Przejdź do zawartości

Nafissatou Thiam

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
lekkoatletyka
Nafissatou Thiam
Ilustracja
Nafissatou Thiam (2022)
Data i miejsce urodzenia

19 sierpnia 1994
Namur[1]

Wzrost

184 cm

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Belgia
Igrzyska olimpijskie
złotoRio de Janeiro 2016lekkoatletyka
(siedmiobój)
złotoTokio 2020lekkoatletyka
(siedmiobój)
złotoParyż 2024lekkoatletyka
(siedmiobój)
Mistrzostwa świata
złotoLondyn 2017siedmiobój
złotoEugene 2022siedmiobój
srebroDoha 2019siedmiobój
Mistrzostwa Europy
złotoBerlin 2018siedmiobój
złotoMonachium 2022siedmiobój
złotoRzym 2024siedmiobój
brązZurych 2014siedmiobój
Halowe mistrzostwa Europy
złotoBelgrad 2017pięciobój
złotoToruń 2021pięciobój
złotoStambuł 2023pięciobój
srebroPraga 2015pięciobój
Młodzieżowe mistrzostwa Europy
srebro Tallinn 2015 skok wzwyż
Mistrzostwa Europy juniorów
złoto Rieti 2013 siedmiobój
Multimedia w Wikimedia Commons

Nafissatou Thiam (ur. 19 sierpnia 1994 w Namur) – belgijska lekkoatletka senegalskiego pochodzenia, wieloboistka. Wielokrotna medalistka mistrzostw świata i Europy, rekordzistka świata w pięcioboju.

Kariera sportowa

[edytuj | edytuj kod]

W 2011 zajęła 4. miejsce na mistrzostwach świata juniorów młodszych w Lille Metropole. Czternasta zawodniczka juniorskich mistrzostw świata z Barcelony (2012).

3 lutego 2013 w Gandawie Thiam pobiła halowy rekord świata juniorów w pięcioboju zdobywając 4558 punktów[2]. Miała stać się tym samym pierwszą belgijską lekkoatletką, która pobiła rekord świata[3]. Wynik ten jednak nie został oficjalnie ratyfikowany z powodu problemów z kontrolą antydopingową[4].

W tym samym roku zajęła 6. miejsce na halowych mistrzostwach Europy w Göteborgu oraz została mistrzynią Europy juniorów w siedmioboju. Startując w skoku wzwyż, zajęła 8. miejsce na halowych mistrzostwach świata w Sopocie (2014). Kilka miesięcy później zdobyła brązowy medal w siedmioboju podczas mistrzostw Europy. Srebrna medalistka halowych mistrzostw Europy (2015). W tym samym roku została młodzieżową wicemistrzynią Starego Kontynentu w skoku wzwyż oraz zajęła 11. miejsce w siedmioboju podczas mistrzostw świata w Pekinie. Czwarta zawodniczka w skoku wzwyż podczas mistrzostw Europy w Amsterdamie (2016). W tym samym roku została mistrzynią olimpijską w siedmioboju. W 2017 po raz pierwszy w karierze została halową mistrzynią Starego Kontynentu w Belgradzie oraz zdobyła w Londynie mistrzostwo świata w rywalizacji siedmioboju. W 2018 zdobyła mistrzostwo Europy w Berlinie, a rok później sięgnęła po srebro światowego czempionatu w Dosze. W 2021 ponownie zdobyła złote medale halowych mistrzostw Europy oraz igrzysk olimpijskich. Rok później zdobyła swój drugi złoty medal mistrzostw świata. Zwyciężyła w pięcioboju na halowych mistrzostwach Europy w 2023 w Stambule, ustanawiając halowy rekord świata wynikiem 5055 punktów.

Złota medalistka mistrzostw Belgii w różnych konkurencjach oraz reprezentantka kraju na drużynowych mistrzostwach Europy.

Otoczenie szkoleniowe

[edytuj | edytuj kod]

Nafi Thiam jest zawodniczką klubu lekkoatletycznego RFCL Athlétisme[5].

W latach 2008–2022 trenowała pod okiem Rogera Lespagnarda[6]. W 2022 roku funkcję trenera Belgijki objął Michael Van der Plaetsen – były sportowiec, a prywatnie brat i trener dziesięcioboisty Thomasa Van der Plaetsena[7].

Osiągnięcia

[edytuj | edytuj kod]
Rok Impreza Miejsce Konkurencja Lokata Wynik
2011Mistrzostwa świata juniorów młodszychFrancja Lille Metropolesiedmiobój kadetek4. miejsce5366 pkt.
Olimpijski festiwal młodzieży EuropyTurcja Trabzonskok w dalel. – 18. miejsce5,50
rzut oszczepem11. miejsce40,62
2012Mistrzostwa świata juniorówHiszpania Barcelonasiedmiobój14. miejsce5384 pkt.
2013Halowe mistrzostwa EuropySzwecja Göteborgpięciobój6. miejsce4493 pkt.
I liga drużynowych mistrzostw EuropyIrlandia Dublinskok wzwyż1. miejsce1,89
rzut oszczepem12. miejsce40,72
Mistrzostwa Europy juniorówWłochy Rietisiedmiobój 1. miejsce6298 pkt.
Mistrzostwa świataRosja Moskwasiedmiobój14. miejsce6070 pkt.
2014Halowe mistrzostwa świataPolska Sopotskok wzwyż8. miejsce1,90
Mistrzostwa EuropySzwajcaria Zurychsiedmiobój 3. miejsce6423 pkt.
2015Halowe mistrzostwa EuropyCzechy Pragapięciobój 2. miejsce4696 pkt.
Młodzieżowe mistrzostwa EuropyEstonia Tallinnskok wzwyż 2. miejsce1,87
Mistrzostwa świataChiny Pekinsiedmiobój11. miejsce6298 pkt.
2016Mistrzostwa EuropyHolandia Amsterdamskok wzwyż4. miejsce1,93
Igrzyska olimpijskieBrazylia Rio de Janeirosiedmiobój 1. miejsce6810 pkt.
2017Halowe mistrzostwa EuropySerbia Belgradpięciobójzłoto 1. miejsce4870 pkt.
Mistrzostwa świataWielka Brytania Londynsiedmiobój 1. miejsce6784 pkt.
2018Mistrzostwa EuropyNiemcy Berlinsiedmiobój 1. miejsce6816 pkt.
2019Mistrzostwa świataKatar Dohasiedmiobój 2. miejsce6677 pkt.
2021Halowe mistrzostwa EuropyPolska Toruńpięciobój 1. miejsce4904 pkt.
Igrzyska olimpijskieJaponia Tokiosiedmiobój 1. miejsce6791 pkt.
2022Mistrzostwa świataStany Zjednoczone Eugenesiedmiobój 1. miejsce6947 pkt.
Mistrzostwa EuropyNiemcy Monachiumsiedmiobój 1. miejsce6628 pkt.
2023Halowe mistrzostwa EuropyTurcja Stambułpięciobój 1. miejsce5055 pkt.
2024Mistrzostwa EuropyWłochy Rzymsiedmiobój 1. miejsce6848 pkt.
Igrzyska olimpijskieFrancja Paryżsiedmiobój 1. miejsce6880 pkt.
2025Mistrzostwa świataJaponia Tokiosiedmiobój–DNF

Rekordy życiowe

[edytuj | edytuj kod]
Konkurencja Wynik Miejsce Rok Uwagi
Pięciobój (hala) 5055 pkt. Turcja Stambuł 2023 rekord świata
Siedmiobój 7013 pkt. Austria Götzis 2017 rekord Belgii, 4. wynik w historii światowej lekkoatletyki
Stadion
Bieg na 200 metrów 24,37 Belgia Gaurain-Ramecroix 2019
Bieg na 800 metrów 2:11,79 Włochy Rzym 2024
Bieg na 100 metrów przez płotki 13,21 Stany Zjednoczone Eugene 2022
Pchnięcie kulą 15,41 m Francja Talence 2019
Rzut oszczepem 59,32 m Austria Götzis 2017 rekord Belgii
Skok wzwyż 2,02 m Francja Talence 2019 najlepszy wynik w historii siedmioboju
Skok w dal 6,86 m Wielka Brytania Birmingham 2019 rekord Belgii
Hala
Bieg na 60 metrów przez płotki 8,23 Serbia Belgrad
Turcja Stambuł		 2017
2023
Bieg na 800 metrów 2:13,60 Turcja Stambuł 2023
Pchnięcie kulą 15,54 m Turcja Stambuł 2022
Skok wzwyż 1,96 m Serbia Belgrad 2017
Skok w dal 6,79 m Francja Liévin 2020 rekord Belgii

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Jej ojciec jest Senegalczykiem z pochodzenia, matka jest Belgijką[8].

Zdobyła tytuł bakałarza z geografii na Uniwersytecie w Liège[1].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Conan Altatis: Nafissatou Thiam biography: 13 things about Olympic athlete born in Namur, Belgium. conandaily.com, 2021-08-06. [dostęp 2023-03-06]. (ang.).
  2. ↑ BELGIUM’S THIAM BREAKS WORLD INDOOR JUNIOR RECORD FOR THE PENTATHLON [online], iaaf.org [dostęp 2013-04-30] (ang.).
  3. ↑ Is de nieuwe Tia Hellebaut opgestaan? [online], nieuwsblad.be [dostęp 2013-04-30] (niderl.).
  4. ↑ Athletics: World record unauthorized for Nafissatou Thiam [online], modernghana.com [dostęp 2013-04-30] (ang.).
  5. ↑ Our elites – RFCL Athletics [online], rfcl-athle.be [dostęp 2025-07-19].
  6. ↑ Nafissatou Thiam se sépare de son coach historique Roger Lespagnard [online], L'Équipe [dostęp 2025-07-16] (fr.).
  7. ↑ Wie is Michael Van der Plaetsen, de nieuwe coach van Nafi Thiam? [online], www.pickx.be [dostęp 2025-07-16] (niderl.).
  8. ↑ About Nafi. nafithiam.com. [dostęp 2023-03-06]. (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Nafissatou_Thiam&oldid=78705216”