Natalia LL

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Natalia LL, właśc. Natalia Lach-Lachowicz (ur. 18 kwietnia 1937 w Zabłociu koło Żywca) – polska artystka intermedialna, konceptualistka.

W swojej twórczości zajmuje się grafiką i malarstwem, a od lat 70. także performance'em, filmem eksperymentalnym, wideo, instalacją, fotografią i rzeźbą. Jej prace mieszczą się w nurtach konceptualizmu, body-artu, foto-artu.

W maju 2007 została odznaczona Srebrnym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"[1] a w styczniu 2013 roku otrzymała Nagrodę im. Katarzyny Kobro[2].

Działalność artystyczna[edytuj]

W latach 1957–1963 studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie ASP) we Wrocławiu. Od 1964 członkini ZPAF. W grudniu 1970 razem ze Zbigniewem Dłubakiem, Andrzejem Lachowiczem i Antonim Dzieduszyckim, Natalia LL założyła galerię i grupę Permafo, która funkcjonowała do 1981. Permafo była jednym z najważniejszych ogniw artystycznego fotomedializmu. Od 1975 związana z międzynarodowym ruchem sztuki feministycznej. W 1976 jej praca Sztuka konsumpcyjna znalazła się na okładce międzynarodowego pisma "Flash art". W 1977 została stypendystką Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku. W latach 1978–1995 pełniła funkcję komisarza, a następnie była wiceprzewodniczącą Międzynarodowego Triennale Rysunku we Wrocławiu. W 1991 otrzymała stypendium Verein Kulturkontakte w Wiedniu, a w 1994 została stypendystką Pro-Helvetia.

Realizacje Natalii LL wynikają z eksperymentów sztuki konceptualnej. Artystka jest jedną z pierwszych polskich przedstawicielek sztuki pojęciowej a w jej dziełach można zaobserwować postawę analityczną. Już na początku lat 70. w jej twórczości widoczne są oznaki procesu odchodzenia konceptualizmu od problemów medialnych na rzecz odpowiedniego doboru języka kreacji w celu uwypuklenia idei. W ramach postkonceptualnej praktyki sięgała po ikonografię zaczerpniętą z obszaru kultury popularnej, mass mediów i pornografii. Wielokrotnie praktyka artystyczna Natalii LL dotykała problematyki tożsamości artystki i kobiety. Zarówno w swojej działalności artystycznej, jak i w życiu codziennym, wykorzystuje strategie kreacji własnego wizerunku.

Pod koniec lat 60., m.in. pod wpływem lektury pism markiza de Sade'a i Georges'a Bataille'a, prowadziła poszukiwania w dziedzinie fotografii erotycznej (m.in. Sfera intymna, 1969; Aksamitny terror, 1970; Fotografia intymna, 1971). Równie często sięgała po język kultury popularnej i prowokowała, podważając niegdysiejsze i teraźniejsze moralne status quo. W 1972 artystka rozpoczęła serię realizacji fotograficznych i filmowych funkcjonujących pod tytułem Sztuka konsumpcyjna, w których dokonała przemiany znaczeń czynności konsumpcji. Ten wątek został poszerzony o cykl Sztuka postkonsumpcyjna (1975). Eksperymenty ukazujące fotograficzną reprezentację obrazów niemożliwych w realnym świecie zaowocowały cyklem Sztuczna fotografia (1975). W niezwykle twórczym okresie lat 70. powstały ponadto cykle: Sztuka zwierzęca (1977), Śnienie (1978) i Punkty podparcia (1978). Wówczas też artystka zrealizowała filmy Rejestracja permanentna czasu (1970) i Impresje (1973).

Na kolejną dekadę lat 80., czasy po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce i okresu przewartościowań etycznych również na gruncie sztuki, przypada najbardziej ekspresyjny okres twórczości Natalii LL. Artystka poruszała wątki filozoficzne, magiczne i religijne, dokonywała dekonstrukcji własnej fizyczności (m.in. Trwoga paniczna, 1987, Trójkąt magiczny, 1987, Głowa mistyczna, 1987). W latach 90. kontynuuje problematykę substancjalności zła i wątki autorefleksyjne (Forma platońska, 1990, Sfera paniczna, 1991). W tym czasie nakręciła fabularyzowane filmy artystyczne z wykorzystaniem muzyki Ryszarda Wagnera, które odwoływały się do literackich mitologii (Żarłoczne koty, 1994, Marzenia Brunhildy, 1994). W ostatnich latach Natalia LL kontynuuje rozbudowane cykle fotograficzne (m.in. Erotyzm trwogi, 2004), w których dominuje oniryczny, niepokojący nastrój. Sięga również po strategię autocytatu, nadając nowe znaczenia motywom znanym z wcześniejszej twórczości (Miękkość dotyku, 1977/2007; Poczwórna puszystość, 1978/2007).

Wielowątkowa twórczość Natalii LL poddawana była licznym analizom krytycznym. O działalności artystki pisali m.in. Urszula Czartoryska, Antoni Dzieduszycki, Agata Jakubowska, Bożena Kowalska, Piotr Krakowski, Agnieszka Kwiecień, Anna Markowska, Adam Sobota i Wiesława Wierzchowska.

Wybrane prezentacje indywidualne[edytuj]

Wybrane prezentacje zbiorowe[edytuj]

  • Edinburgh International Festival, Gallery Demarco, 1972
  • IX Biennale de Paris, Paris, 1975
  • Frauen Kunst – Neue Tendenze, Innsbruck, Galerie Krinzinger, 1975
  • Frauen machen Kunst, Galerie Magers, Bonn, 1975
  • Photographie als Kunst – Kunst als Photographie 1949–1979, Museum des 20. Jahrhunderts Vienna and Linz, Graz, Innsbruck, 1979
  • XV Biennale Internationale Arte San Paulo, 1979
  • Polish Photography 1939–1979, International Center of Photography, New York; Museum of Contemporary Art, Chicago; Whitechapel Art Gallery, London, 1979
  • Feministische Kunst, De Appel Gallery, Amsterdam, 1979
  • Typische Frau, Kunstverein Bonn und Galerie Magers, 1981
  • La Photographie Polonaise, Centre Georges Pompidou, Paris, 1982
  • Erotik in der Kunst, Kunstverein München, 1982
  • 150 Years of photography, National Museum Wroclaw, 1989
  • Kunst-Europa, Kunstverein Bonn, 1991
  • Polish Women-artists, National Museum, Warszawa, 1991
  • Collection-Documentation-Actuality, Musée d`Art Contemporain, Lyons, 1992
  • Europa-Europa, Kunst- und Ausstellungshalle Bonn, 1994
  • 1995 - Mit Haut und Haar, (Natalia LL, Marina Abramović, Valie Export, Friederike Pezold), Forum Schloss Platz, Aarau/Schweiz
  • Arteast Collection, Moderna Galerija Ljubljana, 2006
  • 1,2,3… Avant-Gardes, Centre for Contemporary Art Ujazdowski Castle, Warszawa, 2007
  • Ludwig Goes Pop + The East Side Story, Ludwig Múzeum, Budapest, 2015

Kolekcje[edytuj]

Prace artystki prezentowane były na ważnych wystawach sztuki w kraju i zagranicą m.in. IX Biennale de Paris, 1975; XV Biennale Internationale Arte San Paulo, 1979; Erotik in der Kunst, Kunstverein München; 1982, La Photographie Polonaise, Paryż, 1982; Europa-Europa, Bonn, 1994; Natalia LL – Ogrody personalizmu, Warszawa, 1998; Podsumowania, 2004).

Galeria zdjęć[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. 60. urodziny ZPAF. fotopolis.pl, 21 maja 2007. [dostęp 2013-01-03].
  2. Natalia LL laureatką Nagrody im. Katarzyny Kobro. Gazeta Wyborcza. [dostęp 2013-01-21].

Linki zewnętrzne[edytuj]