Naomi Campbell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Naomi Campbell
NaomiCampbell.jpg
Naomi Campbell podczas pokazu kolekcji Petera Soma w Nowym Jorku w 2007 roku
Data i miejsce urodzenia 22 maja 1970[1]
Londyn, Wielka Brytania[1]
Narodowość brytyjska
Agencja Tess: Londyn

D'Management Group: Mediolan

Viva Models: Paryż

The Marilyn Agency: Nowy Jork

Elite: Barcelona

Priscillas Model Management: Sydney

Core Management: Hamburg[1]

Sesje Vogue, Marie Claire, Elle, Cosmopolitan, Harper’s Bazaar, V Magazine, Numéro, Glamour, GQ[1]
Wymiary (cm) 86-61-86[1]
Wzrost (cm) 175[1]
Rozmiar ubrania 34
Rozmiar stopy 40
Kolor włosów brązowe
Kolor oczu brązowe
Kolor skóry brązowy
Strona oficjalna

Naomi Elaine Campbell (ur. 22 maja 1970 w Londynie)[1][2]brytyjska modelka, aktorka i piosenkarka. Od czasu rozpoczęcia kariery w wieku 15 lat stała się jedną z najlepiej rozpoznawalnych i wpływowych modelek lat 80. i 90. XX wieku[3], oraz została okrzyknięta jedną z sześciu supermodelek swojej generacji[4].

Poza modelingiem, Campbell w latach 90. zajęła się przez krótki czas muzyką, nagrywając jeden mało znany album studyjny z pogranicza R&B i popu. Pojawiała się też wielokrotnie w filmach i serialach telewizyjnych, oraz zasiadała w jurach międzynarodowych edycji programu "The Face". Campbell angażuje się również w akcje charytatywne. Jej życie prywatne często było nagłaśnianie w mediach, gdy stała się znana ze swoich skłonności do przemocy[5].

Wczesne lata[edytuj]

Prezentując wiosenną kolekcję Diane von Fürstenberg na wybiegu w Nowym Jorku we wrześniu 2013

Campbell urodziła się w Streatham w południowym Londynie. Jej matką była tancerka Valerie Morris, pochodzenia jamajskiego[6]. Zgodnie z życzeniem Valerie, Campbell nigdy nie poznała swojego ojca[7], który opuścił jej matkę, gdy ta była w ciąży od czterech miesięcy[6]. Swoje nazwisko Naomi zawdzięcza ojczymowi[6]. Jej przyrodni brat, Pierre, urodził się w 1985.[8] Campbell ma pochodzenie afro-jamajskie, a także chińsko-jamajskie poprzez swoją babcię od strony ojca[6].

Podczas dzieciństwa Campbell mieszkała w Rzymie, gdzie jej matka pracowała jako tancerka[9]. Po powrocie do Londynu była zostawiana pod opieką krewnych, podczas gdy mama podrożowała po Europie z taneczną grupą o nazwie Fantastica[10]. W wieku trzech lat Campbell zaczęła uczęszczać do Barbara Speake Stage School[11], a jako dziesięciolatka została przyjęta do Italia Conti Academy of Theatre Arts, gdzie uczyła się baletu[6]. Jej matki nie było stać na opłacanie wysokiego czesnego za szkołę, dlatego Naomi pracowała jako kelnerka.

Kariera[edytuj]

1978–86: Początki kariery[edytuj]

Campbell po raz pierwszy pojawiła się w mediach publicznych w wieku 7 lat w 1978, gdy wystąpiła w teledysku Boba Marleya do piosenki "Is This Love"[12]. Jako dwunastolatka tańczyła w wideoklipie Culture Club pt. "I'll Tumble 4 Ya"[9]. W 1986, wciąż będąc uczennicą Italia Conti Academy of Theatre Arts, Naomi została odkryta podczas zakupów w Covent Garden przez Beth Boldt, agentkę Synchro Model Agency[13]. Jej kariera szybko się rozwijała — w kwietniu tego roku, tuż przed swoimi szesnastymi urodzinami, pojawiła się na okładce brytyjskiej edycji magazynu Elle[9].

1987–97: Międzynarodowy sukces[edytuj]

Przez kilka kolejnych lat kariera Campbell stale się rozwijała: modelka zaczęła występować na wybiegach dla takich projektantów, jak Gianni Versace, Azzedine Alaïa i Isaac Mizrahi, oraz pozowała dla legendarnych już fotografów, między innymi Petera Lindbergha, Herba Rittsa i Bruce'a Webera[9]. Pod koniec lat 80. Campbell, wraz z dwiema innymi modelkami: Christy Turlington i Lindą Evangelistą, stała się częścią "Trójcy"[9], czyli najbardziej rozpoznawalnej i wpływowej trójki modelek generacji[3].

Naomi wiele razy stykała się z rasizmem ze strony licznych agencji i domów mody. Była jednak wspierana przez swoich białych przyjaciół. W jednym z wywiadów wspominała Turlington i Evangelistę, mówiącym reprezentantom Dolce & Gabbana, "Jeśli nie bierzecie Naomi, nie macie i nas."[13] W grudniu 1987 pojawiła się na okładce brytyjskiej edycji Vogue. Była to pierwsza okładka z ciemnoskórą modelką od 1966 roku[14]. Natomiast w sierpniu 1988 została pierwszą modelką na okładce paryskiego Vogue[9], po tym, jak jej przyjaciel i mentor, projektant Yves Saint Laurent, zagroził usunięciem swoich reklam z magazynu, jeżeli nadal będzie się odmawiać czarnoskórym modelkom umieszczania ich zdjęć na okładkach[15]. Następnego roku, Campbell zagościła na okładce amerykańskiej edycji Vogue. Po raz pierwszy modelkę pochodzenia afroamerykańskiego zamieszczono na okładce wydania wrześniowego, ktore wedle tradycji jest najważniejszym wydaniem roku[9].

W styczniu 1990 Campbell, obwołana "panującą megamodelką wszystkich pozostałych" przez magazyn Interview[16], pojawiła się wraz Turlington, Evangelistą, Cindy Crawford i Tatjaną Patitz na okładce brytyjskiego Vogue, sfotografowaną przez Petera Lindbergha[17]. Ta grupa została zaangażowana do kręcenia teledysku do piosenki George'a Michaela pod tytułem "Freedom! '90"[3]. W tym czasie Campbell, Turlington, Evangelista, Crawford i inna niemiecka modelka Claudia Schiffer składały się na elitarną grupę "supermodelek", uznawanej przez cały świat mody[4]. Wraz z nowo odkrytą modelką Kate Moss, były okrzyknięte "Wielką Szóstką"[4].

W marcu 1991, decydującym momencie dla ery supermodelek, Campbell pojawiła się na pokazie domu mody Versace z Turlington, Evangelistą i Crawford, idąc z nimi ramię w ramię przez wybieg i lip-syncując słowa do utworu "Freedom! '90"[3]. W tym samym roku Naomi wystąpiła w wideoklipie Michaela Jacksona's do "In the Closet"[12]. W kwietniu 1992 zapozowała wraz z innymi topmodelkami do setnej rocznicy amerykańskiego wydania Vogue, fotografowanego przez Patricka Demarcheliera[18]. W następnych miesiącach pracowała wraz z Madonną nad jej kontrowersyjną książką "Sex", pojawiając się na nagich zdjęciach z piosenkarką oraz raperem Big Daddy Kane[19].

Dalsza kariera[edytuj]

W ciągu trzydziestu lat międzynarodowej kariery współpracowała z takimi kreatorami mody, jak: Yves Saint Laurent, Alberta Ferretti, Armand Basi, Blumarine, Chanel, Chloé, Complice, Genny, Gianfranco Ferré, Versace, Anna Sui, Antonio Berardi, Christian Dior, Givenchy, Jean-Paul Gaultier, John Galliano, Karl Lagerfeld, Marc Jacobs, Louis Vuitton, Calvin Klein, Philip Treacy, Prada, Ralph Lauren, Todd Oldham, Versus. Do dzisiaj pozostaje w czołówce brytyjskich modelek, obok m.in.: Stelli Tennant, Kate Moss, Saffron Aldridge czy Rosemary Ferguson[1]. W 1994 roku zagrała w filmie Prêt-à-Porter. W tym samym roku zadebiutowała jako piosenkarka wydając album muzyczny Babywoman[20]. Wystąpiła również w kilku filmach (m.in. Dziewczyna nr 6, Miami Rhapsody) i napisała książkę (powieść „Łabędź” 1994).

Naomi Campbell działa w organizacji Czerwonego Krzyża.

W 1991 roku została wybrana przez magazyn People jedną z 50 najpiękniejszych osób na świecie.

W 1995 roku wraz z Claudią Schiffer, Elle Macpherson i Christy Turlington otworzyła kawiarnie Fashion Cafe w Paryżu i Nowym Jorku[1].

Sygnuje swoim nazwiskiem linię perfum: Naomi Campbell, Naomagic, Exult, Mystery, Sunset, Cat deluxe i Seductive Eliksir.

W latach 2002, 2003 i 2005 wzięła udział w pokazach mody firmy bieliźniarskiej Victoria’s Secret.

Filmografia[edytuj]

  • Cool as Ice (1991)
  • The Night We Never Met (1993)
  • Prêt-à-Porter (1994)
  • Miami Rhapsody (1995)
  • To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar (1995)
  • Dziewczyna nr 6 (Girl 6 1996)
  • Invasion of Privacy (1996)
  • An Alan Smithee Film: Burn Hollywood Burn (1997)
  • Trippin (1999)
  • Prisoner of Love (1999)
  • Fat Slags (2004)
  • Zoolander 2 (2016) jako ona sama (cameo)

Przypisy

  1. a b c d e f g h i Naomi Campbell w serwisie Fashion Model Directory
  2. Naomi Campbell Biography. [dostęp 2017-12-05].
  3. a b c d Voguepedia – Christy Turlington. [dostęp 2017-12-05].
  4. a b c Joel Stein: The Fall of the Supermodel. 9 listopada 1998. [dostęp 2017-12-05].
  5. Michael S. Schmidt: For Supermodel With a Temper, No Charges. 2 marca 2010. [dostęp 2017-12-05].
  6. a b c d e Susannah Frankel: Naomi Campbell: A model of privacy?. 16 lutego 2002. [dostęp 2017-12-05].
  7. Naomi Will Never Know Her Dad. 26 lutego 2005. [dostęp 2017-12-05].
  8. Emily Bearn: The real Naomi. 9 sierpnia 2003. [dostęp 2017-12-05].
  9. a b c d e f g Voguepedia – Naomi Campbell. [dostęp 2017-12-05].
  10. Richard Langley: Naomi Campbell: welcome to her diamond life. 23 maja 2010. [dostęp 2017-12-05].
  11. Mark Blunden: Honour for arts centre where Bob Marley danced with Naomi Campbell, 7. 21 marca 2011. [dostęp 2017-12-05].
  12. a b People.com – Naomi Campbell. [dostęp 2017-12-05].
  13. a b People.com – Naomi Campbell Biography. [dostęp 2017-12-05].
  14. Hannah Pool: Naomi Campbell fights racism in fashion. 22 sierpnia 2007. [dostęp 2017-12-05].
  15. Nick Collins: Naomi Campbell: Profile. 5 sierpnia 2010. [dostęp 2017-12-05].
  16. Elizabeth Sporkin: A Night with the Cover Girls. 11 czerwca 1990. [dostęp 2017-12-05].
  17. Vogue Magazine Archive. [dostęp 2017-12-05].
  18. Vogue: April 1992 Cover. [dostęp 2017-12-05].
  19. Dan Milmo: Campbell defends nude Madonna book pictures. 12 lutego 2002. [dostęp 2017-12-05].
  20. http://www.discogs.com/Naomi-Campbell-Babywoman/release/148042.

Linki zewnętrzne[edytuj]