Nabram

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nabram
Ilustracja
Typ herbu herb szlachecki
Alternatywne nazwy Abram, Nabra, Kłobuk, Stańcowie, Waldorff, Wendorf
Pierwsza wzmianka 1464–1480 (w Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae)

Nabram (Abram, Nabra, Kłobuk, Stańcowie, Waldorff, Wendorf) – herb szlachecki.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Pięciokrotnie w słup pola czarne i srebrne. Klejnot: trzy strusie pióra.

Inne opisy herbu:

  • Nabram vel Waldorff, cuius insignia in campo albo tres barre nigre, a capite clipei in longum producte. – Nabram lub Waldorff, którego znakiem w polu białym trzy belki czarne, od głowy tarczy w długość wyprowadzone[1].
  • Powinny być trzy pola czarne, trzy białe, przeplatane tak, że pierwsze od prawej ręki tarczy, jest czarne, drugie białe, i tak dalej, wszystkie w równej odległości od siebie, wszystkie prosto w górę idące. Na hełmie nad koroną trzy pióra strusie[2].
  • (...) pole dzielone w sześć słupów czarnych i srebrnych[3].
  • W Prusiech albowiem rycerz z domu Korczaków, mając dla wielkiej godności swojej zaopatrzenie, zszedłszy z tego świata, zostawił dwóch synów, z których jeden nie miał potomka płci męskiej, tylko córkę, tej, gdy się napierano u niego, nie tak wiele dla bogactw i fortuny, która jej po ojcu należała, jako dla pięknej urody, a ojciec odmawiał: brat jego, a stryj onej panny dostawszy jej, dał ją za mąż. Ojciec przyjechawszy, mając sprawę o wzystkim dostateczną, a bieżawszy brata, zabił, mówiąc, że tobie nie przystało nią się opiekować, pókim ja żyw. W tym matka onej córki, z żałości i frasunku umarła, on zaś pojednawszy się z synowcami swojemi o głowę, to miał za wieczny znak, że mu w herbie czarnych pól używać kazano[4].

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Herb pochodzi z okresu dynastii Piastów, powstał w latach 1292 - 1386. Najwcześniejszym źródłem heraldycznym opisującym go jest datowane na lata 1464–1480 Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae polskiego historyka Jana Długosza. Zapisuje on informacje o herbie pod nazwą Waldorf wśród 71 najstarszych polskich herbów szlacheckich we fragmencie: "Waldorf, cuius insignia in campo albo tres barre nigre a capite clipei in longum producte."[5].

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Najpełniejszą listę rodów szlacheckich pieczętujących się herbem Mogiła przedstawił Tadeusz Gajl w Herbarzu polskim[6]:

Boremski, Borodelski, Brodelski, Chotecki, Czasławski, Czesławski, Gościewicz, Happen, Honckiewicz, Hoppen, Huppe, Jabłonowski, Jedleński, Jedliński, Jodłowski, Kałczyński, Kazimierski, Kazimirski, Kokotek, Kubiczek, Mietniowski, Mietnowski, Naborowski, Nadratowski, Nadroski, Nadrowski, Nagórka, Nagórko, Nagórzko, Pejszowski, Pieles, Pielgrzym, Piels, Pielstowski, Pielsz, Porembski, Porębski, Prajs, Preis, Preiss, Prejszowski, Preyss, Rogalewski, Rogalowski, Rogowski, Rosperski, Rospert, Rospierski, Sieroszewski, Solecki, Sosnowski, Szczytnicki, Ufnarowski, Underowicz, Undorf, Waldorf, Wendorf, Wendorff, Wędorf, Wolicki, Wolwanowski, Wołycki, Wulwanowski, Żołecki[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Długosz, Insignia ..., nr 76, s. 59
  2. Kasper Niesiecki, Herbarz, t. VI, s. 506-507
  3. Józef Szymański, Herbarz, s. 192
  4. Kasper Niesiecki, Herbarz, t. VI, s. 507
  5. Celichowski 1885 ↓, s. 15-27.
  6. Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007. ISBN 978-83-60597-10-1.
  7. Herb Nabram z listą nazwisk w elektronicznej wersji Herbarza polskiego Tadeusza Gajla

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Celichowski: Jan Długosz, "Insignia seu clenodia regis et regni Poloniae.Z kodeksu kórnickiego.". Poznań: Zygmunt Celichowski, 1885.