Nabożeństwo czterdziestogodzinne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nabożeństwo czterdziestogodzinnenabożeństwo w Kościele katolickim, związane z końcem okresu karnawału i przygotowaniem do wielkiego postu. Jego inspiracją jest biblijna symbolika liczby 40 – jest to zarówno okres 40 dni postu Jezusa na pustyni, jak też – według tradycji – czas 40 godzin przebywania Jezusa w grobie[1]. Swoimi początkami sięga ono okresu późnego średniowiecza i miało początkowo charakter czterdziestogodzinnego postu połączonego z modlitwą. W obecnie obowiązującej formie pojawiło się w końcu XVI wieku, najprawdopodobniej z inspiracji zakonu jezuitów, choć nie ma w tej kwestii jasnych przekazów źródłowych.

Nabożeństwo to ma obecnie charakter pokutny i ekspiacyjny. Ma ono być wynagrodzeniem za grzechy popełnione w karnawale[potrzebny przypis]. Zaczyna się ono w niedzielę poprzedzającą rozpoczęcie wielkiego postu, a kończy się we wtorek wieczorem przed Popielcem. Jego istotą jest całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu.

Ma ono ożywić pobożność wiernych, a także być przygotowaniem do pokutnego okresu wielkiego postu. Adoracja zawsze jest zakorzeniona w liturgii eucharystycznej, dlatego jest ono zaczynane i kończone Mszą Świętą.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nabożeństwo Czterdziestogodzinne + Sanctus.Pl, sanctus.pl [dostęp 2017-11-25].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]