Naczelny Prokurator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Naczelny Prokurator – w II Rzeczypospolitej naczelny organ prokuratury i zwierzchnik prokuratorów.

Urząd utworzony w 1919 r. na mocy art. 4 zd. 1 Dekretu z dnia 8 lutego 1919 r. w przedmiocie ustroju Sądu Najwyższego (Dz.Pr.P.P. Nr 15, poz. 199), utrzymany następnie przez art. 231 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 1928 r. nr 12, poz. 93, ze zm.). W obu tych regulacjach funkcję Naczelnego Prokuratora sprawował z urzędu minister sprawiedliwości. Organem pomocniczym Naczelnego Prokuratora był Nadzór Prokuratorski.

Naczelni prokuratorzy II Rzeczypospolitej
Naczelny prokurator Okres sprawowania urzędu
Aleksander Meysztowicz 02.10.1926 - 22.12.1928
Stanisław Car 22.12.1928 - 29.12.1929
Feliks Dutkiewicz 29.12.1929 - 17.03.1930
Stanisław Car 29.03.1930 - 04.12.1930
Czesław Michałowski 04.12.1930 - 15.05.1936
Witold Grabowski 16.05.1936 - 30.09.1939

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]