Nabram

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nabram (Abram, Nabra, Kłobuk, Stańcowie, Waldorff, Wendorf) – herb szlachecki.

Herb

Opis herbu[edytuj]

Pięciokrotnie w słup pola czarne i srebrne. Klejnot: trzy strusie pióra.

Inne opisy herbu:

  • Nabram vel Waldorff, cuius insignia in campo albo tres barre nigre, a capite clipei in longum producte. – Nabram lub Waldorff, którego znakiem w polu białym trzy belki czarne, od głowy tarczy w długość wyprowadzone[1].
  • Powinny być trzy pola czarne, trzy białe, przeplatane, tak, że pierwsze od prawej ręki tarczy, jest czarne, drugie białe, i tak dalej, wszystkie w równej odległości od siebie, wszystkie prosto w górę idące. Na hełmie nad koroną trzy pióra strusie[2].
  • (...) pole dzielone w sześć słupów czarnych i srebrnych[3].
  • W Prusiech albowiem rycerz z domu Korczaków, mając dla wielkiej godności swojej zaopatrzenie, zszedłszy z tego świata, zostawił dwóch synów, z których jeden nie miał potomka płci męskiej, tylko córkę, tej, gdy się napierano u niego, nie tak wiele dla bogactw i fortuny, która jej po ojcu należała, jako dla pięknej urody, a ojciec odmawiał: brat jego, a stryj onej panny dostawszy jej, dał ją za mąż. Ojciec przyjechawszy, mając sprawę o wzystkim dostateczną, a bieżawszy brata, zabił, mówiąc, że tobie nie przystało nią się opiekować, pókim ja żyw. W tym matka onej córki, z żałości i frasunku umarła, on zaś pojednawszy się z synowcami swojemi o głowę, to miał za wieczny znak, że mu w herbie czarnych pól używać kazano[4].

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

herb z okresu dynastii Piastów. Rok powstania 1292 - 1386. Najwcześniejsze źródło heraldyczne wymieniające herb to datowane na lata 1464–1480 Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae polskiego historyka Jana Długosza. Zapisuje on informacje o herbie pod nazwą Waldorf wśród 71 najstarszych polskich herbów szlacheckich we fragmencie: "Waldorf, cuius insignia in campo albo tres barre nigre a capite clipei in longum producte."[5].

Herbowni[edytuj]

Bor, Boremski, Brodelski, Borodelski, Chotecki, Czasławski, Honckiewicz, Hondorf, Huppe, Jedleński, Jedliński, Kałczyński, Kazimirski, Kubiczek, Kubiczek de Waldorf, Mietrowski, Nadratowski, Nadrodorf, Nadrowski, Nagórka, Pejszowski, Pielgrzym, Piels, Pielstowski, Porębski, Preiss (Prajs), Reiss, Prejszkowski, Rogalowski, Rogowski, Rosperski, Rospierski, Sieroszewski, Sosnowski, Underowicz, Undorf, Waldorf, Wendorf, Wolwanowski, Wolicki, Wulwanowski, Żołecki.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Jan Długosz, Insignia ..., nr 76, s. 59
  2. Kasper Niesiecki, Herbarz, t. VI, s. 506-507
  3. Józef Szymański, Herbarz, s. 192
  4. Kasper Niesiecki, Herbarz, t. VI, s. 507
  5. Celichowski 1885 ↓, s. 15-27.

Bibliografia[edytuj]

  • Zygmunt Celichowski: Jan Długosz, "Insignia seu clenodia regis et regni Poloniae.Z kodeksu kórnickiego.". Poznań: Zygmunt Celichowski, 1885.