Nad rzeką, której nie ma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nad rzeką, której nie ma
Gatunek psychologiczny
Data premiery 23 stycznia 1991
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 85 min
Reżyseria Andrzej Barański
Scenariusz Andrzej Barański
Główne role Marek Bukowski
Joanna Trzepiecińska
Adrianna Biedrzyńska
Mirosław Baka
Tomasz Hudziec
Andrzej Mastalerz
Muzyka Henryk Kuźniak
Zdjęcia Ryszard Lenczewski
Scenografia Paweł Mirowski
Kostiumy Elżbieta Radke
Montaż Zbigniew Niciński
Produkcja Telewizja Polska
Studio Filmowe Oko
Stacja kolejowa wykorzystana w filmie

Nad rzeką, której nie ma – polski film fabularny (dramat psychologiczny) z 1991 roku w reż. Andrzeja Barańskiego. Scenariusz opiera się na opowiadaniu pod tym samym tytule autorstwa Stanisława Czycza, pochodzącym ze zbioru Nim zajdzie księżyc (1968, Wydawnictwo Literackie).

Plenery: wielkopolski Żerków (miasteczko), Mirów (ruiny zamku), okolice Tuszyna (cegielnia), Poddębice (stacja PKP), okolice Strykowa (zabawa w remizie), Ujazd koło Tomaszowa Mazowieckiego (pałacyk w parku).

Obsada[edytuj]

Fabuła[edytuj]

Małe prowincjonalne miasteczko, początek lat sześćdziesiątych. Bohaterami filmu są czterej przyjaciele: Admirał, Ataman, Wódz i Pasza. Młodzi chłopcy włóczą się po ulicach miasteczka, piją i rozrabiają na wiejskich zabawach lub oddają się marzeniom na stacji kolejowej. Pewnego dnia uwagę Admirała przykuwa Marta, młoda studentka z obozu studenckiego. Admirał zaczyna coraz częściej szukać towarzystwa Marty, obraża się nawet na swojego przyjaciela Wodza, w którym widzi konkurenta. Rodzące się uczucie sprawia, że oboje dają się łatwo zranić, narasta ciąg nieporozumień, zerwań. W miasteczku pojawiają się Ewa i Myszka, dwie dziewczyny, które uciekły z domu. Znajomość z nimi jest urozmaiceniem dla Admirała, który ponownie próbuje zdobyć sympatię Marty. Zrażona dziewczyna nie ułatwia mu tego. Rozczarowany Admirał wywołuje wraz z Wodzem awanturę w kawiarni. Podczas gdy oni siedzą w areszcie, Marta odjeżdża, szukając kogoś smutnym i rozczarowanym wzrokiem na peronie.

Linki zewnętrzne[edytuj]