Naprotechnologia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Naprotechnologia (NaProTechnologia) − metoda, mająca monitorować i utrzymywać zdrowie układu rozrodczego kobiet, stworzona przez Thomasa W. Hilgersa w 1991 roku[1]. Oparta jest głównie na naturalnych metodach planowania rodziny, które są dopuszczane m.in. przez Kościół katolicki[2]. Metoda stawia nacisk na naukę umiejętności rozpoznawania własnej płodności przez małżonków starających się o potomstwo[3]. Jest adresowana do pacjentów, których niepłodność jest uleczalna i daje się korygować medycznie, czyli do ok. 40% niepłodnych par[4] (nie będą to więc kobiety z niewydolnością jajników, niedrożnością jajowodów czy mężczyźni[5]).

Przebieg metody[edytuj | edytuj kod]

Metoda opiera się na samoobserwacji według zmodyfikowanej wersji modelu Creightona, pozwala określić dni płodne kobiety oraz ewentualne zaburzenia w jej cyklu miesiączkowym. Okres obserwacji i diagnostyka może trwać do 2 lat i obejmuje trzy etapy:

  • nauka techniki obserwacji cyklu kobiety według modelu Creightona i zapisywania jej wyników na specjalnej karcie oraz diagnostyka wstępna i badania hormonalne; równocześnie prowadzi się badania mężczyzny;
  • rozpoznanie przyczyny niepłodności (badania laboratoryjne, obrazowe itd.) i uzyskanie regularnych cyklów;
  • oczekiwanie na poczęcie i towarzyszenie małżonkom przez okres ciąży[6].

Zastosowanie metody[edytuj | edytuj kod]

W założeniu naprotechnologia pozwala na wyznaczenie czasu najkorzystniejszego dla zapłodnienia, czym leczy niepłodność spowodowaną m.in. psychologiczną sferą funkcjonowania organizmu. Metoda jednak nie eliminuje przyczyn bezpłodności występującej u partnerów (jak uszkodzenia narządów, nieprawidłowe ich ukształtowanie w procesie rozwoju, całkowity brak komórek rozrodczych)[4].

Na świecie działa kilka klinik naprotechnologii oraz grupa indywidualnych trenerów i instruktorów tej metody. W Internecie można znaleźć listę instruktorów modelu Creightona i lekarzy konsultantów naprotechnologii z Polski[7].

Literatura naukowa[edytuj | edytuj kod]

Organizacje medyczne oceniające metody leczenia niepłodności, m.in. takie jak unijny ESHRE[8], amerykański ASRM[9], brytyjski NICHCE w swoim 534-stronicowym raporcie nie mówią o naprotechnologii[10], a Polskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu[11] i Polskie Towarzystwo Ginekologiczne[12] stwierdziły, iż nie mogą jej rekomendować z powodu braku dowodów na jej skuteczność.

Google Scholar wyszukuje 103 prace dla zapytania "Naprotechnology"[13] i 77 prac dla zapytania "Natural Procreative Technology"[14]. PubMed rejestruje trzy nierecenzowane artykuły medyczne o naprotechnologii[15].

Terminologia[edytuj | edytuj kod]

Termin ten jest spolszczeniem od NaProTechnology, który jest znakiem towarowym zarejestrowanym przez Pope Paul VI Institute for the Study of Human Reproduction w Omaha (stan Nebraska), USA. Zgodnie z wolą właściciela może być swobodnie i bezpłatnie używana przez każdą osobę i instytucję tak długo, jak jej użycie odzwierciedla medyczne koncepcje i wartości wyrażone w podręczniku "The Medical & Surgical Practice of NaProTECHNOLOGY" (tł. Medyczna i chirurgiczna praktyka naprotechnologii) autorstwa Thomasa W. Hilgersa[16], w której termin ten został użyty. Jest skrótem od Natural Procreative Technology[2]. Termin technology oznacza technologię lub technikę.

Część lekarzy jest zdania, że nazwa ta jest nadużyciem z powodów opisanych przez prof. Jerzego Radwana: Termin naprotechnologia jest nieporozumieniem, to przecież zwykłe postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne, które my, lekarze zajmujący się leczeniem niepłodności, stosujemy u par chcących zajść w ciążę. [...] Nazywanie powszechnie dostępnych metod stosowanych od kilkudziesięciu lat rewolucyjną metodą leczenia niepłodności to hipokryzja[17] [18].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.