Nagare-zukuri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przykład stylu nagare-zukuri głównego pawilonu (honden) w chramie Fushimi Inari-taisha (伏見稲荷大社) w Kioto

Nagare-zukuri (jap. 流れ造り, 流造 także: 流破風造 nagare-hafu-zukuri) – jeden ze stylów architektonicznych, stosowanych przeważnie w budownictwie głównych pawilonów (honden) w chramach shintō[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Styl ten rozwinął się w okresie Nara, a pierwszymi chramami zbudowanymi według niego były oba sanktuaria Kamo w Kioto. Nazwa odnosi się do kształtu dwuspadowego dachu, wykazującego wpływ budownictwa kontynentalnego, w tym buddyjskiego[2].

Chramy, które stosują ten styl, nie są ograniczone do konkretnego regionu Japonii. Cechą charakterystyczną nagare-zukuri jest dwuspadowy dach, który jest unikalny w asymetrycznej równowadze, z długim, wydłużonym przednim spadem o płynnej krzywiźnie. Przednie nachylenie dachu nazywa się mae-nagare (前流), a tylne – ushiro-nagare (後流). Uważa się, że nazwa nagare-zukuri (styl „płynący”, ang. „wave-style”, „flowing style”)[1] wywodzi się z kształtu przedniej części dachu dwuspadowego, przypominającego opadającą falę[3].

Budowle drewniane w stylu nagare-zukuri mogą mieć kamienny fundament i wsparte na palach galeryjki okalające budynek na 1/3 wysokości. Wejście ulokowane jest pośrodku ściany szczytowej, na wysokości galeryjki, ze schodami prowadzącymi od poziomu gruntu.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha Limited, 1991, s. 1166. ISBN 4-7674-2015-6.
  2. Basic Terms of Shinto. Tokyo: Institute for Japanese Culture and Classics, 1985, s. 41.
  3. Ryūji Kuroda: History and Typology of Shrine Architecture (ang.). Kokugakuin University, 2006. [dostęp 2019-07-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • litera N. W: Jolanta Tubielewicz: Kultura Japonii – słownik. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1996, s. 217. ISBN 83-02-06378-9. (pol.)