Narodowy Techniczny Uniwersytet Politechnika Kijowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Politechnika Kijowska[1]
Національний технічний університет України «Київський політехнічний інститут імені Ігоря Сікорського»
Godło
Gmach główny KPI
Gmach główny KPI
Data założenia 1898
Typ uczelni państwowa
Państwo  Ukraina
Rektor Michaiło Zgurowski
Położenie na mapie Kijowa
Mapa lokalizacyjna Kijowa
Politechnika Kijowska[1]
Politechnika Kijowska[1]
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Politechnika Kijowska[1]
Politechnika Kijowska[1]
Ziemia50°26′59″N 30°27′39″E/50,449722 30,460833
Strona internetowa

Politechnika Kijowska (ukr. Національний технічний університет України «Київський політехнічний інститут імені Ігоря Сікорського», КПИ) – największa ukraińska uczelnia techniczna, założona w 1898 r.[1]

Historia[edytuj]

  • 1898 r. – zatwierdzenie utworzenia Kijowskiego Instytutu Politechnicznego przez ostatniego cara Rosji Mikołaja II. Początek prac ziemnych na terenie poligonu Szuliawka. Pierwszy rok akademicki w wynajętych pomieszczeniach rozpoczyna 360 studentów.
  • 1899 r. – oddany do użytkowania wydział chemiczny, warsztaty mechaniczne i domy dla wykładowców.
  • 1902 r. – oddano do eksploatacji główny gmach Politechniki. Na uczelni uczy się 1200 studentów.
  • 1903 r. – pierwsi absolwenci KPI. Są wśród nich Polacy.
  • 1918 r. – wojna i częste zmiany władzy w Kijowie powodują wstrzymanie działalności uczelni. Liczni polscy studenci i absolwenci wyjeżdżają do odrodzonej Polski.
  • 1920 -1940 r. – w miarę rozwoju Kijowski Instytut Politechniczny (od 1934 r. – Kijowski Instytut Industrialny) stał się bazą powstania ośmiu nowych uczelni technicznych w Kijowie. Między innymi na bazie wydziałów budownictwa przemysłowego i budownictwa komunalnego w 1930 roku powstaje Kijowski Narodowy Uniwersytet Budownictwa i Architektury (KNUCA), zaś w 1933 roku na bazie wydziału lotnictwa – Kijowski Instytut Inżynierów Lotnictwa Cywilnego (KIIGA), obecnie – Akademia Lotnicza.
  • 1941 r. – uczelnia zostaje ewakuowana do Taszkentu.
  • 1943 r. – odbudowa zrujnowanych budynków KPI.
  • 1944 r. – wznowienie działalności uczelni.
  • 1975 – 1985 r. – szybki rozwój i rozbudowa KPI. Łączna powierzchnia uczelni rośnie z 41 ha do 104 ha, zaś powierzchnia pomieszczeń dydaktycznych rośnie ze 20 tys. m kw. do 320 tys. m kw. Politechnika daje początek 4 nowym uczelniom.
  • 1995 r. – prezydent Ukrainy nadaje KPI status autonomicznej uczelni i nazwę: Narodowy Uniwersytet Techniczny Ukrainy – „Kijowski Instytut Politechniczny”.
  • 1998 r. – Politechnika obchodzi 100-lecie istnienia.

Politechnika Kijowska w liczbach[edytuj]

  • 40 tys. studentów
  • 2700 pracowników naukowych, w tym ponad 270 profesorów, w tym 44 członków Akademii Nauk Ukrainy
  • 96 specjalności
  • 154 katedr
  • 20 wydziałów
  • 9 instytutów dydaktyczno-naukowych
  • 13 instytutów naukowo-badawczych
  • 30 budynków dydaktycznych
  • 22 domy studenckie

Słynne nazwiska związane z Politechniką Kijowską[edytuj]

Polonica[edytuj]

W okresie powojennym Politechnika Kijowska wykształciła prawie 300 polskich inżynierów. Od 1922 roku przy Naczelnej Organizacji Technicznej działa Sekcja Wychowanków Politechniki Kijowskiej.

Przypisy

  1. a b Włodzimierz Wilczyński: Ukraina Leksykon. Książka i Wiedza, s. 188. ISBN 978-83-051-3570-2.

Linki zewnętrzne[edytuj]