Natalija Mieklin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Natalija Fiodorowna Mieklin
Наталья Фёдоровна Меклин
Ilustracja
Major Major
Data i miejsce urodzenia 8 września 1922
Łubnie, Ukraina
Data i miejsce śmierci 5 czerwca 2005
Moskwa, Rosja
Przebieg służby
Lata służby 1941 — 1957
Siły zbrojne Wojskowe Siły Powietrzne
Jednostki 46 Tamańskiego Pułku Nocnego Lotnictwa Bombowego Gwardii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Bohater Związku Radzieckiego

Natalija Fiodorowna Mieklin (Krawcowa) (ros. Наталья Фёдоровна Меклин (Кравцова), ur. 8 września 1922 w Łubniach, zm. 5 czerwca 2005 w Moskwie) – radziecka pilotka wojskowa, major, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość spędziła w Smile, Charkowie i Kijowie, do 1940 skończyła 10 klas szkoły i kijowski aeroklub, 1940-1941 studiowała w Moskiewskim Instytucie Lotniczym. W lipcu-sierpniu 1941 uczestniczyła w budowie fortyfikacji w rejonie Briańska, od października 1941 służyła w Armii Czerwonej, została szefem łączności eskadry 587 pułku lotnictwa bombowego w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym, w lutym 1942 ukończyła kursy szturmanów (nawigatorów) przy wojskowej lotniczej szkole pilotów w Engelsie i została szturmanem załogi żeńskiego nocnego pułku bombowego w Engelsie. Od maja 1942 do maja 1945 walczyła w wojnie z Niemcami jako szef łączności eskadry, lotnik, starszy lotnik i dowódca klucza 588 nocnego pułku bombowego/46 gwardyjskiego nocnego pułku bombowego, od maja do lipca 1942 na Froncie Południowym, a od lipca do września 1942 Froncie Północno-Kaukaskim, od września 1942 do stycznia 1943 w Północnej Grupie Wojsk Frontu Zakaukaskiego, od stycznia do listopada 1943 ponownie na Froncie Północno-Kaukaskim, od listopada 1943 do maja 1944 w składzie Samodzielnej Armii Nadmorskiej, a od czerwca 1944 do maja 1945 2 Froncie Białoruskim. Uczestniczyła w bitwie o Kaukaz, wyzwolenie Kubania, operacji kerczeńsko-eltigeńskiej, krymskiej, mohylewskiej, białostockiej, osowieckiej, mławsko-elbląskiej, pomorskiej i berlińskiej. Wykonała 980 lotów bojowych na bombowcu U-2 (Po-2), zrzucając bomby na siłę żywą i technikę wroga. Po wojnie była dowódcą klucza Sił Wojskowo-Powietrznych Północnej Grupy Wojsk stacjonującej w Polsce, w październiku 1945 została przeniesiona do rezerwy, później studiowała na Wydziale Filologicznym Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego. W październiku-listopadzie 1947 była oficerem wydziału Głównego Zarządu Sił Wojskowo-Powietrznych, w 1953 ukończyła Wojskowy Instytut Języków Obcych i została referentką-tłumaczką w 6 Zarządzie Ministerstwa Obrony ZSRR, we wrześniu 1957 zakończyła służbę wojskową, 1960-1961 pracowała w wydawnictwie wojskowym. Od stycznia 1956 była zamężna z Jurijem Krawcowem, którego nazwisko przyjęła. Od 1972 była członkinią Związku Pisarzy ZSRR/Federacji Rosyjskiej. Zginęła tragicznie. Została pochowana na Cmentarzu Trojekurowskim.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]