Naramowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Poznania Naramowice
jednostka pomocnicza Poznania
Naramowice Poznan all.JPG
Panorama osiedli naramowickich od południowego zachodu (Osiedle Przy Rezerwacie)
Miasto Poznań
Status jednostka pomocnicza
Powierzchnia 7,21 km²
Wysokość 79 m n.p.m.
Ludność (2010)
 • liczba ludności

14 655
Strefa numeracyjna (+48) 61
Tablice rejestracyjne PO
SIMC10 0970276
Położenie na planie Poznania
Położenie na planie Poznania
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Naramowice
Naramowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Naramowice
Naramowice
Ziemia 52°26′59,8″N 16°56′51,9″E/52,449944 16,947750

Naramowice – część miasta Poznania i osiedle administracyjne w północnej części miasta.

Graniczy z Umultowem i Różanym Potokiem na północy, Piątkowem na zachodzie (poprzez lasy komunalne Żurawiniec), Winogradami, Wilczym Młynem i Osiedlem Władysława Łokietka na południu oraz z doliną Warty na wschodzie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Naramowice wzmiankowano, jako wieś, już w 1366. W XVIII w. była to już duża wieś z dworem i dwoma młynami. W 1779 wspominano tutaj też browar, karczmę i kuźnię. W 2. połowie XIX w. na Naramowice składały się: właściwa wieś, a także osady Wilczy Młyn, Różany Młyn i Naramowice Olędry (nieistniejąca dziś wieś olęderska, założona w 1760). Do Poznania włączono najpierw właściwe Naramowice i Wilczy Młyn (1925), a resztę osad w 1940[1]. Po II wojnie światowej Naramowice rozwijały się przede wszystkim w zakresie rolno-przemysłowym. Funkcjonowało tu duże gospodarstwo ogrodnicze. W jednej z hal tego przedsiębiorstwa otwarto pierwszy w Poznaniu market po roku 1989 - funkcjonował on pod marką Pozperito.

Tereny obecnego Piątkowa, Moraska, Umultowa i Naramowic sfotografowane przez satelitę wywiadowczego, 1965

W październiku 1950 r. wyłączono z gminy Piątkowo gromadę Naramowice i włączono ją do Poznania[2].

Obszar Naramowic w latach 1954–1990 należał do dzielnicy Stare Miasto.

W 1993 r. utworzono dwie jednostki pomocnicze miasta: Osiedle Poznań-Wilczy Młyn i Osiedle Poznań-Naramowice[3][4]. W 2010 r. w Poznaniu przeprowadzono reformę funkcjonalną jednostek pomocniczych i 1 stycznia 2011 roku połączono osiedla administracyjne: Naramowice i Wilczy Młyn w jedno Osiedle Naramowice oraz przyłączono do niego tereny nieprzydzielone do żadnych jednostek[5].

Centrum Naramowic - ul. Naramowicka i Kościół MB Częstochowskiej
Osiedle w rejonie ul. Jasna Rola
Mapa Naramowic

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Kapliczka

Dzielnica znajduje się w stadium rozwoju budownictwa mieszkaniowego, jest stale rozbudowywana o nowe jednostki (np. Osiedle Przy Rezerwacie, Osiedle Zielona Podkowa, Osiedle Żurawiniec), zwłaszcza w północnej części. Funkcja rolno-przemysłowa praktycznie zanikła. Istnieje część starszej zabudowy jednorodzinnej i porolniczej.

Osią Naramowic jest ulica Naramowicka, mająca swój początek na skrzyżowaniu z ul. Słowiańską. Niegdyś ulica Naramowicka zaczynała się tuż przy Cytadeli. Dziś początkowy odcinek dawnej ulicy Naramowickiej nosi nazwę ul. Przełajowa.

Naramowice są dzielnicą typowo mieszkalną, ale znajdują się tu też firmy, markety i restauracje, a także Kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej z 1981. Za kościołem powstało w 2009 neomodernistyczne osiedle mieszkaniowe Małe Naramowice wzorowane na rozwiązaniach holenderskich.

Pamiątką Wielkiego Kryzysu z lat 30. XX wieku jest dawne Osiedle Opieki Społecznej, zbudowane w 1933.

Na posesji u zbiegu ulic Naramowickiej i Bolka stoi międzywojenna słupowa kapliczka z dużym krucyfiksem na szczycie i naczółkiem wykonanym z cegieł. Wewnątrz umieszczona jest niewielka pieta (wcześniej stała tu figurka Matki Boskiej). Według tradycji parafialnej kapliczka ta była miejscem zbiorowych modlitw o dobrą pogodę dla rolników i obfite plony[6]. Przy Zespole Szkół im. Jadwigi i Władysława Zamoyskich (ul. Rubież 20) stoi słupowa kapliczka maryjna (Matka Boska z Dzieciątkiem na wysokiej kolumnie). Na cokole umieszczona jest tablica z napisem: Królowej Polski za powtórne wskrzeszenie Ojczyzny 1918 i 1945.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

W zachodniej części Naramowic, na pograniczu z Umultowem, znajduje się rezerwat przyrody Żurawiniec.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Nazwy ulic w obrębie Naramowic pochodzą z kilku grup toponimicznych:

Ponadto znajdują się tu pojedyncze ulice, które nie przynależą do żadnej z tych kategorii - Jasna Rola, Dworska, Czarnucha.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Obsługę komunikacyjną dzielnicy zapewniają autobusy MPK Poznań - linie 46, 47, 51, 67, 69, 911. Ulicą Naramowicką kursują też autobusy przewoźników podmiejskich - w kierunku Biedruska[7].

U zbiegu ulic Bolka i Rubież planowano w końcowych latach PRL zbudowanie dużej zajezdni autobusowej. W początku 1988 podjęto nawet w tym zakresie prace dokumentacyjne. Obiekt nigdy nie powstał[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, KAW, Poznań, 1986, s.91, ISBN 83-03-01260-6
  2. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 października 1950 r. w sprawie zmiany granic miast: Poznania, Gniezna, Torunia i Zawiercia (Dz. U. z 1950 r. Nr 48, poz. 436)
  3. Uchwała Nr LXXXVII/481/93 Rady Miasta Poznania z dnia 13 lipca 1993 r. w sprawie powołania Osiedla Poznań-Wilczy Młyn
  4. Uchwała Nr XCI/531/93 Rady Miasta Poznania z dnia 19 października 1993 r. w sprawie powołania Osiedla Poznań-Naramowice
  5. Uchwała Nr LXXV/1062/V/2010 Rady Miasta Poznania z dnia 6 lipca 2010 (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z 2010 r. Nr 180, poz. 3360)
  6. Joanna i Jerzy Sobczakowie, Poznań - kapliczki przydrożne, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2010, s.50, ISBN 978-83-7503-112-6
  7. Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8
  8. XXIV sesja Miejskiej Rady Narodowej (budżetowa), w: Kronika Miasta Poznania, nr 4/1988, s.139, ISSN 0137-3552

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2011, ISBN 83-87157-01-5
  2. Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, KAW, Poznań, 1986, s.91, ISBN 83-03-01260-6

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]