Nanyang Huizhong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nanyang Huizhong 南陽慧忠
Ran
Mistrz chan Nanyang Huizhong
Mistrz chan Nanyang Huizhong
Data urodzenia 675
Miejsce urodzenia Zhuji
Data śmierci 755
Szkoła Nanzong
Linia przekazu Dharmy Dajian Huineng
Nauczyciel Dajian Huineng
Następca Danyuan Jingzhen
Zakon chan
Honorowy tytuł lub imię pośmiertne Guoshi (Narodowy Nauczyciel)

Nanyang Huizhong (ur. 675, zm. 755; chiń. 南陽慧忠, pinyin Nányáng Huìzhōng; kor. 남양혜충 Namyang Hyech’ung; jap. Nanyō Echū; wiet. Nam Dương Huệ Trung) – chiński mistrz chan. Był także znany jako Zhong Guoshi (Nauczyciel Narodowy Zhong).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z dawnego Zhuji położonego ok. 40 km na południe od Hangzhou w prowincji Zhejiang. Jego rodowym nazwiskiem było Ran. Nie wypowiedział nawet jednego słowa do 16 r. życia. Nie mógł także przejść przez most przed domem jego rodziców. Klasztorne życie rozpoczął jako dziecko. Najpierw został uczniem mistrza Winai. Pewnego dnia do ich domu został zaproszony mistrz chan, który rozpoznał wielkie możliwości chłopca i posłał go do Szóstego Patriarchy chan Huinenga.

Po otrzymaniu przekazu Dharmy udał się na górę Baiya w Nanyang, gdzie w dolinie Dangzi rygorystycznie praktykował medytację i studiował sutry buddyjskie w odosobnieniu przez 40 lat.

Wiadomości o sławnym mnichu dotarły do stolicy i cesarz Suzong zaprosił go do miasta. W 761 r. mistrz wyruszył do stolicy i stał się nauczycielem trzech cesarzy: Suzonga, Xuanzonga i Daizonga. Był pierwszym mistrzem chan, który otrzymał tytuł Guoshi – Narodowego Nauczyciela.

W czasie jego życia powstało kilka szkół chan: szkoła Wschodniej Góry Piątego Patriarchy Hongrena, która podzieliła się na szkołę północną, południową i syczuańską (jingzhou i później baotang). Niedługo potem był świadkiem powstania szkół heze, hongzhou i innych. Nie związał się jednak z żadną z tych szkół, pozostając ponad religijnymi i regionalnymi politykami poszczególnych mistrzów[a].

Zmarł 19 dnia drugiego miesiąca 775 r. Wyjątkowo, nie tak jak inni mistrzowie chan, którzy z reguły umierali w pozycjach medytacyjnych, Nanyang zmarł jak Budda Śakjamuni leżąc na prawym boku.

Linia przekazu Dharmy[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Uwagi

  1. Czasem jest wliczany do szkoły Niutouzong

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. India and China. Macmillan Publishing Company. Nowy Jork, 1990. ISBN 0-02-908220-X
  • Red. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala. Boston, 1989 ISBN 0-87773-433-X
  • Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. Wisdom Publications. Boston, 2000. ISBN 0-86171-163-7