Nadchloran amonu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nadchloran amonu
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny NH4ClO4
Masa molowa 117,49 g/mol
Wygląd bezbarwne ciało stałe
Identyfikacja
Numer CAS 7790-98-9
PubChem 24639[1]
Podobne związki
Inne aniony NH4ClO3
Inne kationy KClO4, NaClO4, LiClO4
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Nadchloran amonunieorganiczny związek chemiczny, sól amonowa kwasu nadchlorowego. Silny i stabilny utleniacz, stosowany m.in. w pirotechnice do paliw rakietowych oraz materiałów wybuchowych.

W stanie czystym jest materiałem wybuchowym (czym różni się od nadchloranu potasu). W odróżnieniu od chloranu amonu jest związkiem stabilnym[7]. Stosowany jako składnik niektórych kruszących mieszanin wybuchowych, tzw. szedytów, zamiast chloranu lub nadchloranu potasu. Przykładowo, w czasie I wojny światowej Francuzi używali szedytu B (82% NH4ClO4, 13% dinitrotoluenu, 5% oleju rycynowego lub prostszych mieszanek 86-92% NH4ClO4 i 14-8% parafiny; elaborowano nimi pociski o niskiej prędkości wylotowej np. pociski moździerzowe lub bomby lotnicze[8]. Podobnego materiału (78% NH4ClO4, 16% parafiny i 8% aluminium) używali Brytyjczycy do napełniania min lądowych[9].

Ze względu na większy ciężar właściwy nadchloranu amonu materiały wybuchowe przygotowane z jego użyciem są silniejsze od tych przygotowanych z azotanem amonu. Są czulsze na tarcie i płomień od materiałów chloranowych. Ich wykorzystanie w kopalnictwie podziemnym ogranicza możliwość występowania chlorowodoru w produktach rozkładu[10].

Nadchloran amonu jest jednym z najczęściej spotykanych utleniaczy w stałych paliwach rakietowych. Mieszaniny z jego udziałem palą się stosunkowo wolno, w niższej temperaturze i dają mniej dymu niż mieszaniny z nadchloranem potasu[11]. Popularne są paliwa złożone z natchloranowego utleniacza i wielosiarczkowych polimerów, które służą równocześnie jako element wiążący i paliw[12].

Nadchloran amonowy był utleniaczem stosowanym w silnikach SRB.

Przypisy[edytuj]

Przypisy

  1. Nadchloran amonu (CID: 24639) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. a b c Nadchloran amonu (ZVG: 500057) (ang. • niem.) w bazie GESTIS, Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (IFA). [dostęp 2010-04-29].
  3. a b Nadchloran amonu (ang.) w wykazie klasyfikacji i oznakowania Europejskiej Agencji Chemikaliów. [dostęp 2015-04-07].
  4. Nadchloran amonu (ang.) w bazie ChemIDplus, United States National Library of Medicine. [dostęp 2011-12-21].
  5. Nadchloran amonu (nr 455822) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski. [dostęp 2011-12-21].
  6. Nadchloran amonu (nr 455822) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2011-12-21].
  7. Urbański 1967 ↓, s. 279.
  8. Urbański 1967 ↓, s. 280.
  9. Urbański 1967 ↓, s. 270.
  10. Urbański 1967 ↓, s. 279-280.
  11. Urbański 1967 ↓, s. 367.
  12. Urbański 1967 ↓, s. 369.

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Urbański: Chemistry and technology of explosives. T. III. Oxford: Pergamon Press, 1967.