 1900 roku. Produkcję rozpoczęto w 1902 roku. Swoje rozpowszechnienie zawdzięczał skonstruowanym przez Johna M. Browninga, a produkowanym przez zakłady FN pistoletom M1910 i M1922. Najbardziej popularny był w latach 19201940. Był wtedy użytkowany głównie w małych pistoletach z zamkiem swobodnym, które stanowiły uzbrojenie wyższych oficerów wojska i funkcjonariuszy policji w całej Europie. Po wojnie popularność naboju malała. W krajach Układu Warszawskiego został zastąpiony w latach pięćdziesiątych przez nabój 9 × 18 mm Makarowa, a na zachodzie Europy dominującą rolę zdobył silniejszy nabój 9 × 19 mm Parabellum. Obecnie jest produkowany i wykorzystywany w małych pistoletach przeznaczonych do samoobrony.

Inne nazwy naboju 9 × 17 mm Short:

  • .380 ACP
  • .380 Colt Auto
  • 380 Auto Webley
  • 9 mm Corto
  • 9 mm Holland P3
  • 9 mm Kurz
  • 9 mm Short Browning
  • 9 mm vz.22 (czeski zmodyfikowany nabój)

Innym nabojem jest .38 ACP (9×23mmSR).

Nabój 9×17 mm (po lewej) w porównaniu do 9×19 mm Parabellum

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]