Natalla Zwierawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Natalla Zwierawa
Natalla Zwierawa
Natalla Zwierawa
Państwo  Białoruś
Miejsce zamieszkania Mińsk
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1971
Mińsk
Wzrost 174 cm
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1988
Zakończenie kariery 2002
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 4 WTA, 3 ITF
Najwyżej w rankingu 5 (22 maja 1989)
Australian Open QF (1995)
Roland Garros F (1988)
Wimbledon SF (1998)
US Open QF (1993)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 80 WTA, 3 ITF
Najwyżej w rankingu 1 (7 października 1991)
Australian Open W (1993, 1994, 1997)
Roland Garros W (1989, 1992-1995, 1997)
Wimbledon W (1991-1994, 1997)
US Open W (1991, 1992, 1995, 1996)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  WNP
Igrzyska olimpijskie
Brąz
Barceloma 1992 tenis ziemny
(gra podwójna)

Natalla Maratauna Zwierawa, Natalja Maratowna Zwieriewa, (zdrobniale: Natasza Zwieriewa) białorus. Натальля Зьверава, ros. Наталья Зверева (ur. 16 kwietnia 1971 w Mińsku) – białoruska tenisistka, reprezentantka ZSRR i Białorusi w Pucharze Federacji, mistrzyni US Open z 1987 roku w grze pojedynczej dziewcząt, medalistka olimpijska, zwyciężczyni dwudziestu turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej i mieszanej.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jedna z najbardziej utytułowanych deblistek lat 90., zawodniczka praworęczna dysponująca oburęcznym bekhendem, karierę zawodową rozpoczęła wcześnie – w wieku 15 lat w 1986 osiągnęła pierwszy finał turniejowy (w Little Rock), a status zawodowy przyjęła oficjalnie w marcu 1988. Już w 1987 była klasyfikowana w czołowej dwudziestce na świecie (m.in. dzięki kolejnym finałom turniejowym – ponownie w Little Rock oraz w Chicago, IV rundzie wielkoszlemowego Wimbledonu, pokonaniu dziesiątej zawodniczki na świecie Niemki Kohde-Kilsch), a w czerwcu 1988 osiągnęła swój największy sukces w karierze singlowej – finał French Open. 17-letnia wówczas reprezentantka ZSRR w drodze do końcowego meczu pokonała m.in. wysoko notowane Navrátilovą i Sukovą, w półfinale po ciężkiej walce nierozstawioną Australijkę Nicole Provis (broniąc piłki meczowej), ale w finale żadnych szans nie dała jej Niemka Steffi Graf, pewnie zmierzająca do zdobycia wszystkich lew Wielkiego Szlema; mecz finałowy zakończył się rzadko spotykanym na tym poziomie rezultatem 6:0, 6:0.

Osiągnięcie finału wielkoszlemowego pozwoliło Zwierawej na awans do czołowej dziesiątki rankingu światowego; w dalszej części sezonu była jeszcze w finale w Eastbourne, Montrealu i Massachusetts, odniosła zwycięstwa m.in. nad Navrátilovą i Evert oraz po raz pierwszy zakwalifikowała się do turnieju Masters (WTA Tour Championships); rok 1988 zakończyła na pozycji nr 7 na świecie, a w maju 1989 awansowała nawet na pozycję nr 5 (najwyższą w karierze). Słabsze wyniki w kolejnych meczach sprawiły jednak, że znacznie obsunęła się w rankingu na koniec roku (poza czołową dwudziestkę); w miejscu swojego sukcesu sprzed roku – kortach Rolanda Garrosa – przegrała już w I rundzie z Włoszką Raffaellą Reggi. Niepowodzenie w grze pojedynczej powetowała sobie w deblu, sięgając w tymże turnieju w parze z Łarysą Sawczenko-Neiland po pierwszy triumf wielkoszlemowy.

W 1990 Zwierawa przełamała serię dziewięciu porażek w finałach turniejowych w grze pojedynczej – sezon rozpoczęła od wygranych turniejowych w Brisbane i Sydney; przystępowała do Australian Open jako jedna z faworytek, ale nie potwierdziła dobrej dyspozycji, już w II rundzie wyeliminowana przez mniej znaną Belgijkę Sandrę Wasserman (wygrała natomiast rywalizację w mikście, z Jimem Pughem). W dalszej części była m.in. w ćwierćfinale Wimbledonu, a wśród pokonanych przez nią rywalek znalazły się Zina Garrison (nr 6 na świecie) i Conchita Martínez (nr 9). Po raz drugi wystąpiła także w turnieju Masters. W październiku 1991 po raz pierwszy znalazła się na szczycie rankingu deblistek, po wygraniu w t.r. Wimbledonu i US Open. Wkrótce stworzyła parę deblową z Gigi Fernández; od tego czasu jej występy w grze pojedynczej zostały przyćmione sukcesami deblowymi, chociaż także w singlu pozostawała w szerokiej czołówce światowej.

Gigi Fernández i Natasza Zwierawa, US Open 2010

Począwszy od French Open 1992 wygrała wspólnie z Fernández sześć z rzędu turniejów wielkoszlemowych (zdobywając w ten sposób "niekalendarzowego" Wielkiego Szlema). Passa zwycięstw wielkoszlemowych, przerwana w półfinale US Open 1993 przez Sánchez Vicario i Sukovą, znalazła swoją kontynuację w 1994, kiedy Zwierawa z Fernandez wygrały kolejne trzy turnieje, by ponownie nie zdobyć tytułu w US Open, tym razem po półfinałowej porażce z Kateriną Maleewą i Robin White. US Open udało się wygrać białorusko-amerykańskiej parze w 1995; wygrały w t.r. także French Open, a w pozostałych turniejach wielkoszlemowych dochodziły do finału. Ponadto w Australian Open 1995 Zwierawa zdobyła tytuł w grze mieszanej, partnerując Amerykaninowi Rickowi Leachowi.

W sezonie 1996 Zwierawa i Fernández wygrały US Open, jednak znaczną część sezonu Białorusinka była zmuszona pauzować z powodu kontuzji. Miało to wpływ na jej wypadnięcie z czołowej pięćdziesiątki rankingu gry pojedynczej. W 1997 zanotowała efektowny powrót na pozycję liderki klasyfikacji deblistek, wygrywając trzy turnieje wielkoszlemowe (Australian Open z Hingis, French Open i Wimbledon z G. Fernández), co dało jej drugi w karierze "niekalendarzowy" Wielki Szlem w deblu (tym razem z dwiema różnymi partnerkami). Z Fernández była także w finale US Open we wrześniu 1997. W kolejnym sezonie, tworząc parę z Lindsay Davenport, wystąpiła we wszystkich czterech finałach wielkoszlemowych, ale żadnego nie wygrała; z Davenport triumfowała natomiast w Masters deblowym. Ostatni wielkoszlemowy finał zaliczyła w 1999 w Australian Open, ponownie z Davenport, i ponownie przegrany. Po raz kolejny kontuzjowana, była wyłączona z gry przez część sezonu 2000 i cały 2001, a po mniej udanym sezonie 2002 (tylko jeden wygrany turniej, w Madrycie, w parze z Navratilovą) zdecydowała się zakończyć karierę sportową. Swoje występy na korcie w grze podwójnej zamknęła liczbą 80 wygranych turniejów, w tym 18 wielkoszlemowych; czyni to ją piątą zawodniczką w historii tenisa pod względem liczby triumfów w Wielkim Szlemie w konkurencji debla kobiet.

Na omówienie zasługują także występy Nataszy Zwierawej w grze pojedynczej w okresie, kiedy bardziej udzielała się jako deblistka. W ciągu całej kariery wygrała cztery turnieje, ale aż piętnastokrotnie przegrywała w finałach; poza wspomnianymi wyżej wygranymi w 1990 wygrała w 1994 turniej w Chicago (pokonując w finale Chandę Rubin) oraz w 1999 w Eastbourne. W Eastbourne wykazała się niezwykłą odpornością psychiczną i fizyczną – już w półfinale w meczu z reprezentantką RPA Amandą Coetzer obroniła trzy piłki meczowe, by wygrać 6:7, 7:6, 10:8 (po prawie trzech i pół godziny walki), a w finale (który ze względu na warunki atmosferyczne toczył się tego samego dnia co półfinał) pokonała Francuzkę Nathalie Tauziat 0:6, 7:5, 6:3; Tauziat wygrała w meczu finałowym pierwsze dziewięć gemów (prowadziła zatem 6:0, 3:0).

W czołowej dziesiątce singla Zwierawa była klasyfikowana ponownie w kwietniu 1994; w 1995 pokonała Sánchez Vicario w drodze do finału w Indian Wells, odnosząc pierwsze w karierze zwycięstwo nad aktualną liderką rankingu. Była w co najmniej ćwierćfinałach wszystkich turniejów wielkoszlemowych (w 1995 po raz pierwszy dotarła do ćwierćfinału Australian Open). Miała na koncie zwycięstwa nad wieloma mistrzyniami starszego pokolenia, a z młodszych pokonała m.in. Davenport i Venus Williams. W 1998 niespodziewanie dotarła do półfinału Wimbledonu, eliminując po drodze Steffi Graf (jedyne zwycięstwo nad Graf w karierze, po osiemnastu porażkach z rzędu) i Monicę Seles, a przegrywając po dramatycznym meczu z Nathalie Tauziat (1:6, 7:6, 6:3). Obok Ziny Garrison (Wimbledon 1990) jest jedyną zawodniczką, która w jednym turnieju zdołała pokonać i Graf i Seles.

W ciągu wieloletniej kariery reprezentowała barwy narodowe najpierw ZSRR, potem Wspólnoty Niepodległych Państw, wreszcie Białorusi. Miała swój udział w awansie zespołu radzieckiego do finałów Pucharu Federacji w 1988 i 1990, w latach 1993-2002 regularnie broniła w tych rozgrywkach barw Białorusi. Zarówno jako singlistka, jak i deblistka odniosła 59 zwycięstw i poniosła 21 porażek w Pucharze Federacji. Startowała w czterech igrzyskach olimpijskich (Seul 1988, Barcelona 1992, Atlanta 1996, Sydney 2000); w Barcelonie jako reprezentantka Wspólnoty Niepodległych Państw zdobyła w deblu kobiet medal brązowy, w parze z Leilą Meschi, a w Sydney, już w barwach Białorusi, zajęła 4. miejsce (przegrała w parze z Wolhą Barabanszczykawą mecz o brąz z Belgijkami Els Callens i Dominique Van Roost).

Natasza Zwierawa znana była z wielkiej ekspresji na korcie; pamiętny jest taniec w kałużach na korcie w Melbourne, który zainicjowała ku uciesze publiczności, kiedy organizatorzy Australian Open spóźnili się z zamknięciem dachu w czasie ulewy.

W 2010 roku, wraz jedną ze swoich partnerek deblowych – Gigi Fernández, została przyjęta do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Wygrane turnieje[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (4)[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej Kat. ($) Naw. Finalistka Wynik
1. 07/01/1990 Australia Brisbane, Danone Open Kategoria IV 150 000 twarda Australia Rachel McQuillan 6:4, 6:0
2. 08/01/1990 Australia Sydney, Holden NSW Open Kategoria III 225 000 twarda Austria Barbara Paulus 4:6, 6:1, 6:3
3. 07/02/1994 Stany Zjednoczone Chicago, VS of Chicago Kategoria II 400 000 dywan Stany Zjednoczone Chanda Rubin 6:3, 7:5
4. 14/06/1999 Wielka Brytania Eastbourne, Direct Line Int’l Champ’s Kategoria II 520 000 trawa Francja Nathalie Tauziat 0:6, 7:5, 6:3

Gra podwójna (80)[edytuj | edytuj kod]

  • 1988: Birmingham (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1988: Indianapolis VS of Indianapolis (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1989: Amelia Island (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1989: French Open (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1989: Birmingham (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1989: Moskwa (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1989: Chicago (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1990: Birmingham (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1990: Eastbourne (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1990: Orlando (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1991: Boca Raton (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1991: Hilton Head Island (z Claudią Kohde-Kilsch)
  • 1991: Berlin (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1991: Eastbourne (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1991: Wimbledon (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1991: Toronto (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1991: Manhattan Beach (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1991: US Open (z Pam Shriver)
  • 1991: Brighton (z Pam Shriver)
  • 1992: Boca Raton (z Łarysą Sawczenko-Neiland)
  • 1992: Hilton Head Island (z Arantxą Sánchez Vicario)
  • 1992: Amelia Island (z Arantxą Sánchez Vicario)
  • 1992: French Open (z Gigi Fernández)
  • 1992: Wimbledon (z Gigi Fernández)
  • 1992: US Open (z Gigi Fernández)
  • 1992: Zurych (z Heleną Sukovą)
  • 1992: Oakland (z Gigi Fernández)
  • 1992: Filadelfia (z Gigi Fernández)
  • 1993: Australian Open (z Gigi Fernández)
  • 1993: Delray Beach (z Gigi Fernández)
  • 1993: Wesley Chapel (z Gigi Fernández)
  • 1993: Hilton Head Island (z Gigi Fernández)
  • 1993: Berlin (z Gigi Fernández)
  • 1993: French Open (z Gigi Fernández)
  • 1993: Eastbourne (z Gigi Fernández)
  • 1993: Wimbledon (z Gigi Fernández)
  • 1993: Leipzig (z Gigi Fernández)
  • 1993: Filderstadt (z Gigi Fernández)
  • 1993: Virginia Slims Championships (z Gigi Fernández)
  • 1994: Australian Open (z Gigi Fernández)
  • 1994: Chicago (z Gigi Fernández)
  • 1994: Key Biscayne (z Gigi Fernández)
  • 1994: Rzym (z Gigi Fernández)
  • 1994: Berlin (z Gigi Fernández)
  • 1994: French Open (z Gigi Fernández)
  • 1994: Eastbourne (z Gigi Fernández)
  • 1994: Wimbledon (z Gigi Fernández)
  • 1994: Filderstadt (z Gigi Fernández)
  • 1994: Filadelfia (z Gigi Fernández)
  • 1994: Virginia Slims Championships (z Gigi Fernández)
  • 1995: Tokio Pan Pacific (z Gigi Fernández)
  • 1995: Rzym (z Gigi Fernández)
  • 1995: French Open (z Gigi Fernández)
  • 1995: San Diego (z Gigi Fernández)
  • 1995: Manhattan Beach (z Gigi Fernández)
  • 1995: US Open (z Gigi Fernández)
  • 1995: Filderstadt (z Gigi Fernández)
  • 1996: Tokio Pan Pacific (z Gigi Fernández)
  • 1996: Manhattan Beach (z Lindsay Davenport)
  • 1996: US Open (z Gigi Fernández)
  • 1997: Australian Open (z Martiną Hingis)
  • 1997: Tokio Pan Pacific (z Lindsay Davenport)
  • 1997: Indian Wells (z Lindsay Davenport)
  • 1997: Key Biscayne (z Arantxą Sánchez Vicario)
  • 1997: Strasbourg (z Heleną Sukovą)
  • 1997: French Open (z Gigi Fernández)
  • 1997: Wimbledon (z Gigi Fernández)
  • 1997: Moskwa (z Arantxą Sánchez Vicario)
  • 1998: Indian Wells (z Lindsay Davenport)
  • 1998: Berlin (z Lindsay Davenport)
  • 1998: Stanford (z Lindsay Davenport)
  • 1998: San Diego (z Lindsay Davenport)
  • 1998: Los Angeles (z Martiną Hingis)
  • 1998: Filderstadt (z Lindsay Davenport)
  • 1998: Moskwa (z Mary Pierce)
  • 1998: Chase Championships (z Lindsay Davenport)
  • 1999: Tokio Pan Pacific (z Lindsay Davenport)
  • 2000: Hannover (z Åsą Svensson)
  • 2000: Hamburg (z Anną Kurnikową)
  • 2002: Madryt (z Martiną Navrátilovą)

Gra mieszana (2)[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej Kat. ($) Naw. Partner Finaliści Wynik
1. 15/01/1990 Australia Melbourne,
Ford Australian Open
Wielki Szlem 1 220 160 twarda Stany Zjednoczone Jim Pugh Stany Zjednoczone Zina Garrison
Stany Zjednoczone Rick Leach
4:6, 6:2, 6:3
2. 16/01/1995 Australia Melbourne,
Ford Australian Open
Wielki Szlem 2 738 000 twarda Stany Zjednoczone Rick Leach Stany Zjednoczone Gigi Fernández
Czechy Cyril Suk
7:6(4), 6:7(7), 6:4

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (3)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1986 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Chińska Republika Ludowa Leila Meschi 2:6, 6:2, 9:7
Zwyciężczyni 1987 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Francja Julie Halard 6:4, 6:4
Zwyciężczyni 1987 Stany Zjednoczone US Open Twarda Stany Zjednoczone Sandra Birch 6:0, 6:3

Gra podwójna (3)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1986 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Chińska Republika Ludowa Leila Meschi Australia Michelle Jaggard
Australia Lisa O'Neill
6:7(3), 7:6(4), 4:6
Zwyciężczyni 1987 Francja French Open Ceglana Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Natalija Medwediewa Australia Michelle Jaggard
Australia Nicole Provis
6:3, 6:3
Zwyciężczyni 1987 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Natalija Medwediewa Korea Południowa Il-Soon Kim
Hongkong Paulette Moreno
6:2, 5:7, 6:0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]