Nabój Lefaucheux (trzpieniowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
naboje Lefaucheux kalibru 15 mm, 12 mm, 9 mm, 7 mm, 5 mm i 2 mm. Opis wyświetlany na stronie pliku.
trzepień (firing pin), łuska (case), pocisk (bullet), proch (powder), spłonka (primer).

Nabój Lefaucheux (trzpieniowy) - opracowany w pierwszej połowie XIX w. przez francuskiego rusznikarza Casimira Lefaucheux. Amunicja ta była stosowana m.in. w Belgii, Anglii, Francji, Szwajcarii i Austrii.

Historia[edytuj]

Wynalezienie zapłonu trzpieniowego umożliwiło dopiero powstanie zapłonu perkusyjnego. Wszystkie poprzednie próby były skazane na niepowodzenie, gdyż nie znano sposobu na zapalenie prochu bez jego bezpośredniego kontaktu z ogniem. Gdy tylko prace nad piorunianami umożliwiły obejście tej przeszkody rozpoczęły się prace nad nabojami scalonymi. System zapłonu trzpieniowego wynalazł w 1828 roku Francuz, Casmir Lefaucheux. Do lat czterdziestych XIX wieku był to przodujący system zapłonu na kontynencie europejskim gdzie produkowano broń tego typu w dużych ilościach. W Anglii wzbudził on małe zainteresowanie aż do wystawy londyńskiej 1852, gdy zaprezentowano rewolwery kieszonkowe na te naboje. W 1854 roku unowocześniony system trzpieniowy został opatentowany w Anglii przez syna Casmira, Eugène Lefaucheux.

Budowa i zasada działania[edytuj]

Nabój trzpieniowy zwykle składa się z mosiężnej łuski, zazwyczaj bez kryzy, zawierającej ładunek, pocisk oraz umieszczonej wewnątrz spłonki, zbijanej wystającą z łuski pionową iglicą,w którą uderzał kurek posiadający płaską główkę. Rozdęcie łuski przy strzale uszczelniało komorę i zapobiegało ucieczce gazów na zewnątrz. Elastyczność mosiądzu pozwalała łusce powrócić do pierwotnych rozmiarów po spadku ciśnienia, co ułatwiało wybijanie łuski z komory.

Bibliografia[edytuj]

  • Pistolety i rewolwery. Ilustrowana encyklopedia, 1980 s. 82, 88-89.
  • Broń strzelecka XIX wieku. Ilustrowana encyklopedia, 1995, s. 165-166 i 213.