Narodowy bolszewizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flaga narodowych bolszewików

Narodowy bolszewizm (Nazbol) – ruch polityczny łączący w sobie elementy nacjonalizmu i bolszewizmu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ruch narodowo-bolszewicki narodził się w latach 20. XX w. wśród rosyjskiej emigracji porewolucyjnej, której część zaczęła skłaniać się ku kompromisowi z bolszewikami (publikacja „Smiena Wiech” 1921)[1]. W tym samym okresie w Niemczech na fali oporu przeciw traktatowi wersalskiemu pojawiła się nacjonalbolszewicka grupa „Widerstand” Ernsta Niekischa[2]. We Włoszech Nicola Bombacci, jeden z założycieli Włoskiej Partii Komunistycznej, został usunięty z niej w 1927 r. za skłonność do kompromisu z reżimem faszystowskim; w 1936 r. założył pismo „La Verita” a w latach 1943-45 był ideologiem Włoskiej Republiki Socjalnej[3].

W latach 60. XX w. podobny charakter miała działająca we Włoszech „nazi-maoistowska” organizacja Lotta di Popolo[4], a w latach 70. doszło do zbliżenia niektórych grup niemieckiej Nowej Prawicy z maoistowską Komunistyczną Partią Niemiec (Marksistowsko-Leninowską)[5]. Na początku lat 90. ruch nacjonalbolszewicki odrodził się w Rosji pod postacią Partii Narodowo-Bolszewickiej Eduarda Limonowa[6]

Ideologia[edytuj | edytuj kod]

W odróżnieniu od narodowego komunizmu nacjonalbolszewizm nie odwołuje się do marksizmu. Jego ideologia nawiązuje bezpośrednio do filozofii Hegla, którego uważa za ojca idealizmu. Narodowy bolszewizm przeciwstawia się liberalizmowi zarówno w sprawach ekonomicznych (element "lewicowy"), jak i sferze kulturowej (element "prawicowy"), dodatkowo opowiadając się za rewolucyjnym nacjonalizmem. Ponadto narodowi bolszewicy są na ogół zwolennikami "sojuszu ekstremów" (współpracy ruchów nacjonalistycznych i tradycjonalistycznych z rewolucyjną lewicą przeciwko liberalnej demokracji, systemowi kapitalistycznemu i imperializmowi). Dodatkowo ruch ten jest skrajnie antysyjonistyczny i antyamerykański ("przeciw Wall Street"). Obecne rosyjskie ruchy narodowo-bolszewickie, pod wpływem rodzimych idei geopolitycznych, opowiadają się za ideą eurazjatyzmu, głoszącego odrębność kulturalną i geopolityczną ziem byłego ZSRR oraz Imperium Rosyjskiego od Europy i Azji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej de Lazari, Czy Moskwa będzie Trzecim Rzymem? Szkice o nacjonalizmie rosyjskim, Warszawa 1995, s 45-47
  2. Franciszek Ryszka: Państwo stanu wyjątkowego. Rzecz o systemie państwa i prawa Trzeciej Rzeszy. Wrocław - Warszawa - Kraków 1974, s. 88, 93
  3. Paolo Monelli, Mussolini, Warszawa 1973, s. 336
  4. Krzysztof Karczewski, Między Evolą a Mao: wizja państwa w koncepcjach "nazi-maoizmu" końca lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX w. na przykładzie Claudia Muttiego i Franco Giorgio Fredy, „Pro Fide Rege et Lege”. 2012, nr 1
  5. Wiesław Wojnar, Polityka RFN wobec ChRL 1949-1977, Warszawa 1979, s. 306-308
  6. Przemysław Sieradzan, Aksamitni terroryści: Narodowy bolszewizm w Federacji Rosyjskiej. Warszawa 2008

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]