National Hockey League

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy północnoamerykańskiej zawodowej ligi hokeja na lodzie. Zobacz też: inne znaczenia skrótu NHL.
National Hockey League
Ligue nationale de hockey
Sports current event.svg NHL (2016/2017)
Państwo  Kanada (7 klubów)
 Stany Zjednoczone (23 kluby)
Oficjalny skrót NHL
Dyscyplina hokej na lodzie
Data założenia 22 listopada 1917Montreal (Kanada)
Prezes Stany Zjednoczone Gary Bettman
Partner TV Kanada: CBC, NHL Network, RDS, RIS, TSN
USA: NBC, NHL Network, Versus
Rozgrywki
Liczba drużyn 30
Puchary: Puchar Stanleya
Zwycięzcy
Obecny zwycięzca Pittsburgh Penguins (4)
Najwięcej zwycięstw Montreal Canadiens (24)
Strona internetowa
Zespół Montreal Canadiens w 1942 roku

National Hockey League (NHL) albo Ligue nationale de hockey (LNH) (pl. Narodowa Liga Hokeja) – zawodowa organizacja zrzeszająca 30 drużyn hokejowych z Ameryki Północnej. Drużyny należące do NHL każdego sezonu walczą o Puchar Stanleya. Cechuje ją wysoki poziom gry oraz wysokie zarobki graczy (średnia pensja w sezonie 2000/2001 wyniosła 1 400 000 $)[1]. Liga ta została założona w 1917 roku w Montrealu w Kanadzie. Obecnie w NHL większość stanowią zespoły ze Stanów Zjednoczonych, a ponad połowa graczy pochodzi z Kanady. Składa się z dwóch konferencji oraz czterech dywizji.

Historia NHL[edytuj]

 Główny artykuł: Historia NHL.

Po serii dyskusji w kanadyjskiej Narodowej Federacji Hokeja między właścicielem Toronto Blueshirts a właścicielami zespołów: Montreal Canadiens, Montreal Wanderers, Ottawa Senators, i Quebec Bulldogs ich przedstawiciele zebrali się w Montrealu, gdzie debatowali nad przyszłością National Hockey Association. Powodem dyskusji były zarzuty wobec właściciela Toronto Blueshirts, który był wpływową postacią w National Hockey Association, a którego oskarżano o oszustwa i faworyzowanie jego zespołu przez ligę NHA[2]. Efektem tych rozmów było stworzenie w 1917 roku National Hockey League. W pierwszym sezonie w rozgrywkach wzięły udział tylko cztery zespoły: Montreal Canadiens, Toronto Arenas, Ottawa Senators oraz Montreal Wanderers. Przez pierwsze siedem sezonów w rozgrywkach brały udział jedynie zespoły z Kanady, dopiero w latach 1924-1925 do rozgrywek przystąpił zespół ze Stanów Zjednoczonych – był nim Boston Bruins[3]. W sezonie 1926-1927 postanowiono po raz pierwszy podzielić ligę na dwie dywizje: amerykańską i kanadyjską. Liga NHL przez 25 sezonów, poczynając od 1942-1943 do 1966-1967 składała się wyłącznie z oryginalnej szóstki. Spowodowane to było wielkim kryzysem i rozpoczęciem II wojny światowej. W sezonie 1974-1975 ligę podzielono na dwie konferencje:

  • Księcia Walii, podzieloną na dywizje: Adams oraz Norris;
  • Clarence'a Campbella , która dzieliła się na dywizje: Patrick oraz Smythe. Podział na konferencje i dywizje stosowany w 2008 r. istnieje od sezonu 1998-1999, gdy obecny komisarz ligi postanowił wzorem z ligi NBA nazwać konferencje i dywizje geograficznie. W całej historii NHL tylko dwa razy nie przyznano Pucharu Stanleya. Pierwszy raz w sezonie 1918-1919, kiedy mimo, iż rozegrano pięć meczów finałowych rozgrywki przerwano z powodu epidemii hiszpanki. Natomiast drugi raz nie przyznano go w sezonie 2004-2005 z powodu lokautu w NHL.

W historii ligi do 2008 były trzy przerwy w rozgrywkach. Pierwsza miała miejsce w kwietniu 1992 roku, która była spowodowana strajkiem NHLPA. Jednak trwał on 10 dni i szybko wznowiono rozgrywki[4]. Druga przerwa miała miejsce w sezonie 1994/1995. Powodem przerwy był spór o wynagrodzenia dla pierwszoroczniaków. Przerwa w rozgrywkach trwała 104 dni. Spowodowało to zmniejszenie liczby meczów w tym sezonie do 48 sezonu zasadniczego, a playoffs odbyły się na normalnych zasadach[4]. Natomiast trzecia przerwa była spowodowana lokautem w sezonie 2004/2005. Ta przerwa trwała 310 dni co uniemożliwiło rozegranie sezonu.

Struktura[edytuj]

W pierwszym sezonie ligi NHL udział wzięły cztery zespoły. Jednak dzięki wielu rozszerzeniom obecnie liga liczy 30 zespołów (23 ze Stanów Zjednoczonych oraz 7 z Kanady). Obecnie najbardziej utytułowanym zespołem ligi jest Montreal Canadiens, który zdobył Puchar Stanleya aż 24 razy[5]. Drugą najbardziej utytułowaną drużyną jest Toronto Maple Leafs która zdobyła 13 razy Puchar Stanleya (ostatni zdobyła w 1967 roku)[6], a trzecią jest zespół Detroit Red Wings, dziesięciokrotny zdobywca tego trofeum[5]. W NHL gra najwięcej zespołów z Kanady spośród czterech głównych zawodowych lig w Stanach Zjednoczonych. Do 2008 r. grało 50 drużyn, łącznie z tymi, które grają obecnie. Każdy zespół ligi ma swoje kluby satelickie w American Hockey League i East Coast Hockey League.

W 2008 liga została podzielona na dwie konferencje. Każda z nich dzieliła się na trzy dywizje, w których występowało po pięć drużyn. W tej strukturze w Konferencji Zachodniej były dywizje: Pacyficzna, Północno-Zachodnia i Centralna, a w Konferencji Wschodniej były dywizje: Północno-Wschodnia, Południowo-Wschodnia i Atlantycka.

W marcu 2013 przyjęto nowe zmiany w układzie konferencji oraz zasady rozgrywek, które obowiązują od sezonu 2013/2014[7]. W lipcu sprecyzowano wprowadzone zmiany - zgodnie z nimi nadal istnieją konferencje Wschodnia i Zachodnia, a w ich składzie są po dwie dywizje: Pacyficzna i Centralna (Zachód) oraz Metropolitalna i Atlantycka (Wschód). Dwie dywizje wschodnie skupiają po osiem klubów, a dwie dywizje zachodnie mają po siedem klubów[8].

Konferencja Wschodnia[edytuj]

Dywizja Drużyna Miasto, stan/prowincja Arena
Atlantycka
Stany Zjednoczone Boston Bruins Boston, Massachusetts TD Garden
Stany Zjednoczone Buffalo Sabres Buffalo, Nowy Jork First Niagara Center
Stany Zjednoczone Detroit Red Wings Detroit, Michigan Joe Louis Arena
Stany Zjednoczone Florida Panthers Sunrise, Floryda Amalie Arena
Kanada Montreal Canadiens Montreal, Quebec Bell Centre
Kanada Ottawa Senators Ottawa, Ontario Canadian Tire Centre
Stany Zjednoczone Tampa Bay Lightning Tampa, Floryda Amalie Arena
Kanada Toronto Maple Leafs Toronto, Ontario Air Canada Centre
Metropolitalna
Stany Zjednoczone Carolina Hurricanes Raleigh, Karolina Północna PNC Arena
Stany Zjednoczone Columbus Blue Jackets Columbus, Ohio Nationwide Arena
Stany Zjednoczone New Jersey Devils Newark, New Jersey Prudential Center
Stany Zjednoczone New York Islanders Brooklyn, Nowy Jork Barclays Center
Stany Zjednoczone New York Rangers Nowy Jork, Nowy Jork Madison Square Garden
Stany Zjednoczone Philadelphia Flyers Filadelfia, Pensylwania Wachovia Center
Stany Zjednoczone Pittsburgh Penguins Pittsburgh, Pensylwania Consol Energy Center
Stany Zjednoczone Washington Capitals Waszyngton Verizon Center

Konferencja Zachodnia[edytuj]

Dywizja Drużyna Miasto, stan/prowincja Arena
Centralna
Stany Zjednoczone Chicago Blackhawks Chicago, Illinois United Center
Stany Zjednoczone Colorado Avalanche Denver, Kolorado Pepsi Center
Stany Zjednoczone Dallas Stars Dallas, Teksas American Airlines Center
Stany Zjednoczone St. Louis Blues St. Louis, Missouri Scottrade Center
Stany Zjednoczone Minnesota Wild St. Paul, Minnesota Xcel Energy Center
Stany Zjednoczone Nashville Predators Nashville, Tennessee Bridgestone Arena
Kanada Winnipeg Jets Winnipeg, Manitoba MTS Centre
Pacyficzna
Stany Zjednoczone Anaheim Ducks Anaheim, Kalifornia Honda Center
Stany Zjednoczone Arizona Coyotes Glendale, Arizona Gila River Arena
Kanada Calgary Flames Calgary, Alberta Scotiabank Saddledome
Kanada Edmonton Oilers Edmonton, Alberta Rexall Place
Stany Zjednoczone Los Angeles Kings Los Angeles, Kalifornia Staples Center
Stany Zjednoczone San Jose Sharks San Jose, Kalifornia SAP Center
Kanada Vancouver Canucks Vancouver, Kolumbia Brytyjska Rogers Arena

Drużyny ligi NHL wielokrotnie w przeszłości brały udział w meczach pokazowych. Jak na przykład: Super Series, Summit Series, Rendez-vous '87, Challenge Cup 1979 i NHL Challenge. Cztery pierwsze były rozgrywane z reprezentacją ZSRR oraz drużynami ze Związku Radzieckiego. Miało to związek z tym że zawodnicy z bloku wschodniego nie mogli grać w lidze NHL, a grali na bardzo wysokim poziomie. Dopiero w 1989 roku gracze z Europy Wschodniej pojawili się w NHL. NHL Challenge były to mecze towarzyskie z drużynami ze Skandynawii.

Rozszerzenia ligi[edytuj]

Pierwsze rozszerzenia miały miejsce w sezonach w latach dwudziestych. Wtedy dołączyły zespoły: Boston Bruins, Montreal Maroons, Pittsburgh Pirates, New York Americans, Detroit Cougars, Chicago Black Hawks i New York Rangers. Następna ekspansja miała miejsce w sezonie 1967/1968 gdy Western Hockey League planowała się ogłosić lepszą ligą od NHL. Dołączyło wtedy sześć zespołów: Philadelphia Flyers, St. Louis Blues, Minnesota North Stars, Los Angeles Kings, Oakland Seals i Pittsburgh Penguins. Gdy w 1972 roku powstała World Hockey Association czyli kolejna konkurencja dla NHL liga poszerzyła się o kolejne dwa zespoły: New York Islanders i Atlanta Flames, a dwa lata później dołączyły również Kansas City Scouts i Washington Capitals. Gdy WHA przestała istnieć do NHL dołączyły cztery zespoły z tej ligi: Hartford Whalers, Nordiques de Québec, Edmonton Oilers i Winnipeg Jets. Następne ekspansje miały miejsce w latach dziewięćdziesiątych. Dołączyły wtedy: San Jose Sharks, Ottawa Senators, Tampa Bay Lightning, Anaheim Mighty Ducks, Florida Panthers, Nashville Predators, Atlanta Thrashers, Columbus Blue Jackets, Minnesota Wild. W 2011 skład ligi opuściła drużyna Atlanta Thrashers w związku przeniesieniem klubu do Winnipeg. Ostatnie zmiany nastąpiły w sezonie 2011/2012, gdy do ligi dołączył zespół Winnipeg Jets.

Zasady[edytuj]

Lodowisko NHL

W NHL stosuje się ogólne zasady hokeja na lodzie, jednak istnieje kilka różnic w porównaniu z regułami przyjętymi przez IIHF. Zasady NHL są wzorcem dla wszystkich profesjonalnych lig w Ameryce Północnej (w ligach amatorskich stosuje się hybrydy zasad IIHF i NHL). Wspomniane reguły dotyczą przede wszystkim:

  • Rozmiaru lodowiska: W NHL tafle muszą mieć wymiary 25,91 × 60,92 m (85 × 200 stóp), a według IIHF – 29–30 m szerokości i 60–61 m długości.
  • Pole, gdzie bramkarz może grać krążkiem: w NHL istnieje dla bramkarza tak zwana zabroniona strefa gry (ang. restricted goalie area). Reguła ta przewiduje, że bramkarz nie może grać krążkiem poza polem w kształcie trapezu, które znajduje się za bramką. IIHF zezwala bramkarzowi grać krążkiem za linią bramkową pod warunkiem, że nie zagarnia krążka pod siebie lub nie przetrzymuje go dłużej niż 3 sekundy – w innym wypadku zostaje nałożona na niego kara mniejsza 2 minut[9].
  • Uwolnienia (ang. icing): W NHL sędzia przerywa grę, gdy zawodnik wybije krążek z własnej połowy za linię bramkową tercji przeciwnika i gdy jako pierwszy dotknie krążek zawodnik drużyny przeciwnej (nie może to być jednak bramkarz). Natomiast według reguł IIHF sędzia przerywa grę natychmiast, gdy krążek przekroczy linię bramkową.
  • Kary za bójkę: W NHL wynosi ona obligatoryjnie 5 minut, zaś w IIHF grozi za to kara meczu (dla tego zawodnika, który rozpoczął bójkę) lub kara mniejsza 2 minut (dla tego, który brał udział w bójce).
  • Wykonywania rzutów karnych podyktowanych w trakcie meczu: W NHL rzut karny musi wykonać zawodnik, który został uprzednio sfaulowany (za co został podyktowany rzut karny). Według IIHF wykonawca karnego wybierany jest przez trenera lub kapitana drużyny, której rzut karny przysługuje.
  • Rozstrzygania meczu: W NHL zwycięzca wyłaniany jest po zarządzeniu dogrywki lub rzutów karnych (jednak tylko w sezonie zasadniczym). W IIHF mecz rozstrzyga się po dogrywce lub rzutach karnych.
  • Czas przerwy między tercjami: w IIHF wynosi 15 minut, zaś w NHL 15 minut i 30 sekund lub 17 minut.
  • Dogrywki: Przepisy IIHF przewidują 10-minutowy czas dogrywki, a w przypadku nierozstrzygnięcia meczu w ich czasie zarządza się rzuty karne (dogrywkę rozgrywa się tylko wtedy, gdy należy wyłonić zwycięzcę meczu). Reguły NHL mówią, że w sezonie zasadniczym dogrywka trwa 5 minut, a gdy to nie przyniesie rozstrzygnięcia, wynik meczu ustala się w rzutach karnych. Natomiast w podczas fazy Play-off dogrywka trwa 20 minut i jest rozgrywana do czasu zdobycia tzw. "złotej bramki" (w wypadku remisu po pierwszej dogrywce zarządza się kolejną dogrywkę trwającą 20 minut, i tak do skutku).

W 2005 roku po lokaucie w NHL zniesiono zasadę tzw. podania przez dwie linie (ang. two-line offside pass), która nie obowiązuje w przepisach IIHF od 1998 roku. Przed zniesieniem tej zasady gra była wstrzymywana w przypadku przekroczenia środkowej czerwonej linii przez krążek wyprowadzony ze strefy defensywnej, chyba że krążek ten przekroczył linię środkową szybciej niż zawodnik atakujący.

System rozgrywek i punktacji[edytuj]

W sezonie zasadniczym każdy zespół rozgrywa 82 mecze (41 u siebie oraz 41 na wyjeździe). Wśród nich 24 to mecze z zespołami z własnej Dywizji, 40 meczów z drużynami spoza swojej Dywizji, ale z tej samej Konferencji oraz 18 spoza Konferencji. Do fazy play off awansuje 8 najlepszych zespołów z każdej Konferencji. Następnie rozgrywane są ćwierćfinały Konferencji. Zmagania te odbywają się w ośmiu parach (po cztery w każdej Konferencji). Pary ustala się na podstawie miejsca zajętego przez zespół w Konferencji (1. zespół gra z 8., 2. z 7., 3. z 6., 4. z 5.)[10]. W play off zwycięża ten zespół, który wygra cztery mecze z przeciwnikiem (tzw. system best of seven – pol. najlepszy w siedmiu meczach). Zwycięzca z każdej pary awansuje do półfinałów Konferencji. Zwycięzcy półfinałów awansują do finałów Konferencji. A zwycięzcy finałów Konferencji Wschodniej i Zachodniej walczą o Puchar Stanleya.

W NHL obowiązuje następujący system punktacji:

  • Za zwycięstwo w regulaminowym czasie i w dogrywce zespół otrzymuje 2 punkty.
  • Za porażkę w regulaminowym czasie otrzymuje się 0 punktów.
  • Za porażkę w dogrywce otrzymuje się 1 punkt.
  • Za remis w dogrywce otrzymuje się 1 punkt (w statystykach remis w dogrywce liczy się jako porażka w dogrywce).

Sezon 2008/2009:

  • Za wygraną w regulaminowym czasie trwania meczu 3x20=60min trzy tercje – 2 punkty.
  • Za wygraną w dogrywce +10min (OT) lub w rzutach karnych (SO) – 1 punkt.
  • Nie ma remisów, a przegrana drużyna nie otrzymuje punktów – 0 punktów.

Władze ligi[edytuj]

Najwyższym stanowiskiem Ligi jest komisarz. Wcześniej był nim prezes. Stanowisko komisarza zostało stworzone przez Gary'ego Bettmana w 1993 roku. Stanowiska prezesa i komisarza zostały połączone 1 lipca 1993 roku. Do jego zadań należy między innymi prowadzenie zbiorowych negocjacji dotyczące ligi oraz wyznaczanie sędziów i urzędników na wszystkie mecze NHL.

Prezesi i komisarze NHL

Puchary i trofea[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trofea i nagrody NHL.
Przygotowania do NHL Awards Ceremony
Puchar Stanleya
Hockey Hall of Fame

NHL przyznaje trofea i nagrody każdego sezonu. Najbardziej prestiżową nagrodą dla zespołu jest Puchar Stanleya, a indywidualną Trofeum Harta. Kandydaci do nagród, które nie wynikają z statystyk są wybierani przez władze NHL lub przez członków Professional Hockey Writers' Association. National Hockey League najpierw publikuje nazwiska trzech kandydatów, a zwycięzcę ogłasza się podczas NHL Awards Ceremony[11].

Trofea drużynowe[edytuj]

  • Puchar Stanleya (1893-obecnie): puchar przyznawany każdego sezonu zespołowi, który zwyciężył playoff rozgrywek NHL.
  • Prince of Wales Trophy (1924-obecnie) nagroda przyznawana zespołowi, który okazał się najlepszy we Wschodniej konferencji.
  • Clarence S. Campbell Bowl (1968-obecnie) nagroda przyznawana zespołowi, który okazał się najlepszy w Zachodniej konferencji.
  • Presidents' Trophy (1986-obecnie) nagroda przyznawana zespołowi, który zdobył najwięcej punktów w fazie grupowej.
  • O’Brien Trophy (1910-1950) nagroda przyznawana w NHA i NHL. Między 1910-1923 przyznawany był zwycięzcy playoffs rozgrywek, między 1927-1938 zwycięzcy Canadian Division, a między 1939-1950 zespołowi przegranemu w finale o Puchar Stanleya.

Nagrody idywidualne[edytuj]

Zawodnicy, trenerzy oraz twórcy zespołów mogą zostać zgłoszeni do Sali Sławy Hokeja (ang. Hockey Hall of Fame, fr. Temple de la renommée du hockey). Zawodnicy mogą wstąpić do Hockey Hall of Fame dopiero po trzech latach od zakończenia zawodowej kariery. Tę zasadę pominięto u trzech graczy NHL: Gordiego Howego, Guya Lafleura i Mario Lemieux. Członkowie Hockey Hall of Fame mogą wrócić do gry.

Zwycięzcy[edytuj]

Klasyfikacja medalowa[edytuj]

Kluby obecnie występujące w NHL[edytuj]

Klub Mistrzostwa 2 miejsca
Montreal Canadiens 24 9
Toronto Maple Leafs 13 8
Detroit Red Wings 11 13
Boston Bruins 6 13
Chicago Blackhawks 6 7
Edmonton Oilers 5 2
New York Rangers 4 7
New York Islanders 4 1
New Jersey Devils 3 2
Pittsburgh Penguins 4 1
Philadelphia Flyers 2 6
Los Angeles Kings 2 1
Colorado Avalanche 2 0
Dallas Stars 1 3
Calgary Flames 1 2
Carolina Hurricanes 1 1
Anaheim Ducks 1 1
Tampa Bay Lightning 1 1
St. Louis Blues 0 3
Vancouver Canucks 0 3
Buffalo Sabres 0 2
Florida Panthers 0 1
Ottawa Senators 0 1
Washington Capitals 0 1

Kluby zlikwidowane[edytuj]

Drużyna Mistrzostwa 2 miejsca
Ottawa Senators 4 1
Vancouver Millionaires 1 3
Montreal Maroons 2 1
Seattle Metropolitans 1 1
Victoria Cougars 1 1
Portland Rosebuds 0 1
Edmonton Eskimos 0 1
Calgary Tigers 0 1

Najskuteczniejsi zawodnicy[edytuj]

Stan na koniec sezonu 2013/14.

Mj. Zawodnik Kluby Lata gry Bramki Mecze Asysty
1 Wayne Gretzky Edmonton Oilers, Los Angeles Kings, St. Louis Blues, New York Rangers 1979-1999 894 1487 1963
2 Gordie Howe Detroit Red Wings, Hartford Whalers 1946-1971, 1979-1980 801 1767 1049
3 Brett Hull Calgary Flames, St. Louis Blues, Dallas Stars, Detroit Red Wings, Phoenix Coyotes 1985-2006 741 1269 409
4 Marcel Dionne Detroit Red Wings, Los Angeles Kings, New York Rangers 1971-1989 731 1348 1040
5 Phil Esposito Chicago Black Hawks, Boston Bruins, New York Rangers 1963-1981 717 1282 691
6 Mike Gartner Washington Capitals, Minnesota North Stars, New York Rangers, Toronto Maple Leafs, Phoenix Coyotes 1979-1998 708 1432 508
7 Jaromir Jagr Pittsburgh Penguins, Washington Capitals, New York Rangers, Dallas Stars, Boston Bruins, New Jersey Devils 1990-2003, 2004-2008, 2011, od 2012 705 1473 1050
8 Mark Messier Edmonton Oilers, New York Rangers, Vancouver Canucks 1979-2004 694 1756 1193
9 Steve Yzerman Detroit Red Wings 1983-2006 692 1514 1063
10 Mario Lemieux Pittsburgh Penguins 1984-2006 690 915 1033

Polacy w NHL[edytuj]

W przeszłości w NHL grało trzech rodowitych Polaków legitymującym się polskim obywatelstwem: Peter Sidorkiewicz (1987-1994), Mariusz Czerkawski (1993-2006), Krzysztof Oliwa (1996-2006). Peter Sidorkiewicz jako pierwszy wystąpił w NHL All-Star Game w 1993 roku. Najwięcej meczów rozegrał Mariusz Czerkawski (745), strzelił w nich 215 bramek i zaliczył 220 asyst[12] oraz wystąpił w NHL All-Star Game w 2000 roku. Krzysztof Oliwa w całej swojej karierze w NHL rozegrał 410 meczów i przesiedział aż 1447 minut na ławce kar[13] oraz jako jedyny Polak zdobył Puchar Stanleya w 2000 roku.

Poza tym w lidze występowali zawodnicy mający polskie korzenie: Jan Miszuk (1963-1970), Nick Harbaruk (1969-1974), Ed Olczyk (1984-2000), Brian Rafalski (1999-2011). Polskie korzenie ma także najwybitniejszy hokeista w historii Wayne Gretzky.

Obecnie (2013) w rozgrywkach występuje Wojtek Wolski (od 2005). Ponadto w NHL grają hokeiści mający polskie korzenie, są to m.in. Mike Komisarek (od 2002), Zenon Konopka (od 2005), Lee Stempniak (od 2006), Travis Zajac (od 2006), Joe Pavelski (od 2006), John Tavares (od 2009), Stéphane Da Costa, Patrick Wiercioch (obaj od 2011).

Poza wymienionymi w drafcie NHL zostali wybrani polscy hokeiści: Patryk Pysz w 1993 przez zespół Chicago Blackhawks oraz Marcin Kolusz w 2003 roku przez Minnesota Wild. Jednak obaj nigdy nie zagrali w żadnym meczu rozgrywek NHL.

Maskotki drużyn[edytuj]

Większość drużyn posiada maskotkę, z reguły związaną z nazwą lub pochodzeniem klubu. Pierwszą maskotkę stworzył klub Calgary Flames w 1983 roku (nazwaną „Harvey the Hound”)[14][15]. Obecnie jedynie dwa kluby nie posiadają maskotki (New York Rangers i Philadelphia Flyers).

Przypisy

  1. NHL – FAQ (pol.). [dostęp 14 marca 2007].
  2. Początki Toronto Maple Leafs (pol.). [dostęp 14 marca 2007].
  3. Historia NHL (pol.). [dostęp 15 marca 2007].
  4. a b lockouts (ang.). [dostęp 25 marca 2007]. [zarchiwizowane z tego adresu (2004-02-21)].
  5. a b Informations about Stanley Cup (ang.). [dostęp 14 marca 2007].
  6. Historia mistrzostw Toronto Maple Leafs (ang.). [dostęp 15 marca 2007].
  7. http://www.sportowefakty.pl/hokej/344679/nhl-zaakceptowano-zmiany-w-systemie-rozgrywek
  8. NHL introduces new division names with schedule (ang.). nhl.com, 2013-07-19. [dostęp 2013-08-07].
  9. Kary dla bramkarza (pol.). [dostęp 14 marca 2007].
  10. Format rozgrywek playoffs (ang.). [dostęp 15 marca 2007].
  11. Nominacje do nagród w sezonie 2005/2006 (ang.). [dostęp 15 marca 2007].
  12. Mariusz Czerkawski player details (ang.). nhl.com. [dostęp 2007-03-13].
  13. Krzysztof Oliwa player detalis (ang.). nhl.com. [dostęp 2007-03-14].
  14. AJ Mass: Yes, It's Hot in Here: Adventures in the Weird, Woolly World of Sports Mascots. Emmaus, Pennsylvania: Rodale Books, 2014, s. 83. ISBN 978-1-62336-003-0.
  15. Gareth Bush: NHL's first mascot, the Flames' Harvey the Hound, still barking strong 30 years later (ang.). The Hockey News, 2014-01-26. [dostęp 2017-01-14].

Bibliografia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]