Samoobrona (partia polityczna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Samoobrona
Skrót Samoobrona
Lider Lech Kuropatwiński
Data założenia 28 stycznia 2010
Adres siedziby Al. Jerozolimskie 11/19 lok. 4, 00-508 Warszawa
Deklarowana
ideologia polityczna
lewica narodowa, socjalizm chrześcijański, socjaldemokracja, socjalliberalizm, agraryzm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
trzecia droga
Liczba członków ok. 1600 (lipiec 2012)[1]
Młodzieżówka Samoobrona Młodych
Barwy      czerwony
     zieleń
     żółty
Obecni posłowie
0 / 460
Obecni senatorowie
0 / 100
Obecni eurodeputowani
0 / 51
strona oficjalna

Samoobrona – polska partia polityczna o charakterze ludowo-narodowym[2], zarejestrowana sądownie 28 stycznia 2010 jako Nasz Dom Polska – Samoobrona Andrzeja Leppera, założona przez część działaczy Samoobrony Rzeczpospolitej Polskiej, działająca do 4 marca 2012 równolegle do tego ugrupowania (wówczas nastąpiło połączenie struktur tych partii w jedną formację). 29 maja 2011 zdecydowano o zmianie nazwy partii na „Samoobrona”, którą sąd wprowadził w życie 15 września 2011.

Historia[edytuj | edytuj kod]

2010[edytuj | edytuj kod]

28 stycznia 2010 Sąd Okręgowy w Warszawie (z wniosku złożonego dzień wcześniej przez Janusza Maksymiuka, Bogdana Sochę i Mirosława Andrzeja Rudowskiego) zarejestrował partię Nasz Dom Polska – Samoobrona Andrzeja Leppera. W prezydium partii znaleźli się autorzy wniosku o rejestrację, a także Andrzej Lepper (jako przewodniczący), Bożena Garbacz, Kazimierz Kamiński i Czesław Kiernozek[3].

W wyborach prezydenckich Andrzej Lepper uzyskał 1,28% głosów, zajmując 7. miejsce spośród 10 kandydatów. W wyborach samorządowych w tym samym roku partia NDP – Samoobrona Leppera wystawiła listy do sejmików w 14 województwach (wszystkich oprócz lubuskiego i małopolskiego). Ugrupowanie uzyskało w skali kraju 1,05% głosów (był to 9. wynik spośród wszystkich komitetów). Najwyższe wyniki partia osiągnęła w województwach: podlaskim (2,37%) i warmińsko-mazurskim (2,33%)[4]. Komitet Nasz Dom Polska – Samoobrona Andrzeja Leppera uzyskał w skali kraju 1 mandat w radach powiatów i 40 mandatów w radach gmin. 1 kandydat partii został wybrany na stanowisko wójta.

2011[edytuj | edytuj kod]

29 maja 2011 w Kafarze odbył się I kongres partii. Na przewodniczącego został wybrany Andrzej Lepper. Wybrano także 25-osobową radę krajową, w której składzie znaleźli się m.in. Andrzej Chmielewski, Lech Kuropatwiński, Janusz Maksymiuk, Andrzej Prochoń, Renata Rochnowska, Krzysztof Sikora, Bogdan Socha i Bogusław Warchulski. Przewodniczącym 5-osobowej komisji rewizyjnej został Jan Sochocki[5]. Uchwalono również zmianę nazwy partii na „Samoobrona” (która weszła w życie decyzją Sądu Okręgowego w Warszawie z 15 września)[6].

5 sierpnia zmarł szef ugrupowania Andrzej Lepper. 20 sierpnia w Kafarze skład rady krajowej został poszerzony do 50 osób. Wybrano także jej prezydium, w skład którego weszli Paweł Frankowski, Kazimierz Kamiński, Stanisław Kowalczyk, Lech Kuropatwiński, Janusz Maksymiuk, Mieczysław Meyer, Andrzej Prochoń, Krzysztof Prokopczyk i Bogdan Socha.

W wyborach parlamentarnych komitet NDP – Samoobrona Leppera zarejestrował listy do Sejmu w 7 z 41 okręgów wyborczych. Otrzymał on 0,07% głosów (zajmując ostatnie, 11. miejsce spośród wszystkich komitetów). 10 działaczy tej partii (głównie jako przedstawiciele Samoobrony RP) znalazło się także na listach Polskiej Partii Pracy – Sierpień 80 (m.in. Lech Kuropatwiński, Bogusław Warchulski, Mieczysław Meyer i Mirosław Rudowski). Do Senatu startowało 3 kandydatów komitetu NDP – Samoobrona Leppera, z których żaden nie uzyskał mandatu. W tym samym okresie z partii odszedł jeden z jej założycieli i liderów Janusz Maksymiuk.

2012[edytuj | edytuj kod]

4 marca 2012 odbył się kongres, na którym struktury partii Samoobrona i Samoobrona RP połączyły się w jedno ugrupowanie (Samoobrona). Na kongresie wybrano 51-osobową radę krajową oraz 5-osobową komisję rewizyjną. Przewodniczącym partii (i rady krajowej) został Andrzej Prochoń[7], a komisji rewizyjnej Janusz Wiwatowski. 30 marca wybrano prezydium rady krajowej. Wiceprzewodniczącym został Lech Kuropatwiński, a skład uzupełnili Andrzej Urbaniak, Dariusz Krasnodębski, Krzysztof Prokopczyk, Andrzej Rusiński, Ryszard Krzyśków, Marek Wojtera, Stanisław Kowalczyk, Krzysztof Łysyganicz, Jan Sochocki i Stefan Wesołowski[8]. W tym samym okresie z partii odszedł jeden z jej założycieli i liderów Bogdan Socha.

Dariusz Krasnodębski został drugim wiceprzewodniczącym ugrupowania. 5 sierpnia Andrzej Prochoń złożył rezygnację z funkcji przewodniczącego partii, która 6 dni później została przyjęta przez prezydium. Do czasu wyboru nowych władz Samoobrony obowiązki szefa partii przejął wówczas Lech Kuropatwiński[9]. 9 września Andrzej Prochoń zrezygnował z członkostwa w partii.

W okresie od 29 września do 25 października zostały wybrane władze partii we wszystkich województwach[10]. 4 listopada na kongresie w Pacynie wybrano przewodniczącego partii, którym został Lech Kuropatwiński, pokonując w głosowaniu Dariusza Krasnodębskiego i Kazimierza Kamińskiego. Wybrano również nowy skład rady krajowej[11], której prezydium wyłoniono 3 tygodnie później. I wiceprzewodniczącym partii został Mateusz Piskorski, II wiceprzewodniczącą Zofia Grabczan, III wiceprzewodniczącym Andrzej Szymański, sekretarzem Krzysztof Prokopczyk, skarbnikiem Andrzej Rusiński, a rzecznikiem prasowym Tomasz Jankowski. W składzie prezydium znalazło się też 8 innych osób, m.in. Stanisław Kowalczyk, Krzysztof Łysyganicz i Kazimierz Wójcik[12]. W ponad 50-osobowej wówczas radzie krajowej znaleźli się też m.in. Grzegorz Kołacz, Marzena Paduch, Renata Rochnowska, Bogusław Warchulski, Marian Widz i Jerzy Żyszkiewicz (zm. 2014)[13].

2013[edytuj | edytuj kod]

8 września 2013 kandydat Samoobrony Józef Habrat wziął udział w wyborach uzupełniających do Senatu w okręgu dębicko-mieleckim, zajmując ostatnie, 7. miejsce (uzyskał 0,42% głosów)[14].

2014[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2014 Samoobrona nawiązała kontakty z Polskim Stronnictwem Ludowym i podjęła z tą partią rozmowy o wspólnym starcie w wyborach do Parlamentu Europejskiego[15][16]. Ostatecznie jednak władze partii podjęły decyzję o samodzielnym starcie w tych wyborach[17].

W oświadczeniu z 1 marca, dotyczącym kryzysu na Krymie, prezydium partii skrytykowało sposób powołania oraz działalność nowego rządu ukraińskiego (Arsenija Jaceniuka), a także wyraziło aprobatę dla działań Rosji[18][19].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego Samoobrona zarejestrowała listy w okręgach łódzkim oraz warmińsko-mazursko-podlaskim i 25 maja uzyskała wynik 2729 głosów (0,04% w skali kraju)[20].

W wyborach samorządowych w tym samym roku Samoobrona wystawiła listy do sejmików w 10 województwach. Nie uzyskała żadnego mandatu radnego, w skali kraju otrzymując 0,32% głosów (był to 17. wynik spośród wszystkich komitetów). Jej kandydaci zdobyli natomiast około 40 mandatów radnych niższego szczebla. Samoobrona startowała na niższym szczeblu nie tylko samodzielnie, wystawiła m.in. kandydatów do rady Łodzi na listach komitetu SLD Lewica Razem. Wystawiła także kandydata na prezydenta Grudziądza oraz kilku kandydatów na burmistrzów i wójtów, jednak uzyskali oni niewielkie poparcie. Renata Rochnowska bezskutecznie kandydowała do sejmiku warmińsko-mazurskiego z listy PiS.

2015[edytuj | edytuj kod]

Działalność w Samoobronie zakończyła część działaczy, którzy założyli partię Zmiana (na jej czele stanął Mateusz Piskorski)[21]. Uzupełniono skład rady krajowej partii. W wyborach prezydenckich Samoobrona nie poparła żadnego kandydata. Przed wyborami parlamentarnymi wyraziła chęć uczestnictwa w koalicji[22].

Przewodniczący[edytuj | edytuj kod]

  • od 28 stycznia 2010 do 5 sierpnia 2011 – Andrzej Lepper
  • od 4 marca 2012 do 11 sierpnia 2012 – Andrzej Prochoń
  • od 11 sierpnia 2012 (do 4 listopada 2012 jako p.o.) – Lech Kuropatwiński

Przypisy

  1. Tomasz Turczyn: Pielgrzymki na grób Andrzeja Leppera. Zjeżdżają się turyści, przyjechał też nowy szef Samoobrony. dziennikbaltycki.pl, 25 lipca 2012.
  2. Andrzej Lepper: Ogólne postulaty ideowo-programowe Samoobrony. samoobrona.org.pl.
  3. Pozycja 3175. Monitor Sądowy i Gospodarczy nr 54/2010, 18 marca 2010.
  4. Wyniki głosowania do sejmików województw według komitetów wyborczych i województw. pkw.gov.pl.
  5. Kongres Partii. Samoobrona jest. samoobrona.org.pl, 30 maja 2011.
  6. Postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z 15 maja 2011. samoobrona.org.pl, 12 października 2011.
  7. II Nadzwyczajny Kongres Partii "Samoobrona". samoobrona.org.pl, 5 marca 2012.
  8. Wiadomości. samoobrona.org.pl, 31 marca 2012.
  9. Informacja. samoobrona.org.pl, 12 sierpnia 2012.
  10. Wiadomości. samoobrona.org.pl, 28 października 2012.
  11. Wiadomości. samoobrona.org.pl, 5 listopada 2012.
  12. Informacja. samoobrona.org.pl, 26 listopada 2012.
  13. Rada Krajowa Partii „Samoobrona”. samoobrona.org.pl, 26 listopada 2012.
  14. Serwis PKW – Wybory 2013
  15. PSL z Samoobroną razem w walce o PE. rp.pl, 18 stycznia 2014.
  16. Samoobrona będzie startować do PE. Rozmawia z PSL o wspólnym starcie. onet.pl, 25 stycznia 2014.
  17. Spotkanie Przewodniczących Wojewódzkich oraz Prezydium Partii „Samoobrona”. samoobrona.org.pl, 23 lutego 2014.
  18. Stanowisko Prezydium Partii „Samoobrona” ws. napiętej sytuacji na Krymie. samoobrona.org.pl, 1 marca 2014.
  19. Samoobrona zabrała głos ws. sytuacji na Krymie. onet.pl, 3 marca 2014.
  20. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 26 maja 2014 r. o wynikach wyborów posłów do Parlamentu Europejskiego przeprowadzonych w dniu 25 maja 2014 r.
  21. Michał Gąsior: Byli działacze „Samoobrony” założyli nową partię. Na pierwszy kongres zapraszają… separatystów z Donbasu. natemat.pl.
  22. Komunikat. samoobrona.org.pl, 5 lipca 2015.