Napięcie międzyfazowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Napięcie międzyfazowe (potocznie: napięcie przewodowe[1][2], międzyprzewodowe[3] lub liniowe[1] od ang. line-to-line voltage) – wartość skuteczna napięcia elektrycznego pomiędzy dwiema wybranymi fazami, przewodami fazowymi[1][4]. Napięcie to jest charakterystyczne dla gałęzi odbiorników połączonych w trójkąt. Wynika to z tego, że w tym połączeniu nie ma punktu neutralnego[1].

W przypadku idealnym (napięcia sinusoidalnie przemienne, symetria trzech faz) wartość ta jest razy większa od wartości napięcia fazowego[4].

Według obowiązującej normy PN-IEC 60038:1999 (Napięcia znormalizowane IEC) w Polsce wartość skuteczna napięcia międzyfazowego w sieciach niskiego napięcia (nn), przy częstotliwości sieci 50 Hz, wynosi 400 V ±10%.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Układy Trójfazowe, [w:] Joanna Grygiel, Podstawy elektrotechniki w praktyce. Podręcznik do nauki zawodu. Branża elektroniczna, informatyczna i elektryczna, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 2017, s. 298–307, ISBN 978-83-02-16778-2, OCLC 995455755 [dostęp 2021-01-12].
  2. Definicja napięcia przewodowego.
  3. Napięcie międzyprzewodowe – definicja.
  4. a b Bolkowski Stanisław: Elektrotechnika Teoretyczna Tom 1: Teoria obwodów elektrycznych. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1986, s. 204. ISBN 83-204-0733-8.